ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਪਾਤਜੇ ਕਾਲੇ ਨਕੁਲੇਨ ਵਿਨਾਕृਤਾ । ਨ ਲਭਾਮਿ ਧृਤਿਂ ਵੀਰ ਸਾऽਦ੍ਯ ਜੀਵਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਉੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਕੁਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ; ਪਰ ਵੇਖੋ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਕੁਲੀਨਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਤਿਲੋਕਂ ਵृਣ੍ਵਾਨਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਨੁਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁਣਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਈ।
ਮਹਾਭਿਜਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾ। ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕਥਮਚ੍ਯੁਤ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ—ਹੇ ਅਚੂਤ, ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਪਤਿਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਭਿਃ । ਉਪਪਨ੍ਨਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪੰਜ ਬਹਾਦਰ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ—ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਿਦਂ ਵਰ੍षਂ ਯਨ੍ਨਾਪਸ਼੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਚੌਦਵਾਂ ਸਾਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰਸ਼੍ਰੁਤੇ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਖਮ੍ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੇਤ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਾ ਨਾਸ਼੍ਰੁਤੇ ਸੁਖਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ।
ਨ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਮ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਮੌ ਵਾਪਿ ਯਦਪਸ਼੍ਯਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਨਾ ਅਰਜੁਨ, ਨਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਨਾ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ—ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯਚ੍ਛ੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਂ ਸਮੀਪਗਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ: ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਸਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਆਨਾਯਿਤਾਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਕੁਰਵ ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍
ਅਨਾਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ; ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ, ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਕृਪਸ਼੍ਚ ਕਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿष੍ਣਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਹੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਲਿਕ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਤੇ ਉਦਾਸ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸਦਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵृਤ੍ਤੇਨ ਹਿ ਭਵਤ੍ਯਾਰ੍ਯੋ ਨ ਧਨੇਨ ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਦਮੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃਕ ਸ਼ੀਲਮਲਙ੍ਕਾਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਨ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਚ ਹृष੍ਟਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਗਤਮ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਤਯਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ।
ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰਾਜਭਿਰਰਿਨ੍ਦਮ । ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਂ ਮृਗਵਧਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇषਾਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਯਥਾ ਨ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਥਾ
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਂ ਚ ਨਗਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਾਵਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ: ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾਨਾਮਵਰੋਧਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵ । ਨ ਮੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਮਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਮਾਧਵ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਜਾਣੀ ਜੀਵਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ ਜੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਨਿਕृਤਾ ਵਰ੍षਮਦ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍। ਦੁਃਖਾਦਪਿ ਸੁਖਂ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਪੁਣ੍ਯਫਲਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਾਡਾ ਸਤਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇਪੋ ਜਾਤ੍ਵਾਸੀਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਾਂ ਹਤਾਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।
ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਪਰਾਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਤਥਾਵਿਧਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਵੇਵ ਗਰ੍ਹੇਯਂ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿਆਂਗੀ, ਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ।
ਯੇਨਾਹਂ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਯ ਧਨਂ ਵृਤ੍ਤੈਰਿਵਾਰ੍ਪਿਤਾ । ਬਾਲਾਂ ਮਾਮਾਰ੍ਯਕਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਂ ਕਨ੍ਦੁਹਸ੍ਤਿਕਾਂ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਬੱਚੀ ਜੋ ਗੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਸੀ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦਾਤ੍ਤੁ ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਯ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਸਾऽਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਨਿਕृਤਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਃਖਿਤਾ ਕृष੍ਣ ਕਿਂ ਜੀਵਿਤਫਲਂ ਮਮ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਸੁਰਾਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ?
ਯਨ੍ਮਾਂ ਵਾਗਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਕ੍ਤਂ ਸੂਤਕੇ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਜੇਤਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਦਿਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਸਵਯਸਾਚੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸਵ ਸਮੇਂ ਕਹੀ: 'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗੀ।'
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ਮਹਾਜਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਮੇਧਾਨਾਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤਿ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ।
ਨਾਹਂ ਤਾਮਭ੍ਯਸੂਯਾਮਿ ਨਮੋ ਧਰ੍ਮਾਯ ਵੇਧਸੇ । ਕृष੍ਣਾਯ ਮਹਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਧਾਰਯਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਦਸ੍ਤਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਯਥਾ ਵਾਗਭ੍ਯਭਾषਤ। ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯਸਿ
ਜੇ ਧਰਮ ਹੈ, ਵਾਰਸ਼ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਮਾਂ ਮਾਧਵ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ੋ ਨ ਵੈਰਿਤਾ । ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਾਯ ਦਹਤਿ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨਾ ਭਵਃ
ਮਾਧਵ, ਨਾ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਧਨ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ, ਨਾ ਵੈਰ ਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸੌਂਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ।
ਯਾऽਹਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਵਰ੍षਂ ਯਨ੍ਨਾਪਸ਼੍ਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਮੈਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ? ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਯਮੌ ਤਂ ਚ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਜੀਵਨਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਗੋਵਿੰਦ, ਧਨੰਜਯ, ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।