ਤਦਿਦਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਦੈਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੇ ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਕਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਤਃ । ਦੇਵਂ ਤੁ ਨ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਰੱਬਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਹਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਤਥਾਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ—ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਮਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਵਧਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਲਈ ਝੁਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਸ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਯਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼ਾਤਨਮ੍ । ਉਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਪਰ ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਇੰਝ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਸੌ ਲੋਕੇ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੌਰਵ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਪਿ ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਜਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ । ਤੇਨ ਕੌਮਾਰਕੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੀ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਂ ਚ ਵੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪਾਪਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨਿਰਦਈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਅਸਕृਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਤੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਭੇਦਿਤਃ । ਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षੇਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਈ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਂ ਮਤਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਮਾਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਮਪਿ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਜਾਨਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਮ ਚੈਵ ਪਰਂ ਮਤਮ੍। ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਮਾਂ ਕਸ੍ਮਾਦਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਯਾਭਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਵੇਤ੍ਪਰੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਜਦ ਨਿਯਮ ਬਣ ਚੁੱਕਾ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਤ੍ਤੁ ਵਾਚਾ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਦਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਤ੍ਵਾਸ਼ਂਸੇ ਸ਼ਮਂ ਪਰੈਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਕਥਂ ਗੋਹਰਣੇ ਹ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਤਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਥਾ ਹਿਤਮ੍ । ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਤੇऽਧ੍ਵਨਿ
ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ,
ਤਦੈਵ ਤੇ ਪਰਾਭੂਤਾ ਯਦਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਲਵਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਚ ਤੁष੍ਟਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਸੁਯੋਧਨ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਵਿਭਾਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਮਾਧਵ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇਨ ਵਦਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਵ ਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦਯਾਲੂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਾਧਵ । ਸਂਸ਼ਮੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯ ਚ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਾਧਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਏ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਵੀ।
ਤਥੈਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨਾਪਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਮਤਂ ਵੀਰ ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾऽਸਕृਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਤਂ ਭਵਾਨ੍। ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਨ੍ਯੇਥਾਸ੍ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਰਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਹਿ ਮਤਂ ਭਵਤਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕਾਰ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਹੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦুশਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪੁਨਰ੍ਭਵਤਿ ਸੋऽਨ੍ਯਥਾ । ਅਨਿਤ੍ਯਮਤਯੋ ਲੋਕੇ ਨਰਾਃ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਨ੍ਯਥਾਬੁਦ੍ਧਯੋ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਨਸ੍ਮਾਸੁ ਵਨਵਾਸਿषੁ। ਅਦृਸ਼੍ਯੇष੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਦृਸ਼੍ਯੇषੁ ਪੁਨਰਨ੍ਯਥਾ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਦਿੱਖ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿੱਖ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਵਨੇ ਵਿਚਰਤਾਂ ਤਦਾ। ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਣਯੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਵਾਰਸ਼ਣੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਲਈ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਵਨਵਾਸਾਨ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੀਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਸਪ੍ਤੇ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਵੀਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਜੰਗਲ-ਵਾਸ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਇਮਾਨ੍ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯਬਲਪੌਰੁषਾਤ੍। ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਵ੍ਯਥੇਦਿਹ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ?
ਸ ਭਵਾਨ੍ਕੁਰੁਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਭਯੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥਾ ਮਨ੍ਦੋ ਨ ਵ੍ਯਥੇਤ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਆਖਿਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂਰਖ ਡਰ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਚਾਪਰਾਚਿਤਮ੍ । ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਜੈ ਅਰਜੁਨ, ਸਹਦੇਵ, ਮੈਂ, ਤੂੰ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕੇਸ਼ਵ।