ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਯਂ ਵਸੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਅਨੇਕਰੂਪਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤਦ੍ਦੇਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਕਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ।
ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾऽਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਹਿ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਮਂਸ੍ਯਤ੍ਯਧੋਕ੍ਸ਼ਜੋ ਰਾਜਨ੍ਭਯਾਦਰ੍ਚਤਿ ਮਾਮਿਤਿ
ਜੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਫਿਰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਅਵਮਾਨਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬੁਧਃ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਲੋਕੇ ਕृष੍ਣਃ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਗਤਿਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਮੁਪਾਰਬ੍ਧੋ ਨ ਹਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਤ੍ਕृਤੋ ਵਾऽਪਿ ਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । `ਨਾਵਮਂਸ੍ਯਤ੍ਯਵਜ੍ਞਾਤॄਨਵਜ੍ਞਾਤੋऽਪਿ ਕੇਸ਼ਵਃ।' ਨਾਲਮੇਨਮਵਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਵਜ੍ਞੇਯੋ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਚਾਹੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਉਹ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਨਸਾ ਕਾਰ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਨ ਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ
ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸ ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਾਭ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਕ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਾਚੋ ਭਵਤਾ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿष੍ਕੇਵਲਾਮਹਮ੍ । ਤੈਃ ਸਹੇਮਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰੀਯਾਂ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਾਂ, ਪਿਤਾਮਹ, ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਮੇ ਯਤ੍ਸਮਰ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਾਯਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਿਯਚ੍ਛਾਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਦ੍ਧੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧੇਯਾ ਮੇ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰਿਹੈਪ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇਗਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰੋਪਾਯਾਨ੍ਯਥਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਨ ਚਾਪਾਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਕृष੍ਣੇऽਭਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਿਮਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਮੈਵਂ ਵੋਚਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਦੂਤਸ਼੍ਚ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਅਪਾਪਃ ਕੌਰਵੇਯੇषੁ ਸ ਕਥਂ ਬਨ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪਾਪ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰੀਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਵृਣੋਤ੍ਯਨਰ੍ਥਂ ਨੈਵਾਰ੍ਥਂ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਫਾਇਦੇ ਦੀ ਥਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਇਮਮੁਤ੍ਪਥਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਪਾਪਾਨੁਬਨ੍ਧਿਨਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯਾਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਣਗੇ।
ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ । ਨੋਤ੍ਸਹੇऽਨਰ੍ਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਵਾਚਃ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਨੁਕਸਾਨ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਮਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ਭੀष੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਡਿਆਨੁ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਠ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕਸ੍ਥਲਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰੁਪਾਯਾਤ੍ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਞ੍ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਮਦ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਲਾ ਰਾਜਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਯਾਨੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਨ੍ਯੇ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਰਾਜਾ, ਕਈ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੈਦਲ ਹੀ ਆ ਗਏ।
ਸ ਵੈ ਪਥਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ । ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਵृਤੋ ਨਗਰਂ ਯਯੌ
ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸਂਮਾਨਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਨਗਰਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਬਭੂਵ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਬਹੁਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗृਹੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾऽऽਸੀਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਵृਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨਾਹ ਔਰਤ, ਨਾਹ ਵੱਡਾ, ਨਾਹ ਬੱਚਾ—ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ।