ਤਥੈਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨਾਪਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਮਤਂ ਵੀਰ ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾऽਸਕृਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਤਂ ਭਵਾਨ੍। ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਨ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਰਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਹਿ ਮਤਂ ਭਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕਾਰ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਹੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦুশਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਤਿ ਸੋऽਨ੍ਯਥਾ । ਅਨਿਤ੍ਯਮਤਯੋ ਲੋਕੇ ਨਰਾਃ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਨ੍ਯਥਾਬੁਦ੍ਧਯੋ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਨਸ੍ਮਾਸੁ ਵਨਵਾਸਿषੁ। ਅਦृਸ਼੍ਯੇष੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਦृਸ਼੍ਯੇषੁ ਪੁਨਰਨ੍ਯਥਾ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਦਿੱਖ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿੱਖ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਵਨੇ ਵਿਚਰਤਾਂ ਤਦਾ। ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਣਯੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਲਈ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਵਨਵਾਸਾਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਸਪ੍ਤੇ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਇਮਾਨ੍ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯਬਲਪੌਰੁषਾਤ੍। ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵ੍ਯਥੇਦਿਹ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ?
ਸ ਭਵਾਨ੍ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਭਯੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਮਨ੍ਦੋ ਨ ਵ੍ਯਥੇਤ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਆਖਿਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂਰਖ ਡਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਚਾਪਰਾਚਿਤਮ੍ । ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਜੈ ਅਰਜੁਨ, ਸਹਦੇਵ, ਮੈਂ, ਤੂੰ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਾਧਵ
ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਵਿਰਾਟ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਯਮਨ, ਮਾਧਵ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਂ ਚ ਚੇਦਿਪਮ੍ । ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭृਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਯੁਧ੍ਯੇਤ ਕੋ ਯੁਧਿ
ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ, ਚੇਦੀਪ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ—ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੇਗਾ?
ਸ ਭਵਾਨ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਇष੍ਟਮਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਹਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮੁਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਮਲ।
ਤੇ ਚੈਨਮਨੁਨੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍ । ਤਂ ਚ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਗੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਚਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਕ੍ਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਕਮਿਵਾਰ੍ਥਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤਾਂ ਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਠੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ। ਯਥਾ ਚ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ; ਪਰ ਦুশਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਜੰਗ ਹੋਣਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਮਮਿਚ੍ਛੇਯੁਃ ਕੁਰਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ। ਤਥਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਯੋਜਯੇਥਾਃ ਸਹੈਵ ਤੈਃ
ਜੇ ਕੁਰੂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁਣ, ਦਾਸਾਰਹ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।
ਕਥਂ ਨੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣ ਸਭਾਗਤਾਮ੍। ਅਵਧੇਨ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤ ਮਮ ਮਨ੍ਯੁਃ ਸੁਯੋਧਨੇ
ਕਿਵੇਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰਾ ਸੁਯੋਧਨ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਠੰਢਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦਿ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨੌ ਕृष੍ਣ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇਨਾਹਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜੇ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕृष੍ਣ ਸੁਯੋਧਨਮਪਣ੍ਡਿਤਮ੍। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਵਨੇ ਵਾ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੇ ਵਾ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ ਕਿ, 'ਤੈਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ।'
ਸਤ੍ਯਮਾਹ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਧੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ: ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਕੇਵਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਹੀ ਠੰਢਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਮਨ ਵੀ ਤਾਂ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਯਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੀਰਾਜਿਨਧਰਾਨ੍ਵਨੇ। ਤਵਾਪਿ ਮਨ੍ਯੁਰੁਦ੍ਧੂਤੋ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਵੇਖੇਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਉੱਭਰ ਆਉਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਦ੍ਰੀਸੁਤਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਦਾਹ ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਃ। ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਯੋਧਾਨਾਂ ਤਨ੍ਮਤਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਦਰੀ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਏਵਂ ਵਦਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਯੁਯੁਧਾਨੇ ਮਹਾਮਤੌ। ਸੁਭੀਮਃ ਸਿਂਹਨਾਦੋऽਭੂਦ੍ਯੋਧਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਯੁਯੁਧਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਵੀਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਹਰ੍षਯਨ੍ਤੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨੀ, ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨ ਨੂੰ 'ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ! ਵਧੀਆ ਆਖਿਆ!' ਆਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਕृष੍ਣਾ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਾਸੀਨਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥਕ ਚੁੱਕੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਤਾ ਦ੍ਰੁਪਦਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਿਤਾਯਤਮੂਰ੍ਧਜਾ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਲੰਮੇ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਅਕਲਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯਥਾ ਨਿਕृਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸੁਖਾਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।