ਯਾਦृਸ਼ੇ ਚ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਭਿਪੂਜਿਤੇ । ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਭੀਮ ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਭੀਮ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਨ੍ਤੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਸ੍ਯ ਵृਕੋਦਰ । ਪਰ੍ਯਾਯਂ ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਮਾਨੁषਯੋਰ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਰੱਬੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ ਏਵ ਹੇਤੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿषੁ। ਵਿਨਾਸ਼ੇऽਪਿ ਸ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਂ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਕਵਿਭਿਰ੍ਦੋਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਗਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਵਤਃ
ਕਵੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਤੀਜੇ ਵੱਖਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਸੁਨੀਤਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯਤਸ਼੍ਚੋਪਪਾਦਿਤਮ੍ । ਕृਤਂ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਕਰ੍ਮ ਦੈਨੇਨਾਪਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ, ਚੰਗੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਮਨੁੱਖੀ ਕੰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਮਪ੍ਯਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਤਥਾ ਵਰ੍षਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਠੰਡ, ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਦਨ੍ਯਦ੍ਦਿष੍ਟਭਾਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਪਰੋਧਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਉਹ ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਰੋਕ ਹੀ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਏਵਂਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯਾਨ੍ਵਯੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨਾਸਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਿਦ੍ਧੌ ਹਰ੍षਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇੰਝ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਫਲਤਾ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰੇਯਮਨੁਮਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਨੈਕਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਮਾਨ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰਹੀਣਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਭਾਵਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਵਿषਾਦਮਰ੍ਚ੍ਛੇਦ੍ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾਪ੍ਯੇਤਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿਤੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਉਲਟ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਯਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਮਹਾਪਯਨ੍
ਕੱਲ੍ਹ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਮਂ ਚੇਤ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤੋऽਨਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ੋ ਮਮ। ਭਵਤਾਂ ਕਚ ਕृਤਃ ਕਾਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਬੇਹੱਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤੇ ਚੇਦਭਿਨਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਭ੍ਯੁਪੈष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਚਃ । ਕੁਰਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਾਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਰੁ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੇਗੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਧੂਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਢਵ੍ਯ ਇਤਰੋ ਜਨਃ
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ, ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗੂ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਯਨ੍ਤਾ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਭਵਿਤਾ ਸਂਯੁਗੇ ਸਤਿ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯੈष ਕਾਮੋ ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਜੇ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੀਭਤਸੁ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋऽਹਂ ਵृਕੋਦਰ ਮਤਿਂ ਤਵ। ਗਦਤਃ ਕ੍ਲੀਬਯਾ ਵਾਚਾ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਸਮਦੀਦਿਪਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣੈਵ ਯਾਵਦ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ; ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਦਾਹਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸੁਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੈਨ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਤ੍
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਚਾਹੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਮੁਸੀਬਤ।
ਅਫਲਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਾऽਪਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਨ ਚਾਨ੍ਤਰੇਣ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪੌਰੁषੇਣ ਬਲੋਦਯਃ
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬੇਫਲ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਤਦਿਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਚਨ ਤਥੈਵ ਤਤ੍। ਨ ਚੈਤਦੇਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਸਾਧ੍ਯਮਪਿ ਕਿਂਚਨ
ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਿਂ ਚੈਤਨ੍ਮਨ੍ਯਸੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਸ੍ਮਾਕਮਵਸਾਦਕਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਫਲੋਦਯਃ
ਤੂੰ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਿਉਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ।
ਸਂਪਾਦ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸਫਲਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਤਥਾ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਯਥਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਭਵੇਤ੍ਪਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੰਝ ਕਰ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਭਵਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸੁਹृਤ੍। ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵੀਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ।
ਕੁਰੂਣਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਵ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਮਨੁष੍ਠਾਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕੁਰੁਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਗਮਨਾਦੇਵਮੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਇੰਝ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ; ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਵ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ।
ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੈਃ ਸਹ ਵਾ ਨੋऽਸ੍ਤੁ ਤਵ ਵਾ ਯਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯਮਾਣੋ ਯਃ ਕਾਮਸ੍ਤਵ ਕृष੍ਣ ਸ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਾਹੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਮੂਲ ਮੰਤਵ ਬਣੇਗਾ।
ਨ ਸ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਧਂ ਸਸੁਤਬਾਨ੍ਧਵਃ। ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਸੁਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰੁਪਮਰ੍षਿਤਾ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਯਚ੍ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤੋਪਾਯਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਉਪਾਯੇਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਹृਤਾ ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਾ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਜੂਏ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ, ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ।