ਪ੍ਰਾਜ੍ਵਲਨ੍ਨਗ੍ਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਿਞ੍ਚਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਜਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਗਾਂ ਭੜਕ ਉਠੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਕੂਆਂ ਤੇ ਘੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਮਃਸਂਵृਤਮਪ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਿਦਂ ਤਥਾ। ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨਾਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਰੇਣੁਨਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਢੱਕ ਗਈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧੂੜ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਃ ਖੇਸ਼ਰੀਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਾਜਨ੍ਦੇਸ਼ੇषੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਦਿੱਖ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਾਮਥ੍ਨਾਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਵਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਿਮਃ । ਆਰੁਜਨ੍ਗਣਸ਼ੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰੁषੋऽਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ, ਤੇ ਧਮਾਕੇ ਵਰਗੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ ਭਾਰਤ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸੁਖੋ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਸੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਵਵਰ੍ष ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਕਮਲਾਨਿ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸਮਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਥਾ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖੋ ਵ੍ਯਪੇਤਕੁਸ਼ਕਣ੍ਟਕਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਕਮਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪਏ; ਰਸਤਾ ਸਿੱਧਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁਪਰ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਸੁਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਮਧੁ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ।
ਤਂ ਕਿਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਨ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਥਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਸ ਸ਼ਾਲਿਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਸਮਾਚਿਤਮ੍। ਸੁਖ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਮਭ੍ਯਗਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸੁਹਣਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤੇ ਧਰਮਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਹੁਪਸ਼ੂਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਹृਦਯਤੋਪਣਾਨ੍। ਪੁਰਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕਾਮਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਪਿੰਡ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰ ਵੇਖੇ, ਜਦੋਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ਭਾਰਤੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪਰਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਸਨਾਨਾਮਕੋਵਿਦਾਃ
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਾਦਥਾਗਮ੍ਯ ਜਨਾਃ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਯਥ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਪਪਲਾਵਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮਿਦ੍ਧਮਿਵ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਚਾਰ੍ਹਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਆਉਂਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਰਸ਼੍ਮਾਵਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੈ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰੁਰਾਵਸਥਂ ਨਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਰਰਾਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਰ੍ਜਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਰਥਮੋਚਨਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਰਥ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕੀਤੀ, ਰਥ ਖੋਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਾਰੁਕੋऽਪਿ ਹਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਚਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਮੁਮੋਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯੋਕ੍ਤਾਦਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਤਾਨਵਾਸृਜਤ੍
ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਵੀ ਘੋੜੇ ਖੋਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੁਆ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਯ ਆਸਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨृਪ । ਆਰ੍ਯਾਃ ਕੁਲੀਨਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਨੁष੍ਠਿਤਾਃ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਸ਼ੀਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਸੀਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ।
ਤੇ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਮ੍। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਤ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਘਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਲੱਗੇ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ । ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚੈषਾਂ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਪੁਨਰਾਯਾਤ੍ਸਹੈਵ ਤੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ 'ਹੋ ਗਿਆ', ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਮृष੍ਟਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਭੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸਹ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਸੁਖਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਤਦਾ ਦੂਤੈਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀष੍ਮਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਸਞ੍ਜਯਂ ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਦਨਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਸੰਜਯ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਗृਹੇਗृਹੇ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਪृਥਗ੍ਵਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਇਆਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ । ਸ ਨੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਯਾਤ੍ਰਾ ਲੋਕਸ੍ਯ ਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਹਿ ਸਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਚੌਜਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ, ਤਾਕਤ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਹੈ।
ਸ ਮਾਨ੍ਯਤਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਪੂਜਿਤੋ ਹਿ ਸੁਖਾਯ ਸ੍ਯਾਦਸੁਖਃ ਸ੍ਯਾਦਪੂਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਦੁਖ।