ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ । ਨੋਤ੍ਸਹੇऽਨਰ੍ਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਾਚਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਨੁਕਸਾਨ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਡਿਆਨੁ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕਸ੍ਥਲਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਪਾਯਾਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਞ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਾ ਰਾਜਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਯਾਨੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਨ੍ਯੇ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਰਾਜਾ, ਕਈ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੈਦਲ ਹੀ ਆ ਗਏ।
ਸ ਵੈ ਪਥਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਵृਤੋ ਨਗਰਂ ਯਯੌ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸਂਮਾਨਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਗਰਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਬਭੂਵ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਬਹੁਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗृਹੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾऽऽਸੀਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾਹ ਔਰਤ, ਨਾਹ ਵੱਡਾ, ਨਾਹ ਬੱਚਾ—ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਵਨਿਂ ਗਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਹृषੀਕੇਸ਼ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨੇ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਆਉਣ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਵृਤਾਨਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਗृਹਾਣਿ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ । ਪ੍ਰਚਲਨ੍ਤੀਵ ਭਾਰੇਣ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਮਹੀਤਲੇ
ਵੱਡੇ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਚ ਗਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨਃ । ਪ੍ਰਨष੍ਟਗਤਯੋऽਭੂਵਨ੍ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਨਰੈਰ੍ਵृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਸ ਗृਹਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਛਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ । ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਘੇਰੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ । ਤਹੈਵ ਦ੍ਰੋਣਭੀष੍ਮਾਭ੍ਯਾਮੁਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਜਦ ਦਾਸਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ ਆਇਆ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕृਪਸ਼੍ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ। ਆਸਨੇਭ੍ਯੋऽਚਲਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਬਾਹਲਿਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਸਭੀष੍ਮਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰਞ੍ਜਸਾ
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਸ਼ਸਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਾਨੁਪੂਰ੍ਵੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਯਥਾਵਯਃ ਸਮੀਯਾਯ ਰਾਜਭਿਃ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਕृਪਂ ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸਮੀਯਾਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲਿਕ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਸੋਮਦੱਤ — ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਦੂਰ੍ਜਿਤਂ ਮृष੍ਟਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਮਹਦਾਸਨਮ੍ । ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੋਪਾਵਿਸ਼ਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਲਿਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਸਨ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਅਚੂਤ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਗਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚਾਪ੍ਯੁਦਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਉਪਜਹ੍ਨੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂ, ਮਧੁਪਰਕ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਹਸਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ । ਆਸ੍ਤੇ ਸਾਂਬਨ੍ਧਿਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਅਤਿਥੀ ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸੋऽਰ੍ਚਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਨਿਰਕ੍ਰਾਮਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕੁਰੁਭਿਃ ਕੁਰੁਸਂਸਦਿ । ਵਿਦੁਰਾਵਸਥਂ ਰਮ੍ਯਮੁਪਾਤਿष੍ਠਤ ਮਾਧਵਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਸੁਹਣੇ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੈਰਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਅਤਿਥੀ-ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਦੁਰ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ — ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੋਂ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਯ ਸੁਹृਦੋ ਵਿਦੁਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤੋ ਗਤਰੋਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਢੀਠ ਸੀ—
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤੁਰਾਚष੍ਟ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ।
ਅਥੋਪਗਮ੍ਯ ਵਿਦੁਰਮਪਰਾਹ੍ਣੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪਿਤृष੍ਵਸਾਰਂ ਸ ਪृਥਾਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਦੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ ਸੀ।