ਜੀਵਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪਞ੍ਚਾਲੇष੍ਵਥ ਵृष੍ਣਿषੁ। ਦਾਸੀਭਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ, ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਾਸੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਰਮਰ੍षੇष੍ਵਚੇष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇषੁ ਪਾਣ੍ਡੁषੁ । ਪਾਹਿ ਮਾਮਿਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋਸਿ ਮੇ
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ' ਸੋਚਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਿ ਵਰਾਰ੍ਹਾऽਸਿ ਮਤਾ ਮਮ
ਜਦ ਭਾਗਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਸੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਂਚਾਲੀ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੂੰ ਵਰ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।'
ਅਦਾਸਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਰਥਾਃ ਸਾਯੁਧਾ ਇਤਿ। ਮਯੋਕ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਨਵਾਸਾਯ ਕੇਸ਼ਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,' ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਭਿਜ੍ਞੋऽਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸਭਰ੍ਤृਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਐਸੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖੀਏ, ਮੇਰੀ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਕृष੍ਣ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਸ਼੍ਨੁषਾ ਭਵਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਾऽਹਂ ਦਾਸੀਕृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵੁਹੂ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦਾਸੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਿਕ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧਨੁष੍ਮਤ੍ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਧਿਗ੍ਬਲਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕृष੍ਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ
ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇऽਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਯਦਿ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਕृਪਾ ਮਯਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਕੋਪਃ ਸਰ੍ਵਃ ਕृष੍ਣ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਦੁਸਂਹਾਰਂ ਵृਜਿਨਾਗ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸੁਨੀਲਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਾਦਿਵਾਸਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮ ਪਰ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਨੀਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ,
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਭੁਜਗਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਕੇਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਗृਹ੍ਵ ਵਾਮੇਨ ਪਾਣਿਨਾ
ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮੁਪੇਤ੍ਯ ਗਜਗਾਮਿਨੀ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਯਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਕਰੋਦ੍ਧृਤਃ। ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਰੇषਾਂ ਸਨ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਹੇ ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਉਹ ਵਾਲ ਹਨ ਜੋ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ ਸੀ; ਇਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਕृष੍ਣ ਕृਪਣੌ ਸਨ੍ਧਿਕਾਮੁਕੌ । ਪਿਤਾ ਮੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਜੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੇਚਾਰੇ ਹੋ ਕੇ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ।
ਪਞ੍ਚ ਚੈਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਨਗੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਭੁਜਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸਂਛਿਨ੍ਨਂ ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਠਿਤਮ੍। ਯਦ੍ਯਹਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕਾਲੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਗਤਾਨਿ ਮੇ। ਵਿਧਾਯ ਹृਦਯੇ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖ ਕੇ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਭੀਮਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯਪੀਡਿਤਮ੍ । ਯੋऽਯਮਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਭੀਮ ਦੀ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਪਰੁਦ੍ਧੇਨ ਕਣ੍ਠੇਨਾਯਤਲੋਚਨਾ । ਰੁਰੋਦ ਕृष੍ਣਾ ਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪਂ ਸਸ੍ਵਰਂ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਗਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਤਨੌ ਪੀਨਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸਹਿਤਾਵਭਿਵਰ੍षਤੀ। ਦ੍ਰਵੀਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਯੁष੍ਣਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਜਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਘਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕृष੍ਣੇ ਰੁਦਤੀਰ੍ਭਰਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ।'
ਏਵਂ ਤਾ ਭੀਰੁ ਰੋਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਹਤਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਹਤਮਿਤ੍ਰਾ ਹਤਬਲਾ ਯੇषਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾऽਸਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਰੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।
ਅਹਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਯਮੈਃ ਸਹ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗੇਨ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਕਾਲਪਕ੍ਵਾ ਨ ਚੇਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਚਃ। ਸ਼ੇष੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਹਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼੍ਵਸृਗਾਲਾਦਨੀਕृਤਾਃ
ਜੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ ਰਹਿਣਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਲਈ ਛੱਡੇ ਹੋਏ।
ਚਲੇਦ੍ਧਿ ਹਿਮਵਾਞ੍ਸ਼ੈਲੋ ਮੇਦਿਨੀ ਸ਼ਤਧਾ ਭਵੇਤ੍। ਦ੍ਯੌਃ ਪਤੇਚ੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍।' ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਕृष੍ਣੇ ਬਾष੍ਪੋ ਨਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਹਤਾਮਿਤ੍ਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨਚਿਦਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਪਤੀਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਲੈ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ।
ਕੁਰੂਣਾਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਵਾਨ੍ਸੁਹृਦਨੁਤ੍ਤਮਃ। ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਦਯਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰਪਿ
ਅੱਜ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਹੈਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਰ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍। ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸੁਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾ ਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਮਮਿਤ੍ਰਹਨ੍
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਭਾਈ ਵਜੋਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿ।
ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਚੇਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮਨਾਮਯਮ੍। ਹਿਤਂ ਨਾਦਾਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲੋ ਦਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਲਾਹਮੰਦ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਚੈਵ ਕੁਰੂਣਾਂ ਯਦਨਾਮਯਮ੍। ਏष ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭੀਪ੍ਸਯਾ
ਜੋ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਹੈ—ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।