ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ੍ਤਤਃ । ਆਸਨੇਭ੍ਯੋऽਚਲਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਆਪਣੇ ਅਸਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਹੈਵ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦੋਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਹਾਰਾਜੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਤਾਨਿ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਠੇ, ਤਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਚ ਮਾਧਵਃ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਵਯਃ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਮਾਨਰ੍ਚੁਃ ਸਮ੍ਯਗਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸਭਾਮ੍। ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਰਥਿਵ ਅਤੇ ਕੁਰੁ, ਕੇਸ਼ਵ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਏ ਸੀ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨृषੀਨ੍ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਸਾਰਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍ ।। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੀਂ ਸਮਿਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮृषਯੋऽਭ੍ਯਾਗਤਾ ਨृਪ ।। ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤਾਮਾਸਨੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਚ ਭੂਯਸਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦੋ।
ਨੈਤੇष੍ਵਨੁਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕੇਨਚਿਦਾਸਿਤੁਮ੍ ।। ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠੇ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੈਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ऋषੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਸਨਾਨੀਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨ੍ਯਥ ਮृष੍ਟਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ ।। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਦਰ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਅਰਘਿਆ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਸਾਤ੍ਯਕਯੇ ਦਦਾਵਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦਦੌ ਪੀਠਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਿਦੂਰੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ ।। ਏਕਾਸਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿषੀਦਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਰਾਜਾ ਸਹਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਗਾਂਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਵਿਦੁਰੋ ਮਣਿਪੀਠੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੇ ।। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਾਸਨਂ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ਮਹਾਮਤਿਰੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੰਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ।। ਅਮृਤਸ੍ਯੇਵ ਨਾਤृਪ੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਅਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਤ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਹੇਮ੍ਨੀਵੋਪਹਿਤੋ ਮਣਿਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਅਤਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜੜੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਤਮਾਨਸਮ੍ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤੇष੍ਵਾਸੀਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ। ਵਾਕ੍ਯਮਭ੍ਯਾਦਦੇ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਤੁਰੇਲੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਸਭਾਮ੍ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮਭਾषਤ ਮਾਧਵਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਮਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਭਾਰਤ । ਅਪ੍ਰਣਸ਼ੇਨ ਵੀਰਾਣਾਮੇਤਦ੍ਯਾਚਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਵ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਵਚਃ । ਵਿਦਿਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਕੁਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤੋਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਂ ਗੁਣੈਃ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਕृਪਾਨੁਕਮ੍ਪਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਤਥਾਰ੍ਜਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਦਇਆ, ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ, ਮਿਹਰ, ਨਿਰਦਯਤਾ ਤੋਂ ਬਚਣਾ, ਸਿੱਧਾ-ਸਾਦਾ ਹੋਣਾ, ਧੀਰਜ, ਤੇ ਸੱਚ—ਇਹ ਗੁਣ, ਭਾਰਤ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਂਵਿਧੇ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨੇਹ ਯੁਕ੍ਤਮਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚ ਘਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਾਲਤ ਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਚਰਤਾਂ ਤਾਤ ਬਾਹ੍ਯੇष੍ਵਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ
ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਠੱਗੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ।
ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਪਰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਰਵ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗਤਮਰ੍ਯਾਦਾ ਲੋਭੇਨ ਹृਤਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਵੇषੁ ਬਨ੍ਧੁषੁ ਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਥ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।