ਪੁਰਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਂ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਰਥ੍ਯਾਗਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗਲੀ-ਮੋਹੱਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਵੇਦਿਕਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਤੀਵ ਭਾਰੇਣ ਯੋषਿਦ੍ਭਿਰ੍ਭਵਨਾਨ੍ਯੁਤ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਲਕਣੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਨੀ ਵੱਧ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘਰ ਹਿਲਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਮਧੁਰਾਃ ਕਥਾਃ । ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਸਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਯੌ
ਕੁਰੂਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤਃ ਸਭਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨਃ। ਸਸ਼ਙ੍ਖੈਰ੍ਵੇਣੁਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਕੌਂਚ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਮਿਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਮਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਹਰ੍षੇਣ ਕृष੍ਣਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਂਗਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂ ਤਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਕੇ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮृषਭਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਚ੍ਛੌਰਿਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਾਤ੍
ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਜ੍ਯੇਤੀਂष੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ
ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ । ਕृष੍ਣਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਰਾ ਖੜੇ ਸਨ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ੍ਤਤਃ । ਆਸਨੇਭ੍ਯੋऽਚਲਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਆਪਣੇ ਅਸਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਹੈਵ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦੋਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮਹਾਰਾਜੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਤਾਨਿ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਠੇ, ਤਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥੇ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਥੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਜੰਬੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਚ ਮਾਧਵਃ । ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਵਯਃ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਮਾਨਰ੍ਚੁਃ ਸਮ੍ਯਗਭ੍ਯਾਗਤਂ ਸਭਾਮ੍। ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਪਾਰਥਿਵ ਅਤੇ ਕੁਰੁ, ਕੇਸ਼ਵ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਏ ਸੀ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨृषੀਨ੍ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਸਾਰਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਭਿਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਰਦਪ੍ਰਮੁਖਾਨृषੀਨ੍ ।। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵੀਂ ਸਮਿਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮृषਯੋऽਭ੍ਯਾਗਤਾ ਨृਪ ।। ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤਾਮਾਸਨੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਚ ਭੂਯਸਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦੋ।
ਨੈਤੇष੍ਵਨੁਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕੇਨਚਿਦਾਸਿਤੁਮ੍ ।। ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬੈਠੇ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੈਠ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਜਲਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ऋषੀਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਸਨਾਨੀਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨ੍ਯਥ ਮृष੍ਟਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ ।। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਦਰ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਸਨ ਲਿਆਏ ਗਏ।
ਤੇषੁ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘ੍ਯੇषੁ ਭਾਰਤ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਅਰਘਿਆ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਃ ਸਾਤ੍ਯਕਯੇ ਦਦਾਵਾਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਰ੍ਦਦੌ ਪੀਠਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤਵਰ੍ਮਣੇ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਿਦੂਰੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ ।। ਏਕਾਸਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿषੀਦਤੁਰਮਰ੍षਣੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਇਕੋ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਰਾਜਾ ਸਹਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਗਾਂਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਵਿਦੁਰੋ ਮਣਿਪੀਠੇ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੇ ।। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਨਾਸਨਂ ਸ਼ੌਰੇਰ੍ਮਹਾਮਤਿਰੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੰਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ।। ਅਮृਤਸ੍ਯੇਵ ਨਾਤृਪ੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਅਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਙ੍ਕਾਸ਼ਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ਵ੍ਯਭ੍ਰਾਜਤ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਹੇਮ੍ਨੀਵੋਪਹਿਤੋ ਮਣਿਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇ ਅਤਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜੜੇ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਗਤਮਾਨਸਮ੍ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।