ਤਤ੍ਰਾਸੀਦੂਰ੍ਜਿਤਂ ਮृष੍ਟਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਹਦਾਸਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋਪਾਵਿਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅਚੂਤ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਉਪਜਹ੍ਨੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ, ਮਧੁਪਰਕ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਹਸਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਆਸ੍ਤੇ ਸਾਂਬਨ੍ਧਿਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਅਤਿਥੀ ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸੋऽਰ੍ਚਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ । ਵਿਦੁਰਾਵਸਥਂ ਰਮ੍ਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਮਾਧਵਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਸੁਹਣੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੈਰਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਅਤਿਥੀ-ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦੁਰ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ — ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੋਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਦੋ ਵਿਦੁਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤੋ ਗਤਰੋਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਢੀਠ ਸੀ—
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰਾਚष੍ਟ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ।
ਅਥੋਪਗਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਮਪਰਾਹ੍ਣੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸ ਪृਥਾਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਦੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਤਨਯਾਨ੍ਪृਥਾ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੇਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਪਈ।
ਤੇषਾਂ ਸਤ੍ਵਵਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਹਚਾਰਿਣਮ੍ । ਚਿਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਬਾष੍ਪਮਾਹਾਰਯਤ੍ਮृਥਾ
ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਮਾਸੀਨਂ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਪੂਰ੍ਣੇਨ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕਿਆ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਤੇ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੇਵ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਮਤਾਃ ਸਮਚੇਤਸਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਰਾਜ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਹਾ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਅਕੇਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਨੀਤਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਮੁਖੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਰੁਦਤੀਮਪਹਾਯ ਮਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਹਾਰ੍षੁਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਮੂਲਂ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਅਤਦਰ੍ਹਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਥਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜੜ ਸਮੇਤ ਲੈ ਗਏ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਇਸ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਗਏ?
ਊषੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ ਤਾਤ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਜਾਕੁਲੇ । ਬਾਲਾ ਵਿਹੀਨਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਮਯਾ ਸਤਤਲਾਲਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਲੇ, ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੌ ਕਥਮੁषੂਰ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਭृਦਙ੍ਗੈਰ੍ਵੇਣੁਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ, ਜਦ ਕਿ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਖ, ਡੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਸੀ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਯੇ ਸ੍ਮ ਵਾਰਣਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਹਯਾਨਾਂ ਹੇषਿਤੇਨ ਚ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਾਹਟ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਸਨ।
ਰਥੇਨੇਮਿਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਗृਹੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੇਨ ਵੇਣੁਵੀਣਾਨੁਨਾਦਿਨਾ
ਘਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵਾਜਾ ਤੇ ਤੰਤੁ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈ ਰਤ੍ਨੈਰਲਙ੍ਕਾਰੈਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਪੜੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਰ੍ਚਿਤੈਰਰ੍ਚਨਾਰ੍ਹੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਨੇष੍ਵਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਰਾਙ੍ਖਵਾਜਿਨਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਕ੍ਰੂਰਂ ਚ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨਾਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਜਾਗਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦੇ।
ਨ ਸ੍ਮੋਪਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤੇ ਨਤਦਰ੍ਹਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਨਿਨਦੈਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵੈਣਵਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਇਸ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਡੁੰਦੁਭੀ, ਭੇਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੀਤਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਰੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨ ।। ਵਨ੍ਦਿਮਾਗਧਸੂਤੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾਃ ਕਥਮ੍
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵੰਦੀਆਂ, ਮਾਗਧਾਂ ਤੇ ਸੁਤਾਂ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ?
ਮਹਾਵਨੇष੍ਵਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨਾਂ ਰੁਤੇਨ ਚ । ਹ੍ਰੀਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਰ੍ਦਾਨ੍ਤੋ ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਿਤਾ
ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹਨ; ਸੱਚ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਟਿਕੇ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ।
ਕਾਮਦ੍ਵੇषੌ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ । ਅਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਮਾਨ੍ਧਾਤੁਰ੍ਯਯਾਤੇਰ੍ਨਹੁषਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰੀਸ਼, ਮਾਂਧਾਤਾ, ਯਯਾਤੀ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਭਰਤਸ੍ਯ ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬੇਰੌਸ਼ੀਨਰਸ੍ਯ ਚ। ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਧੁਰਂ ਧਤ੍ਤੇ ਦੁਰੁਦ੍ਵਹਾਮ੍
ਭਰਤਾ, ਦਿਲੀਪ, ਸ਼ਿਬੀ ਤੇ ਉਸ਼ੀਨਰ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਫਰਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੋਪਸਂਪਨ੍ਨੋਃ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਃ । ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਸ੍ਤ੍ਰੌਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ—ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਃ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਰੁषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵृਤ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ੋ ਦੀਰ੍ਘਭੁਜਃ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਫ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?