ਤਦਿਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਚਨ ਤਥੈਵ ਤਤ੍। ਨ ਚੈਤਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਸਾਧ੍ਯਮਪਿ ਕਿਂਚਨ
ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਿਂ ਚੈਤਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਸ੍ਮਾਕਮਵਸਾਦਕਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਫਲੋਦਯਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ।
ਸਂਪਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਫਲਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਤਥਾ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਥਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਵੇਤ੍ਪਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੰਝ ਕਰ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਭਵਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸੁਹृਤ੍। ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਵ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਮਨੁष੍ਠਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਗਮਨਾਦੇਵਮੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਇੰਝ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ; ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਵ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੈਃ ਸਹ ਵਾ ਨੋऽਸ੍ਤੁ ਤਵ ਵਾ ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਤਵ ਕृष੍ਣ ਸ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਮੂਲ ਮੰਤਵ ਬਣੇਗਾ।
ਨ ਸ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਧਂ ਸਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਸੁਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰੁਪਮਰ੍षਿਤਾ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤੋਪਾਯਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਉਪਾਯੇਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਹृਤਾ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਾ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਜੂਏ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਹਿ ਪੁਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸਮਾਹੂਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇऽਪ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਜਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨੇ ਪ੍ਰਵृਜਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋऽਸੌ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨਿਆਇ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਯੋਧਨ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਚੈਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ। ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਥਂਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਦੁਨਾ ਚੇਤਰੇਣ ਵਾ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਮੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਥਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਵਧਸ੍ਤੇषਾਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤਦੇਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਾਸ਼ੁ ਨ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਾਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਯਥੈਤੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਮਰ੍षਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਹਿਣ ਵੀ ਪਿਆ।
ਸ ਨਾਮ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤੇਤ ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਿਤਿ ਮਾਧਵ। ਨ ਮੇ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੀਜਮੁਪ੍ਤਮਿਵੋषਰੇ
ਹੇ ਮਾਧਵ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਨਾ ਉੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਤਥਾऽऽਸ਼ੁ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਯਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਸਾਡਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਥਾ ਵਦਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ਨਿਰਾਮਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਮਾਯਤ੍ਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਕਰ੍ਮਣੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਰਸਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਮਣੈਵੋਪਪਾਦਿਤਮ੍। ऋਤੇ ਵਰ੍षਾਨ੍ਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਜਾਤੁ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ਫਲਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਤ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਉਪਜਾਉ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋਵੇ, ਫਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪੌਰੁषਂ ਬ੍ਰੂਯੁਰਾਸੇਕਂ ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛੋषਣਂ ਦੈਵਕਾਰਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਲੋਕ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਦਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਵੈਰਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਦੈਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੇ ਚੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਲੋਕਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਂ ਪੁਰੁषਕਾਰਤਃ । ਦੇਵਂ ਤੁ ਨ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਰ ਰੱਬਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਲੋਕਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਨ ਹਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਤਥਾਰੂਪੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ—ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਮਂ ਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਵਧਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਸੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਯਾਚ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਨ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਲਈ ਝੁਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ।
ਨ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਸ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਯਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼ਾਤਨਮ੍ । ਉਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਭਾਰਤ
ਪਰ ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਇੰਝ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਦੇਸ਼ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਤਥਾ ਪਾਪਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਕੌਰਵਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਸੌ ਲੋਕੇ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪੀ ਕੌਰਵ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਮ ਚਾਪਿ ਸ ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਜਗਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ । ਤੇਨ ਕੌਮਾਰਕੇ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੀ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਂ ਚ ਵੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਨ ਚੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪਾਪਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ
ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨਿਰਦਈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ; ਉਹ ਪਾਪੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।