ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸਮੀਪੇ ਤਾਨਾਸਨਸ੍ਥਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਦ ਦਾਸਾਰਹ ਵंशਜ ਆਇਆ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਆਇਆ।
ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪੂਜਯਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਸਮੇਤ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਠਿਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਰਾਜਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਃ ਸਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਯਥਾਵਯਃ । ਤਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਂ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਦਵੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਫਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤਰਣਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਭ੍ਯੁਪਾਵਿਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਸ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਦਰਾਂ ਪਸਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਗृਹਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਕੌਰਵਃ । ` ਆਸਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵ ਨੇ ਘਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ: ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਥਮੇਵਂ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍।' ਤਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ।
ਉਪਾਸਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵੋ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ। ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਜਯਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ, ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਦ੍ਭੋਜਨੇਨ ਨਾਭ੍ਯਨਨ੍ਦਚ੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕੁਰੁ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਖਿਆ।
ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਠੋਦਰ੍ਕਂ ਕਰ੍ਣਮਾਭਾष੍ਯ ਕੌਰਵਃ । ਕਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ
ਕੌਰਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ, ਪਰ ਲੁਕਵੇਂ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ?'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮੁਪਨੀਤਾਨਿ ਨਾਗ੍ਰਹੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਉਭਯੋਸ਼੍ਚ ਦਦਤ੍ਸਾਹ੍ਯਮੁਭਯੋਸ਼੍ਚ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਦਯਿਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਧਵ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੌ ਵੇਤ੍ਥ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ
ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਮੇਘਸ੍ਵਨਃਕ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਭੁਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਲਘੂਕृਤਮਗ੍ਰਸ੍ਤਮਨਿਰਸ੍ਤਮਸਂਕੁਲਮ੍ । ਰਾਜੀਵਨੇਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾਨਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਜਨਦਾਰ, ਸਾਫ਼, ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸੂਝ-ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਜੋ ਨਾ ਹਲਕੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪੂਜਾਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਹ। ਕृਤਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਮਰ੍ਚਿष੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
'ਦੂਤ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਰਤ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤੁਮਸਾਂਪ੍ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਸ਼ਨ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾऽਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯਤਾਮਹੇ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ
'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਚਾਹੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਸਾਰਹ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਨ ਚ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਿਦ੍ਮੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਪੂਜਾਂ ਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਨਾਮਂਸ੍ਥਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਵੈਰਂ ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨ ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਸ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਤਨ੍ਨੇਦृਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਡਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਜਾਂ ਝਗੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚੋ ਅਤੇ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹ, ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਹਂ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਸਂਰਮ੍ਭਾਨ੍ਨ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਹੇਤੁਵਾਦਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ, ਵੈਰ, ਲਾਭ, ਤਕਰਾਰ ਜਾਂ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤਿਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਆਪਦ੍ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਨ ਚ ਸਂਪ੍ਰੀਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚੈਵਾਪਦ੍ਗਤਾ ਵਯਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਿषਦਨ੍ਨਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਨੈਵ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਵੈਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹਨ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਸੇ ਰਾਜਞ੍ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾਨ੍ਗੁਣੈਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ—ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇषਣਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਃ ਕਸ੍ਤਾਨ੍ਕਿਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਠੀਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤਾਨਨੁ ਸਮਾਮਨੁ । ਐਕਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਂ ਗਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਤਮਕ ਇਕਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਨੁਵਰ੍ਤੀ ਹਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਵਿਰੁਰੁਤ੍ਸਤਿ। ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਾਧਮਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸੋਜਿਤਾਤ੍ਮਾऽਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਜਾਂ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਯੋ ਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਾਨ੍ਹृਦਯਸ੍ਯਾਪ੍ਰਿਯਾਨਪਿ। ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਵਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਯਸ਼ਸਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਦੁष੍ਟਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤੁਰੇਕਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।