ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਸਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਰਧਚੰਦ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ, ਮੱਛੀਆਂ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਣਿਹੇਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਸੁਧ੍ਵਜਂ ਸੁਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਜਵਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਚੰਗਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਤਾਕਾ ਲਗਾਈ ਹੋਈ।
ਸੂਪਸ੍ਕਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਣਮ੍। ਯਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਦੂਨਾਂ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਾਜਿਭਿਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਧਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੈਃ । ਸ੍ਨਾਤੈਃ ਸਂਪਾਦਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਪਨ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾ
ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਧਾ, ਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿਮਾਨਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਯਨ੍। ਸੁਘੋषਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧ੍ਵਜੇਨ ਯੁਯੁਜੇ ਰਥਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਤੰਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸੌਰਿਰ੍ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਕਾਮਗਮ੍
ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਪੋਢਾਭ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਕਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਨੁਵਵੌ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭਵਦ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਗਏ, ਸਮਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਮ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਾਰਸਾਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਸਤਪਤਰਾ ਪੰਛੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਉਹ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਮਹਾਹੋਮੈਰ੍ਹੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼ਿਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੂਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਅੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਯਃ ਕ੍ਰਥਃ। ਸ਼ੁਕਨਾਰਦਵਾਲ੍ਮੀਕਾ ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਿਕੋ ਭृਗੁਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭੂਰੀਦਯੁਮਨ, ਗਯਾ, ਕਰਥ, ਸ਼ੁਕ, ਨਾਰਦ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਮਰੁਤ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ—
ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਮੇਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਾਧੁਭਿਃ । ਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬਾਤ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਚੂਤ ਸਾਤਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦਿਪਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਵੀਰ ਚੇਕਿਤਾਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ। ਸਂਸਾਧਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਾਟ ਕੇਕੈਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਯੋ ਵੈ ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਨ੍ਯਾਯਮਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਲੋਲੁਪਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਲਾਭ ਦੀ خاطر, ਕੋਈ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਡੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ—
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਤਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਂਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਨ੍ਦੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਯਾ ਸਾ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਧਯਤਾਬਲਾ। ਉਪਵਾਸਤਪਃਸ਼ੀਲਾ ਸਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ, ਤਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ—
ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਾਸੁ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਾ। ਵਤ੍ਸਲਾ ਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਮਾਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਸੁਯੋਧਨਭਯਾਦ੍ਯਾ ਨੋ ਤ੍ਰਾਯਤਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਮਹਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਬਾਧੁਦ੍ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨੌਰਿਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਸਤਤਂ ਯਯਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਾਧਵ । ਅਨੁਭੂਤਾਨ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਸ੍ਮ ਪृਚ੍ਛੇਰਨਾਮਯਮ੍
ਤੇ, ਮਾਧਵ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣਾ।
ਭृਸ਼ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯੇਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਜੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।
ਊਢਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਨਿਰਾਕਾਰਾऽਤਦਰ੍ਹਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਦੁਃਖਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸਰਾਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਪਿ ਜਾਤੁ ਸ ਕਾਲਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृष੍ਣ ਦੁਃਖਵਿਪਰ੍ਯਯਃ । ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਸੁਖਂ ਦਦ੍ਯਾਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤੋऽਨੁਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਕृਪਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਰੁਦਤੀਮਪਹਾਯੈਨਾਮਗਚ੍ਛਾਮ ਵਯਂ ਵਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਏ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।