ਸਭਾਯਾਂ ਮਧੁਰਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਾਃ । ਕੁਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਚਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ ਮਾਧਵ
ਹੇ ਮਾਧਵ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਦਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਸਮੇष੍ਯਥ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੋਗੇ।
ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਮਾਧਵ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਸਤ੍ਯਾਨਿ ਚ ਹਿਤਾਨਿ ਚ। ਆਪृष੍ਟੋऽਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਯਾਹ੍ਯਵਿਘ੍ਨੇਨ ਵੈ ਵੀਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਭਾਗਤਮ੍। ਆਸੀਨਮਾਸਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਬਲਤੇਜਃਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚਲਾ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਵੀਰਰੁਜੋ ਦਸ਼। ਮਹਾਰਥਾ ਮਹਾਬਾਹੁਮਨ੍ਵਯੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਦਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਪਦਾਤੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਾਦਿਨਾਂ ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋਪਰੇ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਕਈ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਕਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਕਾਨਿ ਵਾ ਵ੍ਰਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹੌਜਸਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇ ਜਾਦੋਂ ਚਲਿਆ, ਕੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਈਆਂ?
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਯਾਨ੍ਯਸਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਾਨਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੈਵਾਨ੍ਯੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।
ਅਨਭ੍ਰੇऽਸ਼ਨਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਜਾਯਤ । ਅਨ੍ਵਗੇਵ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਵਰ੍षਦ੍ਵਿਘਨੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਧਮਾਕੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੋਟਾ ਬੱਦਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗੂਹੁਰ੍ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਸਪ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਪਰਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸੱਤ ਸਿੰਧੂ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਵਲਨ੍ਨਗ੍ਨਯੋ ਰਾਜਨ੍ਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਮ੍ਪਤ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕੁਮ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸਿਞ੍ਚਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਜਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਗਾਂ ਭੜਕ ਉਠੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਅਤੇ ਕੂਆਂ ਤੇ ਘੜੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਮਃਸਂਵृਤਮਪ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਿਦਂ ਤਥਾ। ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨਾਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਨ੍ਤੇਸ੍ਮ ਰੇਣੁਨਾ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਢੱਕ ਗਈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧੂੜ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਛਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਃ ਖੇਸ਼ਰੀਰਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਰਾਜਨ੍ਦੇਸ਼ੇषੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕੁਝ ਅਦਿੱਖ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਾਮਥ੍ਨਾਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਵਾਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਸ਼੍ਚਿਮਃ । ਆਰੁਜਨ੍ਗਣਸ਼ੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਰੁषੋऽਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ, ਤੇ ਧਮਾਕੇ ਵਰਗੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ ਭਾਰਤ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸੁਖੋ ਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯੋ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਉਥੇ ਹਵਾ ਸੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਵਵਰ੍ष ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਕਮਲਾਨਿ ਚ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਸਮਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਥਾ ਨਿਰ੍ਦੁਃਖੋ ਵ੍ਯਪੇਤਕੁਸ਼ਕਣ੍ਟਕਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਕਮਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪਏ; ਰਸਤਾ ਸਿੱਧਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਅਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁਪਰ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਸੁਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਮਧੁ ਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ।
ਤਂ ਕਿਰਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਨ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਪਥਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਸ ਸ਼ਾਲਿਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਸਮਾਚਿਤਮ੍। ਸੁਖ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਮਭ੍ਯਗਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਸੁਹਣਾ ਪਿੰਡ, ਜਿੱਥੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤੇ ਧਰਮਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਹੁਪਸ਼ੂਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਹृਦਯਤੋਪਣਾਨ੍। ਪੁਰਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕਾਮਨ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਪਿੰਡ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰ ਵੇਖੇ, ਜਦੋਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਮਨਸੋ ਭਾਰਤੈਰਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਪਰਚਕ੍ਰਾਣਾਂ ਵ੍ਯਸਨਾਨਾਮਕੋਵਿਦਾਃ
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਉਪਪ੍ਲਾਵ੍ਯਾਦਥਾਗਮ੍ਯ ਜਨਾਃ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਯਥ੍ਯਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਪਪਲਾਵਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮਿਦ੍ਧਮਿਵ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸੁਰਰ੍ਚਾਰ੍ਹਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਆਉਂਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਰਸ਼੍ਮਾਵਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵੈ ਲੋਹਿਤਾਯਤਿ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਿਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰੁਰਾਵਸਥਂ ਨਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਰਰਾਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਰ੍ਜਯਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਰਥਮੋਚਨਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਰਥ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਰ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕੀਤੀ, ਰਥ ਖੋਲਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦਾਰੁਕੋऽਪਿ ਹਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਚਰ੍ਯ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਮੁਮੋਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯੋਕ੍ਤਾਦਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਤਾਨਵਾਸृਜਤ੍
ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਵੀ ਘੋੜੇ ਖੋਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੁਆ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਯ ਆਸਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨृਪ । ਆਰ੍ਯਾਃ ਕੁਲੀਨਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਵृਤ੍ਤਿਮਨੁष੍ਠਿਤਾਃ
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਲਜਜਾਵਾਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਾਸ਼ੀਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਸੀਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ।