ऋषੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਸਨਾਨੀਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨ੍ਯਥ ਮृष੍ਟਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ ।। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਦਰ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਅਰਘਿਆ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਸਾਤ੍ਯਕਯੇ ਦਦਾਵਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦਦੌ ਪੀਠਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਿਦੂਰੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ ।। ਏਕਾਸਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿषੀਦਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਰਾਜਾ ਸਹਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਗਾਂਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਵਿਦੁਰੋ ਮਣਿਪੀਠੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੇ ।। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਾਸਨਂ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ਮਹਾਮਤਿਰੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੰਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ।। ਅਮृਤਸ੍ਯੇਵ ਨਾਤृਪ੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਅਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਤ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਹੇਮ੍ਨੀਵੋਪਹਿਤੋ ਮਣਿਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਅਤਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜੜੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਤਮਾਨਸਮ੍ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤੇष੍ਵਾਸੀਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ। ਵਾਕ੍ਯਮਭ੍ਯਾਦਦੇ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਤੁਰੇਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਸਭਾਮ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਭਾषਤ ਮਾਧਵਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਭਾਰਤ । ਅਪ੍ਰਣਸ਼ੇਨ ਵੀਰਾਣਾਮੇਤਦ੍ਯਾਚਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਵ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਵਚਃ । ਵਿਦਿਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਕੁਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤੋਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਗੁਣੈਃ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਕृਪਾਨੁਕਮ੍ਪਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਤਥਾਰ੍ਜਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਦਇਆ, ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ, ਮਿਹਰ, ਨਿਰਦਯਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਸਿੱਧਾ-ਸਾਦਾ ਹੋਣਾ, ਧੀਰਜ, ਤੇ ਸੱਚ—ਇਹ ਗੁਣ, ਭਾਰਤ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਂਵਿਧੇ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨੇਹ ਯੁਕ੍ਤਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਾਲਤ ਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਚਰਤਾਂ ਤਾਤ ਬਾਹ੍ਯੇष੍ਵਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਠੱਗੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ।
ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਰਵ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗਤਮਰ੍ਯਾਦਾ ਲੋਭੇਨ ਹृਤਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਵੇषੁ ਬਨ੍ਧੁषੁ ਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਥ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੇਯਮਾਪਨ੍ਮਹਾਘੋਰਾ ਕੁਰੁष੍ਵੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਘਾਤਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਠੀ ਹੈ, ਕੌਰਵ; ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਚੇਯਂ ਸ਼ਮਯਿਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਚੇਦਿਚ੍ਛਸਿ ਭਾਰਤ । ਨ ਦੁष੍ਕਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਮੋ ਮਤੋ ਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਪਰ ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਸੌਖਾ ਹੀ ਸੁਲਝ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹਵੇਂ, ਭਾਰਤ; ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਃ ਸ਼ਮੋ ਰਾਜਨ੍ਮਯਿ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਾਨ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇਰੇ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ, ਕੌਰਵ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਆਜ੍ਞਾ ਤਵ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹਾਨ੍ਵਯੈਃ । ਹਿਤਂ ਬਲਵਦਪ੍ਯੇषਾਂ ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।
ਤਵ ਚੈਵ ਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮਥੋ ਹਿਤਮ੍ । ਸ਼ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇਂ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮਨਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਯਂ ਨਿष੍ਫਲਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਸਹਾਯਭੂਤਾ ਭਰਤਾਸ੍ਤਵੈਵ ਸ੍ਯੁਰ੍ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਬੇਅਸਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਖੁਦ ਹੀ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਭਾਰਤ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣਨਗੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੋਸ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਭੂਤਾ ਯਤ੍ਨਾਦਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹੋ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ; ਐਸੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਜੇਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਿ ਦੇਵੈਃ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸਹੇਤ ਕੁਤੋ ਨृਪਾਃ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਆਮ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋऽਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਵਿਕਰਨ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਮੌਜੂਦ ਹਨ,
ਸੈਨ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਕਲਿਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕਾਮ੍ਭੋਜਸ਼੍ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਯਮੌ ਤਥਾ
ਸਿੰਧ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਭੋਜ ਅਤੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ,