ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਮਂ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਆਚਕ੍ਸ਼ੇਤਾਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਭਾਗਤਮ੍। ਕੁਰੂਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਵਾਮਰਾਃ । ਤਾਵਭ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਰਸਦੇ ਹਨ; ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਮਲ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦਦੌ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਗਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਚਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਜਦ ਨਿਰਮਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸृष੍ਟਵਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਅਜੈਯ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾ ਨੇ ਰਤਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਰਥਵਰੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਾਜਿਭਿਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੈਃ
ਉਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕਪਤ੍ਰਾਭਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਪ੍ਰਭਃ । ਮੇਘਪੁष੍ਪੋ ਮੇਘਵਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਰਸ੍ਤੁ ਬਲਾਹਕਃ
ਸ਼ੈਬਿਆ ਦਾ ਰੰਗ ਤੋਤਾ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵਾ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਲੇਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕਾ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਵਹਚ੍ਛੈਬ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਵ੍ਯਤੋऽਵਹਤ੍। ਪृष੍ਠਵਾਹੌ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੌ
ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਾਇਆ, ਸੁਗਰੀਵਾ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ; ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਜੁਆੜੇ 'ਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਾऽऽਪੀਡਾ ਰਤ੍ਨਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਾ । ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੈ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਰਸ਼ੋਭਤ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਜੋੜੀ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਲਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਝੰਡਾ-ਡੰਡਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੈਨਤੇਯਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਕਰਮਿਵ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਵਤਃ ਕੇਤੌ ਭੁਜਗਾਰਿਰਸ਼ੋਭਤ
ਉਸ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕੇਤੁਨਾ । ਬਭੂਵ ਸ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਧ੍ਵਜਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਜਾਲਕृਤਾਙ੍ਗਣੈਃ । ਦਣ੍ਡਮਾਰ੍ਗਵਿਭਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਫਰਸ਼, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਵਾਲਮਣਿਸ਼ੋਭੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਜਾਲਕृਤਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਪ੍ਰਵਾਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਪੱਥਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ,
ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਮਯੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਪਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਤਾਪਨੀਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਤਾਰਾਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ
ਉਸ 'ਤੇ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਗਾਂ, ਹਿਰਨ, ਪੰਛੀ, ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕੂਬਰਾਵृਤ੍ਤਸਨ੍ਧਿषੁ । ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਨਾਭਿਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਵਜਰ-ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਧੁਰੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਾਭੀ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ,
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹਯੋਤ੍ਤਮਯੁਜਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਫਿਰ ਦਾਰੂਕਾ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਮਹਾਭ੍ਰਘਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਮਣਿਮਾਬਧ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਈ।
ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਂਵृਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਵृष੍ਣਿਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਆਤਿष੍ਠਤ ਰਥਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸੁਖਦਾਤਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ ਰਥੇਨੈਨਮਨ੍ਵਯਾਤਾਂ ਪਰਨ੍ਤਪਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦੂਜੇ ਰਥ 'ਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਚਾਪਰੇ ਰਥਾਃ । ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਕृष੍ਣਂ ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਰਪਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਥੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਤੇषਾਂ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕਾਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ । ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਘੋषਿਣਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਰੇਜਿਰੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਚਲਦੇ ਸਨ, ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸਂਮृष੍ਟਸਂਸਿਕ੍ਤਰਜਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹਾਪਥਮ੍ । ਰਾਜਰ੍षਿਚਰਿਤਂ ਕਾਲੇ ਕृष੍ਣੋ ਧੀਮਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧੂੜ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤੀ ਵੱਡੀ ਸੜਕ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੰਥ ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤੈਕਪੁष੍ਕਰਾਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਦਧ੍ਮਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕੌਂਚ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੀ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਯੁਵਾਨਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਰਥਂ ਸ਼ੌਰੇਰਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜੁਝਾਰੂ ਸਨ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯੇ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਵਾਸਸਃ । ਅਸਿਪ੍ਰਾਸਾਯੁਧਧਰਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਫਿਰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਜੀਬ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।
ਗਜਾਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਥਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਵੀਰਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਸੌ ਹਾਥੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥ ਸਨ, ਜੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਅਜੈਯੋ ਜੁਝਾਰੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।