ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਵਨਿਂ ਗਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਹृषੀਕੇਸ਼ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨੇ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਵृਤਾਨਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਗृਹਾਣਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ । ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਤੀਵ ਭਾਰੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਮਹੀਤਲੇ
ਵੱਡੇ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਚ ਗਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਪ੍ਰਨष੍ਟਗਤਯੋऽਭੂਵਨ੍ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਰੈਰ੍ਵृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਸ ਗृਹਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਛਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ । ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਘੇਰੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ । ਤਹੈਵ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦ ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਆਇਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਆਸਨੇਭ੍ਯੋऽਚਲਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਲਿਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਸਭੀष੍ਮਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਸ਼ਸਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਯਥਾਵਯਃ ਸਮੀਯਾਯ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਕृਪਂ ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸਮੀਯਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਸੋਮਦੱਤ — ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਦੂਰ੍ਜਿਤਂ ਮृष੍ਟਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਹਦਾਸਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋਪਾਵਿਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅਚੂਤ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਉਪਜਹ੍ਨੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ, ਮਧੁਪਰਕ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਹਸਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਆਸ੍ਤੇ ਸਾਂਬਨ੍ਧਿਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਅਤਿਥੀ ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸੋऽਰ੍ਚਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ । ਵਿਦੁਰਾਵਸਥਂ ਰਮ੍ਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਮਾਧਵਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਸੁਹਣੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੈਰਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਅਤਿਥੀ-ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦੁਰ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ — ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੋਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਦੋ ਵਿਦੁਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤੋ ਗਤਰੋਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਢੀਠ ਸੀ—
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰਾਚष੍ਟ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ।
ਅਥੋਪਗਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਮਪਰਾਹ੍ਣੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸ ਪृਥਾਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਦੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ ਸੀ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਤਨਯਾਨ੍ਪृਥਾ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੇਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਪਈ।
ਤੇषਾਂ ਸਤ੍ਵਵਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਹਚਾਰਿਣਮ੍ । ਚਿਰਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਬਾष੍ਪਮਾਹਾਰਯਤ੍ਮृਥਾ
ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਮਾਸੀਨਂ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਪੂਰ੍ਣੇਨ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕਿਆ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਏਤੇ ਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੇਵ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯ ਸੁਹृਦਃ ਸਂਮਤਾਃ ਸਮਚੇਤਸਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾ ਰਾਜ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਹਾ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਹ ਅਕੇਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਨੀਤਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਮੁਖੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਰੁਦਤੀਮਪਹਾਯ ਮਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਹਾਰ੍षੁਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਮੂਲਂ ਹृਦਯਂ ਮਮ। ਅਤਦਰ੍ਹਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਥਂ ਕੇਸ਼ਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜੜ ਸਮੇਤ ਲੈ ਗਏ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਇਸ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਗਏ?
ਊषੁਰ੍ਮਹਾਵਨੇ ਤਾਤ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਜਾਕੁਲੇ । ਬਾਲਾ ਵਿਹੀਨਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਮਯਾ ਸਤਤਲਾਲਿਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਲੇ, ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ।
ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੌ ਕਥਮੁषੂਰ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਭृਦਙ੍ਗੈਰ੍ਵੇਣੁਨਿਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ, ਜਦ ਕਿ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਖ, ਡੁੰਦੁਭੀ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਸੀ?
ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਮਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਯੇ ਸ੍ਮ ਵਾਰਣਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਹਯਾਨਾਂ ਹੇषਿਤੇਨ ਚ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹ੍ਹਾਹਟ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਸਨ।
ਰਥੇਨੇਮਿਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਬੋਧ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਗृਹੇ । ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਨਿਨਾਦੇਨ ਵੇਣੁਵੀਣਾਨੁਨਾਦਿਨਾ
ਘਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਵਾਜਾ ਤੇ ਤੰਤੁ ਵਾਦਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਸਨ।