ਅਪ੍ਯਯਂ ਨਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਸਂਭृਤਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰੋ ਜਘਨ੍ਯਃ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਦੁ ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍ । ਕਾਮਾਨੁਬਦ੍ਧਂ ਬਹੁਲਂ ਨੋਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਧਸ਼੍ਚਰਾਃ। ਨੀਚੈਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾऽਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਮਾ ਸ੍ਮ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪੀਛੇ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲੀਏ; ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਪ੍ਯੁਦਾਸੀਨਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰੂਨਨਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਸਾਡਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੀਏ; ਐਸਾ ਕਰ, ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛਵੇ।
ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਯੇ ਚ ਕृष੍ਣ ਸਮਾਸਦਃ । ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਸ੍ਤੁ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਹਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਵਂ ਰਾਜਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਭੂਯਸੀ ਹਿ ਦਯਾऽਰ੍ਜੁਨੇ
ਇਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੈ।
ਏਤਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਦਵੋਪਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵਾ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰੇਰਿਵ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਤਚ੍ਛੀਤਤ੍ਵਮਿਵ ਪਾਵਕੇ। ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨੁਜਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਐਸਾ ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ੌਰੀ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸਨ੍ਤੇਜਸਂਸ੍ਤਦਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਭਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਉਵਾਚ ਭੀਮਮਾਸੀਨਂ ਕृਪਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਐਸੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਦਾ ਭੀਮਸੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ। ਵਧਾਮਿਨਨ੍ਦਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨ੍ਮਿਮਰ੍ਦਿषੁਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕ੍ਰੂਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਚ ਸ੍ਵਪਿषਿ ਜਾਗਰ੍षਿ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਃ ਸ਼ੇषੇ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਘੋਰਾਮਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਰੁਸ਼ਤੀਂ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਤੂੰ ਨਾ ਸੁੱਦਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਗ੍ਨਿਵਤ੍ਤੇਨ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਮਨ੍ਯੁਨਾ । ਅਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਭੀਮ ਸਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਭੀਮ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਞ੍ਸ਼ੇਪੇ ਭਾਰਾਰ੍ਤ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਅਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕੇਚਿਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇऽਤਦ੍ਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਇਕੱਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਬੁੜਬੁੜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੁਜ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੂਲਾਨ੍ਗਜਃ ਪਰਿਰੁਜਨ੍ਨਿਵ । ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਪਦ੍ਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਭੀਮ ਨਿष੍ਟਨਨ੍ਪਰਿਧਾਵਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿਟਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਭੀਮ, ਕਰਾਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ।
ਨਾਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨੇ ਨ ਰਮਸੇ ਰਹਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸਿ ਪਾਣ੍ਡਵ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਿ ਦਿਵਾ ਚਾਪਿ ਕਦਾਚਿਦਭਿਨਨ੍ਦਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਤੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਚੈਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਂਡਵ, ਨਾ ਰਾਤ ਤੇ ਨਾ ਦਿਨ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਮਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਰਹਸ੍ਯਾਸ੍ਸੇ ਰੁਦਨ੍ਨਿਵ। ਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਾਧਾਯ ਚਿਰਮਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮੀਲਿਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਤੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੰਬੀ ਵਾਰ ਬੇਖ਼ਿਆਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਭ੍ਰੁਕਿਟਿਂ ਚ ਪੁਨਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੋष੍ਠੌ ਚ ਵਿਦਸ਼ਨ੍ਨਿਵ । ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਭੀਮ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੁਕਾਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੰਨੇ ਚਿਹਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈਂ, ਭੀਮ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਤਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ । ਯਥਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਹਨ੍ਤਾਹਂ ਗਦਯਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ—ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਮਧ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤृਣਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨਾਲਭਸੇ ਵਦਾਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧ੍ਰਿਯਤੇऽਦ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਅੱਜ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯੁਦ੍ਧਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਚੇਤਾਂਸਿ ਵਿਪ੍ਰਤੀਪਾਨਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭੀਭੀਮ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਹਾਏ, ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਭੀਮ, ਹੌਲੇ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਪਾਰ੍ਥ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਜਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹਾਏ, ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉਲਟ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਾਗਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਹੋ ਨਾਸ਼ਂਸਸੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਲੀਬ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ । ਕਸ਼੍ਮਲੇਨਾਭਿਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਤੇਨ ਤੇ ਵਿਕृਤਂ ਮਨਃ
ਹਾਏ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜਜ਼ਬਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰੋਂ ਕੋਈ ਨਰ-ਨਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਪਤੇ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਮਨਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸੀਦਤਿ । ਊਰੁਸ੍ਤਮ੍ਭਗृਹੀਤੋऽਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਚੈਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਕਿਲ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚਲਾਚਲਮ੍ । ਵਾਤਵੇਗਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਅष੍ਠੀਲਾ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੇਰਿਵ
ਹਾਂ ਭਾਈ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਸਾਲਮਲ ਦੇ ਰੂਈ ਵਰਗੇ ਰੇਸ਼ੇ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਤਵੈषਾ ਵਿਕृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗਵਾਂ ਵਾਗਿਵ ਮਾਨੁषੀ । ਮਨਾਂਸਿ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਞ੍ਜਯਤ੍ਯਪ੍ਲਵਾਨਿਵ
ਤੇਰੀ ਇਹ ਉਲਟੀ ਸੋਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਮੇ ਮਹਾਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਪਣਮ੍। ਯਦੀਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਭਾषੇਥਾ ਭੀਮਸੇਨਾਸਮਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਹੋਵੇ, ਕਿ ਤੂੰ ਭੀਮਸੇਨ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਵਿषਾਦਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵੀਰ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਿਆ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋ! ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰ, ਬਹਾਦਰ ਬਣ।
ਨ ਚੈਤਦਨੁਰੂਪਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਗ੍ਲਾਨਿਰਰਿਨ੍ਦਮ। ਯਦੋਜਸਾ ਨ ਲਭਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨ ਤਦਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯੁਰਮਰ੍षਣਃ। ਸਦਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸਮਾਧਾਵਦ੍ਬਭਾषੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।