ਏਤਦੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਨਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ ਕੋਪੇਨ ਤਵ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਦਾਨਸ਼ੀਲਂ ਮृਦੁਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਨਰਮ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਵਞ੍ਚਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਨ ਚਾਪਤ੍ਰਪਤੇ ਤੇਨ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾਸ਼ੀਲਸਮਾਚਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਯਂ ਕृਥਾਃ । ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨਾ ਰੱਖ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ।
ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਰਤੁਦਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾषਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਮੁਨਾਸ਼ੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿੰਦਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਮਧੇਯਂ ਚ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਾਭਵਃ । ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤੇ ਭਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨष੍ਟਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਮਯਿ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਆਵੇਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ । ਅਨਾਥਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ noble ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਕੇਸ਼ੇ ਰੁਦਤੀ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਗੌਰਿਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਗੁਲਾਮ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਭਵਤਾ ਵਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਤੂੰ ਰੋਕ ਲਏ; ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰੁषਾ ਵਾਚਃ ਸ ਸਮੁਦੀਰਯਨ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਮ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਨੀਤਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਨਾਗਸਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਾ ਰੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਭਾਯਾਮਾਸਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ਰੂ ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਨ ਚੈਨਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ। ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਭਾਸਦਃ
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕੁਲੀਨਸ੍ਯ ਚ ਯਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਵਧੋ ਵਾऽਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਮਹਾਗੁਣੋ ਵਧੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁ ਤੁ ਨਿਨ੍ਦਾ ਕੁਜੀਵਿਕਾ
ਕੁਲਿਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੌਤ—ਮੌਤ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਨਿਕੰਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ।
ਤਦੈਵ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦੈਵ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ। ਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ
ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਈषਤ੍ਕਰੋ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਕੁਨ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਘੱਟ ਸਜ਼ਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਟੁੱਟੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵਾਨਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਜਹ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਿਥਾਃ
ਉਹ ਅਨਾਰੀ, ਮੰਦ-ਮਤਿ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚੈਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਚ ਮਮਾਨਘ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਰਿ ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਂ ਸਮਾਚਰੇਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਤੇ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਧਾਭਾਵੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਾਮਹਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਤਿਪੌਰੁषਿਕਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ । ਤਵ ਸਙ੍ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਲੰਘਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਬ੍ਰੁਵਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਗੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗਿਤਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਧਿਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਲੋਭਾਦਵਰ੍ਤਤ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਧਰਮਕਾਰੀ ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ। ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਗਰ੍ਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚੈਵੈਨਂ ਪੌਰਜਾਨਪਦੇष੍ਵਪਿ । ਵृਦ੍ਧਬਾਲਾਨੁਪਾਦਾਯ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯੇ ਸਮਾਗਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ।
ਸ਼ਮਂ ਵੈ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਧਰ੍ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ । ਕੁਰੂਨ੍ਵਿਗਰ੍ਹਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਤੂੰ ਜਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰੇਗਾ, ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਦੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। ਰਾਜੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਧਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਹਤੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਰਾਜਨ੍ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਜਦ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਾਹਂ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਮਹਾਪਯਨ੍ । ਯਤਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਚ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਧਿਕਾਰਿਕਾਮ੍ । ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਜਯਾਯ ਤਵ ਭਾਰਤ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਾਹਮਾਸ਼ਂਸਾਪਿ ਪਰੈਃ ਸਹ । ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਹੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮृਗਾਃ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਦਨ੍ਤਿ ਘੋਰਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇषੁ । ਘੋਰਾਣਿ ਰੂਪਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚਾਗ੍ਨਿ- ਰ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਪੁष੍ਯਤਿ ਘੋਰਰੂਪਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ, ਰਾਤ ਆਉਣ ਤੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।