ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ। ਸ ਸਰ੍ਵਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ ਹੈ।
ਯਂ ਗਤ੍ਵਾऽਭਿਮੁਖਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨ ਜੀਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਦਾਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਯੋ ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਜੇਯੋ ਜਿष੍ਣੁਰਚ੍ਯੁਤ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਜੈਯ ਜੀਸ਼ਨੁ, ਅਚੁਤ—
ਯੋऽਪਾਸ਼੍ਰਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ । ਸ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਖਾ ਚੈਵ ਕਥਮਦ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਦੱਸ, ਧਨੰਜਯ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਦਯਾਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵੋ ਮਹਾਸ੍ਰਵਿਤ੍ । ਮृਦੁਸ਼੍ਚ ਸੁਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਲਾਜ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਵੱਡੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਕਮਾਰ, ਧਰਮਕ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ—
ਸਹਦੇਵੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਮਿਤਿਸ਼ੋਭਨਃ । ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਕृष੍ਣ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੁਸ਼ਲੋ ਯੁਵਾ
ਸਹਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨੌਜਵਾਨ—
ਸਦੈਵ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਵृਤ੍ਤਂ ਕਲ੍ਯਾਣਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਭਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋਪਚਾਯਿਨਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵਂ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਵਾਰਸ਼ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਹਦੇਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕੁਮਾਰੋ ਯੁਵਾ ਸ਼ੂਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ
ਇਹ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਰਮ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਚ ਨਕੁਲੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ ਕੁਸ਼ਲੀ ਕृष੍ਣ ਵਤ੍ਸੋ ਮਮ ਸੁਖੈਧਿਤਃ
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਖੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ।
ਸੁਖੋਚਿਤਮਦੁਃਖਾਰ੍ਹਂ ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਮਹਾਰਥਮ੍ । ਅਪਿ ਜਾਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਨਕੁਲਂ ਪੁਨਃ
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਰਾਮ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ—ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗਾ?
ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਸਂਪਾਤਜੇ ਕਾਲੇ ਨਕੁਲੇਨ ਵਿਨਾਕृਤਾ । ਨ ਲਭਾਮਿ ਧृਤਿਂ ਵੀਰ ਸਾऽਦ੍ਯ ਜੀਵਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਉੱਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਕੁਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ; ਪਰ ਵੇਖੋ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ।
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਕੁਲੀਨਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਲੋਕਾਤ੍ਪਤਿਲੋਕਂ ਵृਣ੍ਵਾਨਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ। ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਨੁਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੁਣਿਆ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਈ।
ਮਹਾਭਿਜਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾ। ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕਥਮਚ੍ਯੁਤ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ—ਹੇ ਅਚੂਤ, ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ?
ਪਤਿਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਰਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਭਿਃ । ਉਪਪਨ੍ਨਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸੈਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪੰਜ ਬਹਾਦਰ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ—ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣੀ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਿਦਂ ਵਰ੍षਂ ਯਨ੍ਨਾਪਸ਼੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਚੌਦਵਾਂ ਸਾਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰਸ਼੍ਰੁਤੇ ਪੁਰੁषਃ ਸੁਖਮ੍ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੇਤ੍ਤਥਾਵृਤ੍ਤਾ ਨਾਸ਼੍ਰੁਤੇ ਸੁਖਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ।
ਨ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਮ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਨ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਯਮੌ ਵਾਪਿ ਯਦਪਸ਼੍ਯਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਨਾ ਅਰਜੁਨ, ਨਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਨਾ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ—ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮਿਣੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਯਚ੍ਛ੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਂ ਸਮੀਪਗਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ: ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਸਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਆਨਾਯਿਤਾਮਨਾਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਕੁਰਵ ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸਭਾਗਤਾਮ੍
ਅਨਾਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ; ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ, ਇੱਕ ਹੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਕृਪਸ਼੍ਚ ਕਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਿष੍ਣਾਃ ਕੁਰਵਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਹੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਲਿਕ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਤੇ ਉਦਾਸ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਸਦਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵृਤ੍ਤੇਨ ਹਿ ਭਵਤ੍ਯਾਰ੍ਯੋ ਨ ਧਨੇਨ ਨ ਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਦਮੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਃਕ ਸ਼ੀਲਮਲਙ੍ਕਾਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮਨ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਚ ਹृष੍ਟਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮਾਗਤਮ੍। ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਕੀਰ੍ਤਯਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ।
ਪੂਰ੍ਵੈਰਾਚਰਿਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰਾਜਭਿਰਰਿਨ੍ਦਮ । ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਂ ਮृਗਵਧਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇषਾਂ ਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਨ੍ਮਾਂ ਦਹਤਿ ਯਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਸਭਾਯਾਂ ਕੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਯਥਾ ਨ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਥਾ
ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਂ ਚ ਨਗਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਾਵਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ: ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਅਜ੍ਞਾਤਚਰ੍ਯਾ ਬਾਲਾਨਾਮਵਰੋਧਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵ । ਨ ਮੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਮਂ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਮਾਧਵ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਜਾਣੀ ਜੀਵਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ ਜੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਨਿਕृਤਾ ਵਰ੍षਮਦ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮ੍। ਦੁਃਖਾਦਪਿ ਸੁਖਂ ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਪੁਣ੍ਯਫਲਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਾਡਾ ਸਤਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇਪੋ ਜਾਤ੍ਵਾਸੀਦ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਾਂ ਹਤਾਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਸ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।