ਅਹਾਪਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵ- ਚ੍ਛਮਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਯਦਿ ਚਾਚਰੇਯਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮ- ਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਰਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਤਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਣਗੇ।
ਅਪਿ ਵਾਚਂ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਮਾਮਰ੍ਥਵਤੀਮਹਿਂਸ੍ਰਾਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ੇਰਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਰਵਃ ਪੂਜਯੇਯੁਃ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ-ਭਰੀ, ਧਰਮਕ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਗੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਮੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਮृषਭਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਯਨੇ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਥਾ ਕਥਯਤੋਰੇਵ ਤਯੋਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ, ਲੰਘ ਗਈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ। ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਥਾਭਿਰਨੁਰੂਪਾਭੀ ਰਕ੍ਤਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਅਕਾਮਸ੍ਯੈਵ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਬਹਵਃ ਸੂਤਮਾਗਧਾਃ ।। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਮਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਸੁਤ ਤੇ ਮਗਧੀ ਗਾਇਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੌਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹऋषਭਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ ਉਠ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਕृਤੋਦਕਾਨੁਜਪ੍ਯਃ ਸ ਹੁਤਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਮਾਧਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਮਂ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਾਸ਼ਾਰਹਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਆਚਕ੍ਸ਼ੇਤਾਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਭਾਗਤਮ੍। ਕੁਰੂਸ਼੍ਚ ਭੀष੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦਿਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਮਿਵਾਮਰਾਃ । ਤਾਵਭ੍ਯਨਨ੍ਦਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤਰਸਦੇ ਹਨ; ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠੇ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿਮਲ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦਦੌ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾਸਾਂਸਿ ਗਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਚਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਜਦ ਨਿਰਮਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸृष੍ਟਵਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਵਵਨ੍ਦੇ ਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਅਜੈਯ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾ ਨੇ ਰਤਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਰਥਵਰੋ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਾਜਿਭਿਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੈਃ
ਉਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕਪਤ੍ਰਾਭਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕਪ੍ਰਭਃ । ਮੇਘਪੁष੍ਪੋ ਮੇਘਵਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਰਸ੍ਤੁ ਬਲਾਹਕਃ
ਸ਼ੈਬਿਆ ਦਾ ਰੰਗ ਤੋਤਾ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਗਰੀਵਾ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਲੇਟੀ ਸੀ, ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਫਿੱਕਾ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਵਹਚ੍ਛੈਬ੍ਯਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਵ੍ਯਤੋऽਵਹਤ੍। ਪृष੍ਠਵਾਹੌ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੌ
ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਲਾਇਆ, ਸੁਗਰੀਵਾ ਨੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ; ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਜੁਆੜੇ 'ਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਾऽऽਪੀਡਾ ਰਤ੍ਨਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਾ । ਆਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੈ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਰਸ਼ੋਭਤ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਜੋੜੀ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਲਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਝੰਡਾ-ਡੰਡਾ ਉਸ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵੈਨਤੇਯਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਾਕਰਮਿਵ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਵਵਤਃ ਕੇਤੌ ਭੁਜਗਾਰਿਰਸ਼ੋਭਤ
ਉਸ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਸ਼੍ਮਿਜਾਲੈਃ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨ ਚ ਕੇਤੁਨਾ । ਬਭੂਵ ਸ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਧ੍ਵਜਵਿਤਾਨੈਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਜਾਲਕृਤਾਙ੍ਗਣੈਃ । ਦਣ੍ਡਮਾਰ੍ਗਵਿਭਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸੁਕृਤੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਫਰਸ਼, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਵਾਲਮਣਿਸ਼ੋਭੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਾਲਜਾਲਕृਤਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਪ੍ਰਵਾਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਪੱਥਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ,
ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਮਯੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮਿਨੀਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਪਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਤਾਪਨੀਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਤਾਰਾਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ
ਉਸ 'ਤੇ ਬਾਘ, ਸਿੰਘ, ਸੂਰ, ਗਾਂ, ਹਿਰਨ, ਪੰਛੀ, ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਕੂਬਰਾਵृਤ੍ਤਸਨ੍ਧਿषੁ । ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਾਨਾਭਿਃ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਵਜਰ-ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ, ਧੁਰੇ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਨਾਭੀ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ,
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਕਿਨਾ । ਹਯੋਤ੍ਤਮਯੁਜਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਦਾਰੁਕਃ
ਫਿਰ ਦਾਰੂਕਾ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਮਹਾਭ੍ਰਘਨਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਮਣਿਮਾਬਧ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਉੱਚੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਈ।