ਨ ਚ ਸ੍ਵਪਿषਿ ਜਾਗਰ੍षਿ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਃ ਸ਼ੇषੇ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਘੋਰਾਮਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਰੁਸ਼ਤੀਂ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਨਾ ਸੁੱਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਗ੍ਨਿਵਤ੍ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਅਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਭੀਮ ਸਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਭੀਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਞ੍ਸ਼ੇਪੇ ਭਾਰਾਰ੍ਤ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੇਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇऽਤਦ੍ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਇਕੱਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੁਜ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੂਲਾਨ੍ਗਜਃ ਪਰਿਰੁਜਨ੍ਨਿਵ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਭੀਮ ਨਿष੍ਟਨਨ੍ਪਰਿਧਾਵਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿਟਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਭੀਮ, ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ।
ਨਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨੇ ਨ ਰਮਸੇ ਰਹਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਿ ਦਿਵਾ ਚਾਪਿ ਕਦਾਚਿਦਭਿਨਨ੍ਦਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਚੈਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਂਡਵ, ਨਾ ਰਾਤ ਤੇ ਨਾ ਦਿਨ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰਹਸ੍ਯਾਸ੍ਸੇ ਰੁਦਨ੍ਨਿਵ। ਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਧਾਯ ਚਿਰਮਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮੀਲਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਤੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਵਾਰ ਬੇਖ਼ਿਆਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਭ੍ਰੁਕਿਟਿਂ ਚ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੋष੍ਠੌ ਚ ਵਿਦਸ਼ਨ੍ਨਿਵ । ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਭੀਮ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੁਕਾਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੰਨੇ ਚਿਹਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਤਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ । ਯਥਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਹਨ੍ਤਾਹਂ ਗਦਯਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ—ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨਾਲਭਸੇ ਵਦਾਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧ੍ਰਿਯਤੇऽਦ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਚੇਤਾਂਸਿ ਵਿਪ੍ਰਤੀਪਾਨਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭੀਭੀਮ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਹਾਏ, ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਭੀਮ, ਹੌਲੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਜਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹਾਏ, ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਗਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਹੋ ਨਾਸ਼ਂਸਸੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਲੀਬ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ । ਕਸ਼੍ਮਲੇਨਾਭਿਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਤੇਨ ਤੇ ਵਿਕृਤਂ ਮਨਃ
ਹਾਏ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜਜ਼ਬਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਪਤੇ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਮਨਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸੀਦਤਿ । ਊਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਗृਹੀਤੋऽਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਚੈਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਲ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਲਾਚਲਮ੍ । ਵਾਤਵੇਗਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਅष੍ਠੀਲਾ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੇਰਿਵ
ਹਾਂ ਭਾਈ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਸਾਲਮਲ ਦੇ ਰੂਈ ਵਰਗੇ ਰੇਸ਼ੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਤਵੈषਾ ਵਿਕृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗਵਾਂ ਵਾਗਿਵ ਮਾਨੁषੀ । ਮਨਾਂਸਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਞ੍ਜਯਤ੍ਯਪ੍ਲਵਾਨਿਵ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਉਲਟੀ ਸੋਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਮੇ ਮਹਾਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਪਣਮ੍। ਯਦੀਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭਾषੇਥਾ ਭੀਮਸੇਨਾਸਮਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਕਿ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵੀਰ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਿਆ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ! ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਬਣ।
ਨ ਚੈਤਦਨੁਰੂਪਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਯਦੋਜਸਾ ਨ ਲਭਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨ ਤਦਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯੁਰਮਰ੍षਣਃ। ਸਦਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸਮਾਧਾਵਦ੍ਬਭਾषੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤਮਨ੍ਯਥਾ ਮਨ੍ਯਸੇऽਚ੍ਯੁਤ। ਪ੍ਰਣੀਤਭਾਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਸੱਚੀ ਹੈ।
ਵੇਤ੍ਸਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਸਹੋषਿਤਃ। ਉਤ ਵਾ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪ੍ਲਵਨ੍ਹृਦ ਇਵਾਪ੍ਲਵੇ
ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੈਰਦਾ ਬੰਦਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨਭਿਰੁਪਾਭਿਰ੍ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਚ੍ਛਸਿ । ਕਥਂ ਹਿ ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਾਂ ਜਾਨਨ੍ਕਸ਼੍ਚਨ ਮਾਧਵ
ਇਸ ਵਾਸਤੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਾਧਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਣ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰੂਯਾਦਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਿ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਚਨਂ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਣਉਚਿਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੌਰੁषਂ ਚੈਵ ਬਲਂ ਚ ਨ ਸਮਂ ਪਰੈਃ । ਸਰ੍ਵਥਾऽਨਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮੈਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੋਰਾਂ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਵਾਦਾਪਵਿਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਮੇ ਰੋਦਸੀ ਕृष੍ਣ ਯਯੋਰਾਸਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਪਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਖ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਚਲੇ ਚਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਚਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਤਰੌ । ਯਦੀਮੇ ਸਹਸਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸਮੇਯਾਤਾਂ ਸ਼ਿਲੇ ਇਵ
ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮਾਂ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ—
ਅਹਮੇਤੇ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸਚਸਾਚਰੇ । ਪਸ਼੍ਯੈਤਦਨ੍ਤਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਮਹਾਪਰਿਘਯੋਰਿਵ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਰੋਕ ਲਵਾਂ। ਵੇਖ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ, ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਯ ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਾਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰੂषਮ੍। ਹਿਮਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰੀ ਵਾ ਬਲਮਿਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ—ਨਾਹ ਹੀ ਹਿਮਾਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਉਣ।
ਮਯਾਭਿਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰਾਯੇਰਨ੍ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨ ਤ੍ਰਯਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਾਤਤਾਯਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।