ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਮਹਾਹੋਮੈਰ੍ਹੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼ਿਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੂਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਅੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਯਃ ਕ੍ਰਥਃ। ਸ਼ੁਕਨਾਰਦਵਾਲ੍ਮੀਕਾ ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਿਕੋ ਭृਗੁਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭੂਰੀਦਯੁਮਨ, ਗਯਾ, ਕਰਥ, ਸ਼ੁਕ, ਨਾਰਦ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਮਰੁਤ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ—
ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਮੇਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਾਧੁਭਿਃ । ਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬਾਤ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਚੂਤ ਸਾਤਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦਿਪਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਵੀਰ ਚੇਕਿਤਾਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ। ਸਂਸਾਧਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਾਟ ਕੇਕੈਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਯੋ ਵੈ ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਨ੍ਯਾਯਮਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਲੋਲੁਪਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਲਾਭ ਦੀ خاطر, ਕੋਈ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਡੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ—
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਨ੍ਦੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਾ ਸਾ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤਾਬਲਾ। ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਸਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ, ਤਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ—
ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਾਸੁ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾ। ਵਤ੍ਸਲਾ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਸੁਯੋਧਨਭਯਾਦ੍ਯਾ ਨੋ ਤ੍ਰਾਯਤਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਮਹਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਬਾਧੁਦ੍ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨੌਰਿਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਸਤਤਂ ਯਯਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਾਧਵ । ਅਨੁਭੂਤਾਨ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਤੇ, ਮਾਧਵ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣਾ।
ਭृਸ਼ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯੇਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।
ਊਢਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਨਿਰਾਕਾਰਾऽਤਦਰ੍ਹਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸਰਾਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਪਿ ਜਾਤੁ ਸ ਕਾਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣ ਦੁਃਖਵਿਪਰ੍ਯਯਃ । ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਸੁਖਂ ਦਦ੍ਯਾਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤੋऽਨੁਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਰੁਦਤੀਮਪਹਾਯੈਨਾਮਗਚ੍ਛਾਮ ਵਯਂ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਏ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਨੂਨਂ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਦੁਃਖੈਃ ਸਾ ਚੇਜ੍ਜੀਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਭਿਰ੍ਗਾਢਮਾਰ੍ਤਾਮਰ੍ਚਯ ਸਤ੍ਕृਤ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਮਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਜੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਦੀ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾऽਥ ਸਾ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਮਦ੍ਵਚਵਾਦ੍ਵਿਭੋ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨਸ਼੍ਚ ਵਯੋਧਿਕਾਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਕृਪਂ ਚੈਵ ਮਹਾਰਾਜਂ ਚ ਵਾਹ੍ਲਿਕਮ੍। ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਰਤਾਨ੍ਪृਥਕ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਵਾਹਲਿਕ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਮਦੱਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਯਥਾਵਯੋ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ।' ਵਿਦੁਰਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧਾਰਿਣਮ੍। ਅਗਾਧਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਜੇਥਾ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਕੁਰਾਂ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਮਧ੍ਯੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਨਿਵਵृਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਨੇਵ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸਖਾਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਘ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਭੋ ਵृਤ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯੇ । ਅਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਗੋਵਿਦ ਵਿਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਸੁ
ਵੱਡੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਵੰਡਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚੇਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਖਙ੍ਗੇਨ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯਾਨਵਮਤ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਿਯਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੁਚ੍ਯੇਰਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤੋਹਿਨਾ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਤਸ਼੍ਚੇਦਨ੍ਯਥਾਕਰ੍ਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਪਾਯਵਿਤ੍। ਅਨ੍ਤਂ ਨੂਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਮਹृष੍ਯਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਭੀਮ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਪਣ ਲੱਗਾ।