ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕੇਤੁਨਾ । ਬਭੂਵ ਸ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਧ੍ਵਜਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਜਾਲਕृਤਾਙ੍ਗਣੈਃ । ਦਣ੍ਡਮਾਰ੍ਗਵਿਭਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਫਰਸ਼, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਵਾਲਮਣਿਸ਼ੋਭੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਜਾਲਕृਤਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਪ੍ਰਵਾਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਪੱਥਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ,
ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਮਯੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਪਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਤਾਪਨੀਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਤਾਰਾਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ
ਉਸ 'ਤੇ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਗਾਂ, ਹਿਰਨ, ਪੰਛੀ, ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕੂਬਰਾਵृਤ੍ਤਸਨ੍ਧਿषੁ । ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਨਾਭਿਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਵਜਰ-ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਧੁਰੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਾਭੀ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ,
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹਯੋਤ੍ਤਮਯੁਜਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਫਿਰ ਦਾਰੂਕਾ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਮਹਾਭ੍ਰਘਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਮਣਿਮਾਬਧ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਈ।
ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਵृष੍ਣਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਤਿष੍ਠਤ ਰਥਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਰਥੇਨੈਨਮਨ੍ਵਯਾਤਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦੂਜੇ ਰਥ 'ਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਚਾਪਰੇ ਰਥਾਃ । ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਕृष੍ਣਂ ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਰਪਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕਾਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ । ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਘੋषਿਣਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਚਲਦੇ ਸਨ, ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸਂਮृष੍ਟਸਂਸਿਕ੍ਤਰਜਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਪਥਮ੍ । ਰਾਜਰ੍षਿਚਰਿਤਂ ਕਾਲੇ ਕृष੍ਣੋ ਧੀਮਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧੂੜ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਵੱਡੀ ਸੜਕ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੰਥ ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤੈਕਪੁष੍ਕਰਾਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕੌਂਚ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੀ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯੁਵਾਨਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਥਂ ਸ਼ੌਰੇਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੁਝਾਰੂ ਸਨ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੇ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਵਾਸਸਃ । ਅਸਿਪ੍ਰਾਸਾਯੁਧਧਰਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਜੀਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਥਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਵੀਰਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਸੌ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਸਨ, ਜੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਅਜੈਯੋ ਜੁਝਾਰੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁਰਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਂ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਰਥ੍ਯਾਗਤਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗਲੀ-ਮੋਹੱਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਵੇਦਿਕਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਤੀਵ ਭਾਰੇਣ ਯੋषਿਦ੍ਭਿਰ੍ਭਵਨਾਨ੍ਯੁਤ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਾਲਕਣੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਨੀ ਵੱਧ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘਰ ਹਿਲਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਸ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਮਧੁਰਾਃ ਕਥਾਃ । ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪ੍ਰਤਿਸਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਯਯੌ
ਕੁਰੂਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤਤਃ ਸਭਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਯਿਨਃ। ਸਸ਼ਙ੍ਖੈਰ੍ਵੇਣੁਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਕੌਂਚ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਮਿਤਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਾਮਮਿਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਹਰ੍षੇਣ ਕृष੍ਣਾਗਮਨਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਾਸ਼ਂਗਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਹृष੍ਯਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਂ ਤਂ ਰਥਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਸੁਣ ਕੇ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਸਭਾਦ੍ਵਾਰਮृषਭਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਚ੍ਛੌਰਿਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਾਤ੍
ਸਭਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਜ੍ਯੇਤੀਂष੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ
ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਸਾਤਯਕੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਵੁਭੌ । ਕृष੍ਣਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚਾਪ੍ਯਾਸਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਰਾ ਖੜੇ ਸਨ।