ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਆਪਦ੍ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚੈਵਾਪਦ੍ਗਤਾ ਵਯਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿषਦਨ੍ਨਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਨੈਵ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਵੈਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਨ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਞ੍ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾਨ੍ਗੁਣੈਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇषਣਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਃ ਕਸ੍ਤਾਨ੍ਕਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤਾਨਨੁ ਸਮਾਮਨੁ । ਐਕਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਂ ਗਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਹਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਰੁਰੁਤ੍ਸਤਿ। ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸੋਜਿਤਾਤ੍ਮਾऽਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਯੋ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਹृਦਯਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਾਨਪਿ। ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਸ਼ਸਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤੁਰੇਕਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਪੋ ਭੀष੍ਮੋऽਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਭੀਸ਼ਮ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਕੁਰੁ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤ ਊਚੁਰ੍ਮਾਧਵਂ ਵੀਰਂ ਕੁਰਵੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸਰਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤੇ ਗृਹਾਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਵੀਰ ਮਾਧਵ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵਾਰਸ਼ਨੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰ, ਜੋ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾ ਮੇऽਪਚਿਤਿਃ ਕृਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਯਾਤੇषੁ ਕੁਰੁषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਜੈਤ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾऽਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਉਪਾਹਰਦਨੇਕਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੈਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਦ੍ਰਵਿਣਾਨ੍ਯਪਿ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣੇषੁ ਵਰਾਸਨੇ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੁਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਨ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋऽਨ੍ਨਮੁਪਾਰਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਂਵृਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਏਤਨ੍ਨਃ ਧਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਾਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤੋऽਨੁਯਾਯਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਵਿਦੁਰਾਨ੍ਨਾਨਿ ਬੁਭੁਜੇ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।
ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸੁਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸੂਤਮਾਗਧਾਃ । ਅਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਰਾਸੀਨਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਜੈਤ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨੇਦਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਕੇਸ਼ਵਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।'
ਅਰ੍ਥਧਰ੍ਮਾਤਿਗੋ ਮਨ੍ਦਃ ਸਂਰਮ੍ਭੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਮਾਨਘ੍ਨੋ ਮਾਨਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ, ਲਾਭ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਮੂਢੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਗ੍ਰਹਂ ਗਤਃ । ਅਨੇਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਮਨ੍ਦੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਦੁਸ਼ਟ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਦ ਤੇ ਅੜੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਲਾਈ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਹੈ।
ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਨੀ ਚ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ । ਅਕਰ੍ਤਾ ਚਾਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨृਤਃ
ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਹੈ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਢਸ਼੍ਵਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮਨੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਾਮਾਨੁਸਾਰੀ ਕृਤ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਦੋषੈਰੇਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਪਿ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਔਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਹੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਗਾ।
ਭੀष੍ਮੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਕृਪੇ ਕਰ੍ਣੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੇ ਜਯਦ੍ਰਥੇ। ਭੂਯਸੀਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨ ਸ਼ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜਯਦਰਥ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਕਰ੍ਣਾਨਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਮੁਖਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸੇਨਾਸਮੁਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਾਲ ਆਤ੍ਮਾਨਮਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਜੀ, ਮੂਰਖ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਨਹੀਂ।