ਮਨੁष੍ਯਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕृਤ੍ਸੁਘੋਰੋ ਨੋ ਚੇਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਹਾਨ੍ਤਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਵਚਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਿਤ੍ਵਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆ ਗਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਥਿਆਰ, ਯੰਤਰ, ਬਚਾਓ ਵਾਲੇ ਜੰਗੀ ਜੰਤਰ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯੋਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥੇषੁ ਯਤ੍ਤਾਃ। ਸਾਙ੍ਗ੍ਰਾਮਿਕਂ ਤੇ ਯਦੁਪਾਰ੍ਜਨੀਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਕੁਰੁ ਤਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ। ਜੰਗ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨ ਹ੍ਯਲਮਦ੍ਯ ਦਾਤੁਂ ਜੀਵਂਸ੍ਤਵੈਤਨ੍ਨृਪਤੇ ਕਥਂਚਿਤ੍। ਯਤ੍ਤੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਭਵਤ੍ਸਮृਦ੍ਧਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਹृਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵਮੁਖ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਰਾਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਯਥਾਯਥੈਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੂਣਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਤਥਾਤਥੈਵ ਭਾषੇਥਾ ਮਾ ਸ੍ਮ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀषਯੇਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰੀਂ; ਯੁੱਧ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂ ਨਾ।
ਅਮਰ੍षੀ ਜਾਤਸਂਰਮ੍ਭਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋਦ੍ਵੇषੀ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਨੋਗ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸਾਮ੍ਨੈਵੇਨਂ ਸਮਾਚਰੇਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਬੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਈਰਖਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਕੜੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਸੌਖੇ ਤੇ ਨਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਪਾਪਸਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਤੁਲ੍ਯਚੇਤਾਸ੍ਤੁ ਦਸ੍ਯੁਭਿਃ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ੀ ਨਿष੍ਠੂਰੀ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰੂਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਦੀਰ੍ਘਮਨ੍ਯੁਰਨੇਯਸ਼੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਬੜੀ ਜੰਗਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਲੰਮਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਾੜੀ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਤੇ ਫਰੇਬ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਰਿਯੇਤਾਪਿ ਨ ਭਜ੍ਯੇਤ ਨੈਵ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਮਤਮ੍। ਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਸ਼ਮਃ ਕृष੍ਣ ਮਨ੍ਯੇ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਃ
ਉਹ ਮਰ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਠੱਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਂਤਿ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਾਮਪ੍ਯਵਾਚੀਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾਨृਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਤ੍ਯੇ ਸੁਹृਦਾਂ ਵਾਚਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਦਿਲ ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਭਾਵਂ ਦੁष੍ਟਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਪਾਪਮਭ੍ਯੇਤਿ ਤृਣੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨ ਇਵੋਰਗਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਕਰਕੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਸੱਪ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਹਿ ਯਤ੍ਸੇਨਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਦਿਤਸ੍ਤਵ । ਯਚ੍ਛੀਲੋ ਯਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਬਲੋ ਯਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ: ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਕੁਰਵਃ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਇਵਾਭੂਮ ਮੋਦਮਾਨਾਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦੇਵਤੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਭਰਤਾ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਪਾਯੇ ਵਨਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਜਦੋਂ ਸਰਦੀ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੇਮੇ ਰਾਜਾਨਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਯੇ ਸਮੁਚ੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਇਹ ਅਠਾਰਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਤਾਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਪਰ੍ਯਾਯਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਲਿਰਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਆ ਗਿਆ।
ਹੈਹਯਾਨਾਮੁਦਾਵਰ੍ਤੋ ਨੀਪਾਨਾਂ ਜਨਮੇਜਯਃ । ਬਹੁਲਸ੍ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਨਾਂ ਕृਮੀਣਾਮੁਦ੍ਧਤੋ ਵਸੁਃ
ਹੈਹਯਾ ਵਿਚ ਉਦਾਵਰਤ, ਨੀਪਾ ਵਿਚ ਜਨਮੇਜਯ, ਤਾਲਜੰਗਾ ਵਿਚ ਬਹੁਲਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਮੀ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਵਸੁ ਹੋਇਆ।
ਅਜਬਿਨ੍ਦੁਃ ਸੁਵੀਰਾਣਾਂ ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਰੁषਰ੍ਦ੍ਧਿਕਃ। ਅਰ੍ਕਜਸ਼੍ਚ ਬਲੀਹਾਨਾਂ ਚੀਨਾਨਾਂ ਧੌਤਮੂਲਕਃ
ਸੁਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਅਜਬਿੰਦੁ, ਸੁਰਾਟ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਸ਼ਰਧਿਕ, ਬਲੀਹਾਨਾਂ ਵਿਚ ਅਰਕਜ, ਤੇ ਚੀਨਾਂ ਵਿਚ ਧੌਤਮੂਲਕ ਹੋਇਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵੋ ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਵਰਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹੌਜਸਾਮ੍ । ਬਾਹੁਃ ਸੁਨ੍ਦਰਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਵਿਦੇਹਾਂ ਵਿਚ ਹਯਗਰੀਵ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰਯੁ, ਸੁੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬਾਹੁ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁਰੂਰਵ ਹੋਇਆ।
ਸਹਜਸ਼੍ਚੇਦਿਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਂ ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਧਾਰਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਮੁਕੁਟਾਨਾਂ ਵਿਗਾਹਨਃ
ਚੇਦੀ ਤੇ ਮਤਸਿਆ ਵਿਚ ਸਹਜਾ, ਵਿਰਸ਼ਧਵਜ ਵਿਰਲੇ ਵਿਚ, ਚੰਦਰਵਤਸਾਂ ਵਿਚ ਧਾਰਣ, ਤੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਵਿਚ ਵਿਗਾਹਨ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਿਵੇਗਾਨਾਮਿਤ੍ਯੇਤੇ ਕੁਲਪਾਂਸਨਾਃ । ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣ ਸਂਭੂਤਾਃ ਕੁਲੇषੁ ਪੁਰੁषਾਧਮਾਃ
ਨੰਦਿਵੇਗਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਮ, ਇਹ ਸਭ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹਨ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ।
ਅਪ੍ਯਯਂ ਨਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਸਂਭृਤਃ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰੋ ਜਘਨ੍ਯਃ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ
ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੀ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਦੁ ਸ਼ਨੈਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍ । ਕਾਮਾਨੁਬਦ੍ਧਂ ਬਹੁਲਂ ਨੋਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਮਧਸ਼੍ਚਰਾਃ। ਨੀਚੈਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾऽਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਮਾ ਸ੍ਮ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪੀਛੇ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲੀਏ; ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਪ੍ਯੁਦਾਸੀਨਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਨਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰੂਨਨਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਸਾਡਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਵੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੀਏ; ਐਸਾ ਕਰ, ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛਵੇ।
ਵਾਚ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹੋ ਵृਦ੍ਧੋ ਯੇ ਚ ਕृष੍ਣ ਸਮਾਸਦਃ । ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਸ੍ਤੁ ਸੌਭ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਹਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਵਂ ਰਾਜਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ । ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥੀ ਭੂਯਸੀ ਹਿ ਦਯਾऽਰ੍ਜੁਨੇ
ਇਹੀ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੈ।
ਏਤਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਦਵੋਪਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵਾ ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ, ਨਰਮ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰੇਰਿਵ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਤਚ੍ਛੀਤਤ੍ਵਮਿਵ ਪਾਵਕੇ। ਮਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਨੁਜਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਾ ਵृਕੋਦਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਐਸਾ ਰਾਮ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ੌਰੀ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸਨ੍ਤੇਜਸਂਸ੍ਤਦਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਭਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਉਵਾਚ ਭੀਮਮਾਸੀਨਂ ਕृਪਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਐਸੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਯਦਾ ਭੀਮਸੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ। ਵਧਾਮਿਨਨ੍ਦਿਨਃ ਕ੍ਰੂਰਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਨ੍ਮਿਮਰ੍ਦਿषੁਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕ੍ਰੂਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।