ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਧਵ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰ-ਮਮਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਿਨਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕਥਮਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਨ ਹੀਯੇਮਹਿ ਮਾਧਵ
ਹੁਣ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਈਦृਸ਼ੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਮਨ੍ਯਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਉਪਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ਼੍ਚ ਗਤਿਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਕੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਕ੍ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਵਿਤ੍ਸੁਹृਤ੍
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਵਾਮਰ੍ਥੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਲਭੇਯਂ ਚੇਦ੍ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਮਹਾਪਯਨ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੇ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍
ਜੇ ਉਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਆ ਸਕਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਮੋਚਯੇਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਸਕਾਂ।
ਨ ਮਮੈਤਨ੍ਮਤਂ ਕृष੍ਣ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਯਾਃ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਸੁਯੋਧਨਃ ਸੂਕ੍ਤਮਪਿ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਏ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਬੋਲੇਂ, ਸੁਯੋਧਨ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਗਾ।
ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਾਵਤਰਣਂ ਤਵ ਕृष੍ਣ ਨ ਰੋਚਯੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਦੁਰੀੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।
ਨ ਹਿ ਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯੇਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਵ ਦ੍ਰੋਹੇਣ ਮਾਧਵ
ਨਾ ਤਾਂ ਧਨ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਸ ਆਉਂਦੀ, ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੋਖਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲੇ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਤਾਮ੍। ਅਵਾਚ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੁਰਾਈ; ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯੇਵੇਤਰੇ ਮृਗਾਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ।
ਅਥ ਚੇਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਰਨ੍ਮਯਿ ਕਿਂਚਿਦਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਯਂ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁ ਗਮਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਅਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਤਤੋ ਵਾਪ੍ਯਵਾਚ੍ਯਤਾ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਫਾਇਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਭਾਤॄਣਾਂ ਸਮਵੇਤਾਨਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰੋਚਤੇ ਕृष੍ਣ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ; ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲੈ ਆ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਸਫਲ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭਰਤਾਞ੍ਸ਼ਮਯਨ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਸਹ ਸ੍ਯਾਮ ਸੁਚੇਤਸਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਭ੍ਰਾਤਾ ਚਾਸਿ ਸਖਾ ਚਾਸਿ ਬੀਭਤ੍ਸੋਰ੍ਮਮ ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਸੌਹृਦੇਨਾਵਿਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੋऽਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਭੂਤਯੇ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਪਰਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਵੇਤ੍ਥਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਭਾषਿਤੁਮ੍। ਯਦ੍ਯਦਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕृष੍ਣ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੰ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਮੁਪਪਦ੍ਯੇਦ੍ਧਿਤਂ ਵਚਃ। ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੇਸ਼ਵ ਭਾषੇਥਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਹਿ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ।
ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ। ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਮੈਂ ਸੰਜਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵੀ ਸੁਣੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤਵ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਵੈਰਾਸ਼੍ਰਯਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਯੁਦ੍ਧੇਨ ਲਭ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਤੇ ਬਹੁਮਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੈਰ ਤੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚੈਵਂ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਹੁਰਾਸ਼੍ਰਮਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਡਿਊਟੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਗੁਜਾਰ ਸਕਦਾ।
ਜਯੋ ਵਧੋ ਵਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਧਾਤ੍ਰਾऽऽਦਿष੍ਟਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯੈष ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਤ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਡਿਊਟੀ ਇਹੀ ਹੈ—ਡਰਪੋਕੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨ ਹਿ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪਰਨ੍ਤਪ
ਡਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਤਿਗृਦ੍ਧਾਃ ਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਸਹੋषਿਤਾਃ । ਕृਤਮਿਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਬਲਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਫੌਜ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਨ ਪਰ੍ਯਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਸਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਬਲਵਤ੍ਤਾਂ ਹਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਚ੍ਚ ਮਾਰ੍ਦਵੇਨੈਤਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਚਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਾਵਦੇਤੇ ਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਵ ਕਾਮਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਨਾ ਤਰਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਧਰਮ ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ।