ਯਦ੍ਯਦ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮੁਪਪਦ੍ਯੇਦ੍ਧਿਤਂ ਵਚਃ। ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੇਸ਼ਵ ਭਾषੇਥਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਹਿ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ। ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਮੈਂ ਸੰਜਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੀ ਸੁਣੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੈਰਾਸ਼੍ਰਯਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਯੁਦ੍ਧੇਨ ਲਭ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਤੇ ਬਹੁਮਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੈਰ ਤੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਂ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਹੁਰਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਡਿਊਟੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜਾਰ ਸਕਦਾ।
ਜਯੋ ਵਧੋ ਵਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤ੍ਰਾऽऽਦਿष੍ਟਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈष ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਡਿਊਟੀ ਇਹੀ ਹੈ—ਡਰਪੋਕੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਡਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਤਿਗृਦ੍ਧਾਃ ਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਸਹੋषਿਤਾਃ । ਕृਤਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਬਲਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਫੌਜ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨ ਪਰ੍ਯਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਸਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਬਲਵਤ੍ਤਾਂ ਹਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਾਰ੍ਦਵੇਨੈਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਵਦੇਤੇ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਵ ਕਾਮਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਨਾ ਤਰਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਧਰਮ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਏਤਦੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਨਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ ਕੋਪੇਨ ਤਵ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਦਾਨਸ਼ੀਲਂ ਮृਦੁਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਨਰਮ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਵਞ੍ਚਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਨ ਚਾਪਤ੍ਰਪਤੇ ਤੇਨ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾਸ਼ੀਲਸਮਾਚਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਯਂ ਕृਥਾਃ । ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨਾ ਰੱਖ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ।
ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਰਤੁਦਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾषਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਮੁਨਾਸ਼ੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿੰਦਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਮਧੇਯਂ ਚ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਾਭਵਃ । ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤੇ ਭਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨष੍ਟਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਮਯਿ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਆਵੇਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ । ਅਨਾਥਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ noble ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਕੇਸ਼ੇ ਰੁਦਤੀ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਗੌਰਿਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਗੁਲਾਮ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਭਵਤਾ ਵਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ । ਧਰ੍ਮਪਾਸ਼ਨਿਬਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਤੂੰ ਰੋਕ ਲਏ; ਧਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰੁषਾ ਵਾਚਃ ਸ ਸਮੁਦੀਰਯਨ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਤੇ ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਮ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੇ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੇ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਸਮਾਨੀਤਾਸ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਨਾਗਸਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠਾ ਰੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਭਾਯਾਮਾਸਤੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਅਸ਼ਰੂ ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਨ ਚੈਨਮਭ੍ਯਨਨ੍ਦਂਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ। ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਭਾਸਦਃ
ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕੁਲੀਨਸ੍ਯ ਚ ਯਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਵਧੋ ਵਾऽਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਮਹਾਗੁਣੋ ਵਧੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁ ਤੁ ਨਿਨ੍ਦਾ ਕੁਜੀਵਿਕਾ
ਕੁਲਿਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੌਤ—ਮੌਤ ਵੱਡਾ ਗੁਣ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਨਿਕੰਮੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ।
ਤਦੈਵ ਨਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਦੈਵ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਃ। ਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ
ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਈषਤ੍ਕਰੋ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਚਾਰਿਤ੍ਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਸ੍ਕੁਨ੍ਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਘੱਟ ਸਜ਼ਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਟੁੱਟੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪ ਇਵਾਨਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਜਹ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਿਥਾਃ
ਉਹ ਅਨਾਰੀ, ਮੰਦ-ਮਤਿ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਰਾਜਾ, ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚੈਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਚ ਮਮਾਨਘ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਰਿ ਭੀष੍ਮੇ ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਂ ਸਮਾਚਰੇਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਤੇ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯੇषਾਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਧਾਭਾਵੋ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਾਜਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।