ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚੈਵ ਲਿਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਮਕਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨृਪ । ਨ ਚ ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਚ੍ਛਮਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਪਾਂਡਵ, ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹ ਵੀ ਦੇਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੂੰ ਸੁਲਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਅਰ੍ਥੇਨ ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਤ੍ਵਂ ਜਿਹੀਰ੍षਸਿ । ਅਨੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿਭੇਤ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਚ ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਸੌ ਨੋਦ੍ਯਮੇਨ ਨ ਗਰ੍ਹਯਾ। ਅਨ੍ਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮੇਤਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਧਨੰਜਯ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੇਦ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵੇਦਾਸ੍ਯ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਤਾਮ੍। ਅਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮਸ੍ਯ ਜਾਨਾਮਿ ਪ੍ਰਾਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਧਨੰਜਯ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕੁਮ੍ਭਾਦਪਾਂਪੂਰ੍ਣਾਦਨ੍ਯਤ੍ਪਾਦਾਵਸੇਚਨਾਤ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਕੁਸ਼ਲਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨ੍ਨੈਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਪੂਰੇ ਘੜੇ ਦੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਣ ਨੂੰ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤਿਥ੍ਯਂ ਮਾਨਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਦਸ੍ਮੈ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮਾਨਾਰ੍ਹੋऽਸੌ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਆਸ਼ਂਸਮਾਨਃ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕੁਰੂਨਭ੍ਯੇਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਯੇਨੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਥੇਨ ਤਦੇਵਾਸ੍ਮਾ ਉਪਾਕੁਰੁ
ਕੇਸ਼ਵ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਆਇਆ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ੍ਤਵ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਚ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੋ।
ਪਿਤਾऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਪਰੇ। ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪਿਤृਵਤ੍ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤੇ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾਹ ਵਿਦੁਰਃ ਕृष੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਚ੍ਯੁਤੇ। ਅਨੁਰਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸਂਹਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਅਚੂਤ ਲਈ ਸੱਚ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਤ੍ਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਯਂ ਵਸੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਅਨੇਕਰੂਪਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤਦ੍ਦੇਯਂ ਕਦਾਚਨ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਤੋਹਫੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਕਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ।
ਦੇਸ਼ਃ ਕਾਲਸ੍ਤਥਾऽਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਹਿ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਮਂਸ੍ਯਤ੍ਯਧੋਕ੍ਸ਼ਜੋ ਰਾਜਨ੍ਭਯਾਦਰ੍ਚਤਿ ਮਾਮਿਤਿ
ਜੇ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਫਿਰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਅਵਮਾਨਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਨ ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬੁਧਃ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਲੋਕੇ ਕृष੍ਣਃ ਪृਥੁਲਲੋਚਨਃ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਦਿਤਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਗਤਿਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਮੁਪਾਰਬ੍ਧੋ ਨ ਹਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸਤ੍ਕृਤੋऽਸਤ੍ਕृਤੋ ਵਾऽਪਿ ਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । `ਨਾਵਮਂਸ੍ਯਤ੍ਯਵਜ੍ਞਾਤॄਨਵਜ੍ਞਾਤੋऽਪਿ ਕੇਸ਼ਵਃ।' ਨਾਲਮੇਨਮਵਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਵਜ੍ਞੇਯੋ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਚਾਹੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਉਹ ਘੱਟ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਨਸਾ ਕਾਰ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਨ ਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ
ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਕੰਮ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸ ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਸ਼ਾਭ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਕ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਚ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਾਚੋ ਭਵਤਾ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰੋ।
ਨ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿष੍ਕੇਵਲਾਮਹਮ੍ । ਤੈਃ ਸਹੇਮਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰੀਯਾਂ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪਿਤਾਮਹ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਾਂ, ਪਿਤਾਮਹ, ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੁ ਸੁਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਮੇ ਯਤ੍ਸਮਰ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਰਾਯਣਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨਿਯਚ੍ਛਾਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਦ੍ਧੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਧੇਯਾ ਮੇ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਤਰਿਹੈਪ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇਗਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਾਂਡਵ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਤ੍ਰੋਪਾਯਾਨ੍ਯਥਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਨ ਚਾਪਾਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋਰਂ ਕृष੍ਣੇऽਭਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਿਮਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ । ਮੈਵਂ ਵੋਚਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਦੂਤਸ਼੍ਚ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਅਪਾਪਃ ਕੌਰਵੇਯੇषੁ ਸ ਕਥਂ ਬਨ੍ਧਮਰ੍ਹਤਿ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਪਾਪ ਹੈ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਰੀਤਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਵृਣੋਤ੍ਯਨਰ੍ਥਂ ਨੈਵਾਰ੍ਥਂ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਫਾਇਦੇ ਦੀ ਥਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਇਮਮੁਤ੍ਪਥਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਪਾਪਾਨੁਬਨ੍ਧਿਨਮ੍। ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸੁਹृਦਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯਾਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਣਗੇ।