ਅਧਃ ਪਾਦਤਲੇਨੈਤਾਨਧਿष੍ਠਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਤਲੇ । ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਵਿਕ੍ਰਮਮਚ੍ਯੁਤ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਥੱਲੀ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਯਥਾ ਮਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨੋ ਵਸ਼ਗਾਃ ਕृਤਾਃ । ਅਥ ਚੇਨ੍ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵੋਦ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣਾ।
ਵਿਗਾਢੇ ਯੁਧਿ ਸਂਬਾਧੇ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਪਰੁषੈਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਕਿਂ ਵ੍ਰਣਂ ਸੂਚ੍ਯੇਵ ਚਾਨਘ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭੀੜ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮ ਚੁਭਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇਂ?
ਯਥਾਮਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮਧਿਕਂ ਤਤਃ । ਦ੍ਰष੍ਟਾਸਿ ਯੁਧਿ ਸਂਬਾਧੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਵੈਸ਼ਸੇऽਹਨਿ
ਮੈਂ ਜੋ ਸੋਚਿਆ, ਉਹੀ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੇ ਕਤਲੇਆਮ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨਾਨ੍ਮਾਤਙ੍ਗਾਤ੍ਨਥਿਨਃ ਸਾਦਨਸ੍ਤਥਾ । ਤਥਾ ਨਰਾਨਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇੰਝ ਹੀ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਉਕਸਾਏ ਵੀ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਲੋਕਸ਼੍ਚ ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ । ਨ ਮੇ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਮਮੋਦ੍ਵੇਪਤੇ ਮਨਃ
ਤੂੰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖੋਂਗੇ। ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਦਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ। ਕਿਂ ਤੁ ਸੌਹृਦਮੇਵੈਤਤ੍ਕृਪਯਾ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ਮਾ ਸ੍ਮ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਭਾਰਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਭਾਵਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੋऽਹਂ ਪ੍ਰਣਯਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵਮ੍ । ਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ੇਪਾਨ੍ਨ ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਨਾ ਤਾਂ ਤਾਣ-ਮਾਰਨ, ਨਾ ਚਤੁਰਾਈ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਲਈ।
ਵੇਦਾਹਂ ਤਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸੁਤ ਤੇ ਵੇਦ ਯਦ੍ਬਲਮ੍। ਉਤ ਤੇ ਵੇਦ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਆਂਕਦਾ।
ਯਥਾ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਂਭਾਵਯਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਮਪ੍ਯੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਦृਸ਼ੇ ਚ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾਭਿਪੂਜਿਤੇ । ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਭੀਮ ਤ੍ਵਮਸਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਭੀਮ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਨ੍ਤੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਸ੍ਯ ਵृਕੋਦਰ । ਪਰ੍ਯਾਯਂ ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਮਾਨੁषਯੋਰ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਉਹ ਰੱਬੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ ਏਵ ਹੇਤੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿषੁ। ਵਿਨਾਸ਼ੇऽਪਿ ਸ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਂ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषਮ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਕਵਿਭਿਰ੍ਦੋਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਗਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਵਤਃ
ਕਵੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਤੀਜੇ ਵੱਖਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਸੁਨੀਤਂ ਚ ਨ੍ਯਾਯਤਸ਼੍ਚੋਪਪਾਦਿਤਮ੍ । ਕृਤਂ ਮਾਨੁष੍ਯਕਂ ਕਰ੍ਮ ਦੈਨੇਨਾਪਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ, ਚੰਗੀ ਹਕੂਮਤ ਤੇ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਮਨੁੱਖੀ ਕੰਮ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਮਪ੍ਯਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰੁषੇਣ ਵਿਹਨ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਤਥਾ ਵਰ੍षਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਠੰਡ, ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਦਨ੍ਯਦ੍ਦਿष੍ਟਭਾਵਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਪਰੋਧਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਉਹ ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਰੋਕ ਹੀ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਏਵਂਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯਾਨ੍ਵਯੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨਾਸਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਿਦ੍ਧੌ ਹਰ੍षਮਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਇੰਝ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਫਲਤਾ ਤੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰੇਯਮਨੁਮਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਨੈਕਾਨ੍ਤਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਸਹ ਸਂਯੁਗੇ
ਇਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਮਾਨ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰਹੀਣਰਸ਼੍ਮਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਭਾਵਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਵਿषਾਦਮਰ੍ਚ੍ਛੇਦ੍ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾਪ੍ਯੇਤਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿਤੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਉਲਟ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਸ਼੍ਵੋਭੂਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਯਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਮਹਾਪਯਨ੍
ਕੱਲ੍ਹ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਮਂ ਚੇਤ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਤੋऽਨਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ੋ ਮਮ। ਭਵਤਾਂ ਕਚ ਕृਤਃ ਕਾਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਬੇਹੱਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤੇ ਚੇਦਭਿਨਿਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਭ੍ਯੁਪੈष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਵਚਃ । ਕੁਰਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਾਤ੍ਰ ਘੋਰਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਰੁ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੇਗੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਧੂਰਰ੍ਜੁਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵੇਢਵ੍ਯ ਇਤਰੋ ਜਨਃ
ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ, ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗੂ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਯਨ੍ਤਾ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਭਵਿਤਾ ਸਂਯੁਗੇ ਸਤਿ। ਧਨਞ੍ਜਯਸ੍ਯੈष ਕਾਮੋ ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਜੇ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬੀਭਤਸੁ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੋऽਹਂ ਵृਕੋਦਰ ਮਤਿਂ ਤਵ। ਗਦਤਃ ਕ੍ਲੀਬਯਾ ਵਾਚਾ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਸਮਦੀਦਿਪਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣੈਵ ਯਾਵਦ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ; ਪਰ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਦਾਹਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸੁਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੈਨ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਤ੍
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਚਾਹੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਮੁਸੀਬਤ।
ਅਫਲਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਾऽਪਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਨ ਚਾਨ੍ਤਰੇਣ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪੌਰੁषੇਣ ਬਲੋਦਯਃ
ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਬੇਫਲ ਹੈ, ਪਰ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।