ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਨ੍ਦੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਾ ਸਾ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤਾਬਲਾ। ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਸਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ, ਤਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ—
ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਾਸੁ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾ। ਵਤ੍ਸਲਾ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਸੁਯੋਧਨਭਯਾਦ੍ਯਾ ਨੋ ਤ੍ਰਾਯਤਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਮਹਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਬਾਧੁਦ੍ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨੌਰਿਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਸਤਤਂ ਯਯਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਾਧਵ । ਅਨੁਭੂਤਾਨ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਤੇ, ਮਾਧਵ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣਾ।
ਭृਸ਼ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯੇਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।
ਊਢਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਨਿਰਾਕਾਰਾऽਤਦਰ੍ਹਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸਰਾਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਪਿ ਜਾਤੁ ਸ ਕਾਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣ ਦੁਃਖਵਿਪਰ੍ਯਯਃ । ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਸੁਖਂ ਦਦ੍ਯਾਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤੋऽਨੁਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਰੁਦਤੀਮਪਹਾਯੈਨਾਮਗਚ੍ਛਾਮ ਵਯਂ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਏ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਨੂਨਂ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਦੁਃਖੈਃ ਸਾ ਚੇਜ੍ਜੀਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਭਿਰ੍ਗਾਢਮਾਰ੍ਤਾਮਰ੍ਚਯ ਸਤ੍ਕृਤ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਦੀ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾऽਥ ਸਾ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਮਦ੍ਵਚਵਾਦ੍ਵਿਭੋ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਵਯੋਧਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਵਾਹ੍ਲਿਕਮ੍। ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਰਤਾਨ੍ਪृਥਕ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਵਾਹਲਿਕ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਯਥਾਵਯੋ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ।' ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਅਗਾਧਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਜੇਥਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਵਵृਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਖਾਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਘ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਭੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯੇ । ਅਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਵਿਦ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ
ਵੱਡੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਵੰਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚੇਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਖਙ੍ਗੇਨ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਨਵਮਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੁਚ੍ਯੇਰਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤੋਹਿਨਾ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਤਸ਼੍ਚੇਦਨ੍ਯਥਾਕਰ੍ਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਪਾਯਵਿਤ੍। ਅਨ੍ਤਂ ਨੂਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਮਹृष੍ਯਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਭੀਮ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗਾ।
ਵੇਪਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮਹਤੋ ਰਜਨ੍। ਧਨਞ੍ਜਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਮਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਨਿਨਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਾਵੇਪਨ੍ਤ ਧਨ੍ਵਿਨਃ । ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਮਿ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਮੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਗਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਗੰਦਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਚੋਹ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਵਵृਤੇ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤੇषੁ ਰਾਜਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਗਮਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਵਾਹਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਾਰਦਨ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵਾ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤੇ ਹਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦਾਰੁਕੇਣ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਚੇਮੁਰਿਵ ਗ੍ਰਸਮਾਨਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਦਾਰੂਕ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਐਸੇ ਦੌੜੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ऋषੀਨਧ੍ਵਨਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਥਿਤਾਨੁਭਯਤਃ ਪਥਿ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਯਥਾਵृਤ੍ਤਾਨृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਭ੍ਯਭਾषਤ ਪੂਜਯਨ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਚ੍ਚਿਲ੍ਲੋਕੇषੁ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯੋ ਵਰ੍ਣਾਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸਨੇ । ` ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪੂਤਾ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਾਃ
ਕੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਧਰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?
ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਭਗਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕੋऽਵਧਿਰ੍ਭਵਤਾਮਿਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭਗਵੰਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ?"
ਕਿਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਗਵਤਾਮਹਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਯਃ । ਕੇਨਾਰ੍ਥੇਨੋਪਪ੍ਤਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮਹੀਤਲਮ੍
"ਭਗਵੰਤੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹੋ?"