ਨ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਵ ਦ੍ਰੋਹੇਣ ਮਾਧਵ
ਨਾ ਤਾਂ ਧਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਸ ਆਉਂਦੀ, ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲੇ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਤਾਮ੍। ਅਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ; ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਨ੍ਮਯਿ ਕਿਂਚਿਦਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯਂ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁ ਗਮਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਅਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਤਤੋ ਵਾਪ੍ਯਵਾਚ੍ਯਤਾ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫਾਇਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਭਾਤॄਣਾਂ ਸਮਵੇਤਾਨਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰੋਚਤੇ ਕृष੍ਣ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ; ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲੈ ਆ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਸਫਲ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਞ੍ਸ਼ਮਯਨ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਸਹ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਚੇਤਸਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚਾਸਿ ਸਖਾ ਚਾਸਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਸੌਹृਦੇਨਾਵਿਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੋऽਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਭੂਤਯੇ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਵੇਤ੍ਥਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਭਾषਿਤੁਮ੍। ਯਦ੍ਯਦਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੰ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮੁਪਪਦ੍ਯੇਦ੍ਧਿਤਂ ਵਚਃ। ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੇਸ਼ਵ ਭਾषੇਥਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਹਿ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ। ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਮੈਂ ਸੰਜਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੀ ਸੁਣੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੈਰਾਸ਼੍ਰਯਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਯੁਦ੍ਧੇਨ ਲਭ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਤੇ ਬਹੁਮਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੈਰ ਤੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਂ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਹੁਰਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਡਿਊਟੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜਾਰ ਸਕਦਾ।
ਜਯੋ ਵਧੋ ਵਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤ੍ਰਾऽऽਦਿष੍ਟਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈष ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਡਿਊਟੀ ਇਹੀ ਹੈ—ਡਰਪੋਕੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਡਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਤਿਗृਦ੍ਧਾਃ ਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਸਹੋषਿਤਾਃ । ਕृਤਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਬਲਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਫੌਜ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨ ਪਰ੍ਯਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਸਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਬਲਵਤ੍ਤਾਂ ਹਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਾਰ੍ਦਵੇਨੈਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਵਦੇਤੇ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਵ ਕਾਮਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਨਾ ਤਰਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਧਰਮ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਏਤਦੇਵ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਿ । ਨਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ ਕੋਪੇਨ ਤਵ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ—
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਦਾਨਸ਼ੀਲਂ ਮृਦੁਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਮਨੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਡੇ-ਵਡੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਨਰਮ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਯੂਤੇ ਵਞ੍ਚਿਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਨ ਚਾਪਤ੍ਰਪਤੇ ਤੇਨ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਾਜਾ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾਸ਼ੀਲਸਮਾਚਰੇ ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਪ੍ਰਣਯਂ ਕृਥਾਃ । ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨਾ ਰੱਖ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ।
ਵਾਗ੍ਭਿਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਭਿਰਤੁਦਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਸ਼੍ਲਾਘਮਾਨਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾषਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਮੁਨਾਸ਼ੀ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿੰਦਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਮਧੇਯਂ ਚ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚੈषਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਰਾਭਵਃ । ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਤੇ ਭਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨष੍ਟਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਮਯਿ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਹਾਰ ਆਵੇਗੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤੇ । ਅਨਾਥਵਤ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਜੂਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ noble ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਕੇਸ਼ੇ ਰੁਦਤੀ ਸਭਾਯਾਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ । ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਪ੍ਰਮੁਖਤੋ ਗੌਰਿਤਿ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਗੁਲਾਮ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ।