ਕਥਂ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸਮਾਹੂਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇऽਪ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਪ੍ਰਵृਜਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਸੌ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨਿਆਇ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਚੈਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਥਂਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਦੁਨਾ ਚੇਤਰੇਣ ਵਾ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਮੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਥਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਵਧਸ੍ਤੇषਾਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਦੇਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਨ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਯਥੈਤੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਮਰ੍षਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਹਿਣ ਵੀ ਪਿਆ।
ਸ ਨਾਮ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਿਤਿ ਮਾਧਵ। ਨ ਮੇ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੀਜਮੁਪ੍ਤਮਿਵੋषਰੇ
ਹੇ ਮਾਧਵ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਨਾ ਉੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਥਾऽऽਸ਼ੁ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਯਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਸਾਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਮਾਯਤ੍ਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਕਰ੍ਮਣੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਰਸਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਮਣੈਵੋਪਪਾਦਿਤਮ੍। ऋਤੇ ਵਰ੍षਾਨ੍ਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਾਤੁ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਫਲਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਤ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਉਪਜਾਉ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪੌਰੁषਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰਾਸੇਕਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛੋषਣਂ ਦੈਵਕਾਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਲੋਕ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਦੈਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੇ ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਕਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਤਃ । ਦੇਵਂ ਤੁ ਨ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਰੱਬਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਹਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਤਥਾਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ—ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਮਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਵਧਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਲਈ ਝੁਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਸ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਯਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼ਾਤਨਮ੍ । ਉਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਪਰ ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਇੰਝ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਸੌ ਲੋਕੇ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੌਰਵ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਪਿ ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਜਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ । ਤੇਨ ਕੌਮਾਰਕੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੀ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਂ ਚ ਵੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪਾਪਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨਿਰਦਈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਅਸਕृਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਤੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਭੇਦਿਤਃ । ਨ ਮਯਾ ਤਦ੍ਗृਹੀਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षੇਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਈ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਂ ਮਤਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षਮਾਣਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਮਾਮਪਿ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਜਾਨਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਮ ਚੈਵ ਪਰਂ ਮਤਮ੍। ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਮਾਂ ਕਸ੍ਮਾਦਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਯਾਭਿਸ਼ਙ੍ਕਸੇ
ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਉਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਗਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਵੇਤ੍ਪਰੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਜਦ ਨਿਯਮ ਬਣ ਚੁੱਕਾ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਤ੍ਤੁ ਵਾਚਾ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਦਹਂ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਤ੍ਵਾਸ਼ਂਸੇ ਸ਼ਮਂ ਪਰੈਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਂ ਕਰ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਕਥਂ ਗੋਹਰਣੇ ਹ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨੈਤਚ੍ਛਰ੍ਮ ਤਥਾ ਹਿਤਮ੍ । ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਤੇऽਧ੍ਵਨਿ
ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ,
ਤਦੈਵ ਤੇ ਪਰਾਭੂਤਾ ਯਦਾ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਲਵਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਚ ਤੁष੍ਟਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਸੁਯੋਧਨ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ । ਵਿਭਾਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ ਪਾਪਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਮਾਧਵ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇਨ ਵਦਾਨ੍ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਵ ਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦਯਾਲੂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ।
ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਮਾਧਵ । ਸਂਸ਼ਮੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯ ਚ ਖ੍ਯਾਪਿਤਂ ਮਾਧਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਏ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਵੀ।