ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਦਯਿਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਧਵ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਵੇਤ੍ਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ
ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਮੇਘਸ੍ਵਨਃਕ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਘੂਕृਤਮਗ੍ਰਸ੍ਤਮਨਿਰਸ੍ਤਮਸਂਕੁਲਮ੍ । ਰਾਜੀਵਨੇਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾਨਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਜਨਦਾਰ, ਸਾਫ਼, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੂਝ-ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜੋ ਨਾ ਹਲਕੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪੂਜਾਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਹ। ਕृਤਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਚਿष੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
'ਦੂਤ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਰਤ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤੁਮਸਾਂਪ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਸ਼ਨ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾऽਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯਤਾਮਹੇ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਚਾਹੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਸਾਰਹ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਨ ਚ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਪੂਜਾਂ ਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਨਾਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਵੈਰਂ ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਸ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਨ੍ਨੇਦृਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਜਾਂ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੋ ਅਤੇ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਹਂ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ਨ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਹੇਤੁਵਾਦਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ, ਵੈਰ, ਲਾਭ, ਤਕਰਾਰ ਜਾਂ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਆਪਦ੍ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚੈਵਾਪਦ੍ਗਤਾ ਵਯਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿषਦਨ੍ਨਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਨੈਵ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਵੈਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਨ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਞ੍ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾਨ੍ਗੁਣੈਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇषਣਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਃ ਕਸ੍ਤਾਨ੍ਕਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤਾਨਨੁ ਸਮਾਮਨੁ । ਐਕਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਂ ਗਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਹਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਰੁਰੁਤ੍ਸਤਿ। ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸੋਜਿਤਾਤ੍ਮਾऽਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਯੋ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਹृਦਯਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਾਨਪਿ। ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਸ਼ਸਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤੁਰੇਕਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਾਯ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਬਲੀ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਪੋ ਭੀष੍ਮੋऽਥ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਭੀਸ਼ਮ, ਬਾਹਲਿਕ ਅਤੇ ਕੁਰੁ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤ ਊਚੁਰ੍ਮਾਧਵਂ ਵੀਰਂ ਕੁਰਵੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਨਿਵੇਦਯਾਮੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸਰਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤੇ ਗृਹਾਨ੍ਵਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਨੇ ਵੀਰ ਮਾਧਵ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਵਾਰਸ਼ਨੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਘਰ, ਜੋ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾ ਮੇऽਪਚਿਤਿਃ ਕृਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਯਾਤੇषੁ ਕੁਰੁषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਜੈਤ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾऽਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਉਪਾਹਰਦਨੇਕਾਨਿ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੈਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਵੇਦਵਿਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਃ ਪਰਮਦ੍ਰਵਿਣਾਨ੍ਯਪਿ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣੇषੁ ਵਰਾਸਨੇ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੁਪ੍ਰਯਤੋ ਭੂਨ੍ਵਾ ਵਿਦੁਰੋऽਨ੍ਨਮੁਪਾਰਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਂਵृਤੈਸ੍ਤੁष੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਏਤਨ੍ਨਃ ਧਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਥਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਰ੍ਚਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਿਆ: 'ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਾਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਤੋऽਨੁਯਾਯਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ। ਵਿਦੁਰਾਨ੍ਨਾਨਿ ਬੁਭੁਜੇ ਸ਼ੁਚੀਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।