ਤਤੋ ਵ੍ਯਪੇਤੇ ਤਮਸਿ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਮਲ ਉਦ੍ਗਤੇ । ਮੈਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਦ੍ਵਰ੍ਚਿषਿ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮੇਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕੌਮੁਦੇ ਮਾਸਿ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਦਨ੍ਤੇ ਹਿਮਾਗਮੇ । ਸ੍ਫੀਤਸਸ੍ਯਸੁਖੇ ਕਾਲੇ ਕਲ੍ਯਃ ਸਤ੍ਵਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ, ਰੇਵਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵੇਰੇ ਉਠਿਆ।
ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਸੂਨृਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਤਾਨਾਮृषੀਣਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਚੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਭਂ ਪृष੍ਠ ਆਲਭ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕਲ੍ਯਾਣਮਗ੍ਰਤਃ
ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਸ਼ਗਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਵਚਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾਰਮਾਸੀਨਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸੀਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥ ਆਰੋਪ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਗਦਯਾ ਸਹ। ਉਪਾਸਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਾਣ ਵੀ ਲਿਆਏ ਜਾਣ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਸੌਬਲਃ । ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਵਜ੍ਞੇਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ—ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ।
ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਪੁਨਃਸਰਾਃ । ਪ੍ਰਸਸ੍ਤ੍ਨੁਰ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਥਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਾਕਾਸ਼ਗਮਿਵਾਸ਼ੁਗਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੋ ਪਹੀਆਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਃ ਸਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅਰਧਚੰਦ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ, ਮੱਛੀਆਂ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਣਿਹੇਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਸੁਧ੍ਵਜਂ ਸੁਪਤਾਕਿਨਮ੍
ਜਵਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਚੰਗਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਤਾਕਾ ਲਗਾਈ ਹੋਈ।
ਸੂਪਸ੍ਕਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਵੈਯਾਘ੍ਰਪਰਿਵਾਰਣਮ੍। ਯਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਦੂਨਾਂ ਨਨ੍ਦਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਾਜਿਭਿਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਧਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕੈਃ । ਸ੍ਨਾਤੈਃ ਸਂਪਾਦਯਾਮਾਸੁਃ ਸਂਪਨ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾ
ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਧਾ, ਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਥ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿਮਾਨਂ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਯਨ੍। ਸੁਘੋषਃ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਧ੍ਵਜੇਨ ਯੁਯੁਜੇ ਰਥਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ ਰਥ 'ਤੇ ਪਤੰਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਸੌਰਿਰ੍ਵਿਮਾਨਮਿਵ ਕਾਮਗਮ੍
ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੇ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਥਘੋषੇਣ ਨਾਦਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਤਯਕੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਪੋਢਾਭ੍ਰਸ੍ਤਤਃ ਕਾਲਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਨੁਵਵੌ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਭਵਦ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲ ਹਟ ਗਏ, ਸਮਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਵੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨੁਲੋਮਾਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਬਭੂਵੁਰਨੁਯਾਯਿਨਃ
ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਮ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰਨ੍ਵਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਾਰਸਾਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਸਤਪਤਰਾ ਪੰਛੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਉਹ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਮਹਾਹੋਮੈਰ੍ਹੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼ਿਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧੂਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਅੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭੂਰਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਯਃ ਕ੍ਰਥਃ। ਸ਼ੁਕਨਾਰਦਵਾਲ੍ਮੀਕਾ ਮਰੁਤ੍ਤਃ ਕੁਸ਼ਿਕੋ ਭृਗੁਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭੂਰੀਦਯੁਮਨ, ਗਯਾ, ਕਰਥ, ਸ਼ੁਕ, ਨਾਰਦ, ਵਾਲਮੀਕਿ, ਮਰੁਤ, ਕੁਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ—
ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਸਹਿਤਾ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਮੇਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਾਧੁਭਿਃ । ਪੂਜਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੇਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਤ੍ਯਕੇਨ ਸਹਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਬਾਤ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਚੂਤ ਸਾਤਯਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਚੇਦਿਪਃ । ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਵੀਰ ਚੇਕਿਤਾਨ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਟਃ ਕੇਕਯੈਃ ਸਹ। ਸਂਸਾਧਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਾਟ ਕੇਕੈਯਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋऽਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਯੋ ਵੈ ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਭਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਨ੍ਯਾਯਮਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਲੋਲੁਪਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਲਾਭ ਦੀ خاطر, ਕੋਈ ਗਲਤ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਡੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ—