ਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਦ੍ਭਵਾ। ਸਾ ਕਿਮਾਖ੍ਯਾਯਤੇ ਤੁਭ੍ਯਮਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾऽਸਿ ਦੇਹਿਨਾਂ
ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਸਾਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਇਦਂ ਹੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਨਮ੍ਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਯਥਾ ਵ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸਥਾ ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੇਨ ਭਵਤਾ ਮਦ੍ਵਿਧਃ ਸੁਹृਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਬੰਦਾ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰੀ ਹੈਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਤਥਾ ਵਚਨਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ਪਿਤृਮਾਤृਵਤ੍
ਜੋ ਬਚਨ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਹੀ ਠੀਕ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਯਥਾऽऽਤ੍ਥ ਮਾਮ੍। ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵਾਗਮਨੇ ਹੇਤੁਂ ਵਿਦੁਰਾਵਹਿਤੋ ਮਮ
ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਚ ਅਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਵਿਦੁਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਵੈਰਿਤਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਹਂ ਜਾਨਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ, ਖੱਤਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਾਂ ਸਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍ । ਯੋ ਮੋਚਯੇਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਨ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਯਤਞ੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੋ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਪਰ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਪਾਪਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਤਿਰੋਚਯਨ੍। ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਕੰਮ ਸੋਚੇ, ਪਰ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਹਂ ਯਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਮਾਯਯਾ। ਕੁਰੂਣਾਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਨੇ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਖੱਤਾ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸੇਯਮਾਪਨ੍ਮਹਾਘੋਰਾ ਕੁਰੁष੍ਵੇਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਕृਤਾ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤਦਨ੍ਵਯਾਃ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਉਠੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਸਨੇ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਂ ਹਿ ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਅਨੁਨੀਯ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਂ ਨृਸ਼ਂਸਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਕੇ ਵੀ ਮਿਲਣ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਆਕੇਸ਼ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਮਕਾਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਯਨ੍। ਅਵਾਚ੍ਯਃ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਕृਤਯਤ੍ਨੋ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਮਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਵਿਦੁਰਾਰ੍ਹਤਿ
ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਬਚਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਵਿਦੁਰ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਿਤਂ ਹਿ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਯਤਿष੍ਯੇऽਹਮਮਾਯਯਾ
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਹਿਤੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਂ ਮਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕੇਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਯਦਿ। ਹृਦਯਸ੍ਯ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਨृਣ੍ਯਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਕਰਜ਼ ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਹਿ ਮਿਥੋ ਭੇਦੇ ਯਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਧ੍ਯਸ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਤਨ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਣ ਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਸਤਖੇਪ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਿਰਫ਼ ਮੱਧ-ਭਾਵੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਨ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮੂਢਾ ਹ੍ਯਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਵਾਰਯਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਕੋਈ ਅਧਰਮੀ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਵੈਰੀ-ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਇਹ ਨਾ ਕਹੇ ਕਿ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।'
ਉਭਯੋਃ ਸਾਧਯਨ੍ਨਰ੍ਥਮਹਾਮਾਗਤ ਇਤ੍ਯੁਤ । ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਨਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨृष੍ਵਵਾਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸਫਲ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਪਾ ਲਾਂਗਾ।
ਮਮ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍। ਨ ਚੇਦਾਦਾਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲੋ ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਾਲੇ ਸਚੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਹਾਪਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਂ ਯਥਾਵ- ਚ੍ਛਮਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਯਦਿ ਚਾਚਰੇਯਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮ- ਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਰਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਤਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵਣਗੇ।
ਅਪਿ ਵਾਚਂ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਮਾਮਰ੍ਥਵਤੀਮਹਿਂਸ੍ਰਾਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ੇਰਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਰਵਃ ਪੂਜਯੇਯੁਃ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਕਵਿਤਾ-ਭਰੀ, ਧਰਮਕ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਗੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਮੇਰੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਮृषਭਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਯਨੇ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਤਥਾ ਕਥਯਤੋਰੇਵ ਤਯੋਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤੋਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿਵਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਤ, ਚੰਗੇ ਤਾਰੇ ਨਾਲ, ਲੰਘ ਗਈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਦਾਕ੍ਸ਼ਰਾਃ। ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਥਾਭਿਰਨੁਰੂਪਾਭੀ ਰਕ੍ਤਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ । ਅਕਾਮਸ੍ਯੈਵ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਢੁਕਵੇਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰਸਂਪਨ੍ਨਾ ਬਹਵਃ ਸੂਤਮਾਗਧਾਃ ।। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਮਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ ਕਈ ਸੁਤ ਤੇ ਮਗਧੀ ਗਾਇਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੌਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹऋषਭਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ ਉਠ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏ।
ਕृਤੋਦਕਾਨੁਜਪ੍ਯਃ ਸ ਹੁਤਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਮਾਧਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।