ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪੇਤ੍ਯ ਗਜਗਾਮਿਨੀ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਕਰੋਦ੍ਧृਤਃ। ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਰੇषਾਂ ਸਨ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਹੇ ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਉਹ ਵਾਲ ਹਨ ਜੋ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ ਸੀ; ਇਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਕृष੍ਣ ਕृਪਣੌ ਸਨ੍ਧਿਕਾਮੁਕੌ । ਪਿਤਾ ਮੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਜੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੇਚਾਰੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ।
ਪਞ੍ਚ ਚੈਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਨਗੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਭੁਜਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸਂਛਿਨ੍ਨਂ ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤਮ੍। ਯਦ੍ਯਹਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕਾਲੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਤਾਨਿ ਮੇ। ਵਿਧਾਯ ਹृਦਯੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖ ਕੇ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਭੀਮਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯਪੀਡਿਤਮ੍ । ਯੋऽਯਮਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਭੀਮ ਦੀ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਪਰੁਦ੍ਧੇਨ ਕਣ੍ਠੇਨਾਯਤਲੋਚਨਾ । ਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਾ ਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪਂ ਸਸ੍ਵਰਂ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਗਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤਨੌ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹਿਤਾਵਭਿਵਰ੍षਤੀ। ਦ੍ਰਵੀਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਯੁष੍ਣਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਜਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕृष੍ਣੇ ਰੁਦਤੀਰ੍ਭਰਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਤਾ ਭੀਰੁ ਰੋਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਹਤਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਹਤਮਿਤ੍ਰਾ ਹਤਬਲਾ ਯੇषਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾऽਸਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਰੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਅਹਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਃ ਸਹ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗੇਨ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਕਾਲਪਕ੍ਵਾ ਨ ਚੇਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਚਃ। ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼੍ਵਸृਗਾਲਾਦਨੀਕृਤਾਃ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ ਰਹਿਣਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਲਈ ਛੱਡੇ ਹੋਏ।
ਚਲੇਦ੍ਧਿ ਹਿਮਵਾਞ੍ਸ਼ੈਲੋ ਮੇਦਿਨੀ ਸ਼ਤਧਾ ਭਵੇਤ੍। ਦ੍ਯੌਃ ਪਤੇਚ੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍।' ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਕृष੍ਣੇ ਬਾष੍ਪੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਹਤਾਮਿਤ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨਚਿਦਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪਤੀਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਲੈ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ।
ਕੁਰੂਣਾਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਵਾਨ੍ਸੁਹृਦਨੁਤ੍ਤਮਃ। ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਦਯਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰਪਿ
ਅੱਜ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਹੈਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍। ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸੁਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਭਾਈ ਵਜੋਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿ।
ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮਨਾਮਯਮ੍। ਹਿਤਂ ਨਾਦਾਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲੋ ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਲਾਹਮੰਦ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਚੈਵ ਕੁਰੂਣਾਂ ਯਦਨਾਮਯਮ੍। ਏष ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭੀਪ੍ਸਯਾ
ਜੋ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਹੈ—ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਪੇਤੇ ਤਮਸਿ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਮਲ ਉਦ੍ਗਤੇ । ਮੈਤ੍ਰੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਦ੍ਵਰ੍ਚਿषਿ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮੇਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਆ ਗਿਆ।
ਕੌਮੁਦੇ ਮਾਸਿ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਦਨ੍ਤੇ ਹਿਮਾਗਮੇ । ਸ੍ਫੀਤਸਸ੍ਯਸੁਖੇ ਕਾਲੇ ਕਲ੍ਯਃ ਸਤ੍ਵਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ, ਰੇਵਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਭਰਵਾਂਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵੇਰੇ ਉਠਿਆ।
ਮਙ੍ਗਲ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਸੂਨृਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਤਾਨਾਮृषੀਣਾਮਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਚੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ । ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਭਂ ਪृष੍ਠ ਆਲਭ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕਲ੍ਯਾਣਮਗ੍ਰਤਃ
ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਛੂਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਸ਼ਗਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਵਚਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾਰਮਾਸੀਨਮਭ੍ਯਭਾषਤ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਸੀਨੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਰਥ ਆਰੋਪ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਗਦਯਾ ਸਹ। ਉਪਾਸਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਨਿ ਚ
ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਾਣ ਵੀ ਲਿਆਏ ਜਾਣ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਸੌਬਲਃ । ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਵਜ੍ਞੇਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਖਰਾਬ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਣ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ—ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਵੇਂ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ।
ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਪੁਨਃਸਰਾਃ । ਪ੍ਰਸਸ੍ਤ੍ਨੁਰ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤੋ ਰਥਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਥਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਮਾਕਾਸ਼ਗਮਿਵਾਸ਼ੁਗਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੋ ਪਹੀਆਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।