ਪਰਾਜਯਸ਼੍ਚ ਮਰਣਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜਯਃ ਕृष੍ਣ ਤਸ੍ਯਪ੍ਯਪਚਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਹਾਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਤੋ ਦਯਿਤਂ ਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦਪ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਬਲਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਜੀਵਿਤੇ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ। ਯੇ ਹ੍ਯੇਵ ਧੀਰਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤ ਆਰ੍ਯਾਃ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਃ
ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ, ਲਜਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ।
ਤ ਏਵ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਵੀਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨਃ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਯਨੁਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਾਨਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਹੀ ਲੋਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਨੁਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਾਪੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸ਼ੇषੋ ਹਿ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼ੇषਮਨੁਸ਼ੇषਯੇਤ੍
ਇਥੇ ਪਾਪ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਕਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਸਰ੍ਵੋਚ੍ਛੇਦੇ ਚ ਯਤਤੇ ਵੈਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਵਿਧਿਤ੍ਸਯਾ। ਜਯੋ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸृਜਤਿ ਦੁਃਖਮਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਕੋਈ ਵੈਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਵੈਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਜਾਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਉਤ੍ਸਾਦਯਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸਾ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਨ ਹਿ ਵੈਰਾਣਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਧृਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕੁਲੇ। ਨ ਚਾਪਿ ਵੈਰਂ ਵੈਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਯੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵੈਰ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਹਵਿषਾऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅੱਗ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਲਿਪ੍ਸਮਾਨਾਨਾਮਯਂ ਦੋषੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਃ । ਪੌਰੁषੇ ਯੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨਾਧਿਰ੍ਹृਦਯਬਾਧਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਲਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਦਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮੂਲਘਾਤੇਨ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਫਲਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰਿਦ੍ਧਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਾ ਤੁ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦृਤੇ ਵਧ ਏਵ ਸਃ। ਸਂਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਤਦਿਚ੍ਛਾਮੋ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮਃ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸੈਵ ਗਰੀਯਸੀ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਨਤੀ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਯੁਦ੍ਧਮਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਨਾਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਹੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਚ੍ਛੁਨਾਮਿਵ ਸਂਪਾਤੇ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਚਾਲਨਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾ ਪ੍ਰਤਿਵਾਚੋ ਵਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਦਨ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਰਾਵਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪੁੱਛ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਗਰਜਣਾ, ਵਾਪਸੀ ਜਵਾਬ, ਮੂੰਹ ਮੋੜਨਾ, ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕृष੍ਣ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੋਤ੍ਤਿ ਤਦਾਮਿषਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਥੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵੇਤਦੁਚਿਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲੇषੁ ਬਲੀਯਸਾਮ੍। ਅਨਾਦਰੋ ਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੀ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ: ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਧਵ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਂ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰ-ਮਮਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਿਨਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕਥਮਰ੍ਥਾਚ੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਚ੍ਚ ਨ ਹੀਯੇਮਹਿ ਮਾਧਵ
ਹੁਣ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਈਦृਸ਼ੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਮਨ੍ਯਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਉਪਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ਼੍ਚ ਗਤਿਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਕੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਤਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਕ੍ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਵਿਤ੍ਸੁਹृਤ੍
ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਵਾਮਰ੍ਥੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਰ ਲਭੇਯਂ ਚੇਦ੍ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਮਹਾਪਯਨ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਮੇ ਸੁਮਹਦ੍ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍
ਜੇ ਉਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਆ ਸਕਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਮੋਚਯੇਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਕੁਰੁਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਕੁਰੂ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਸਕਾਂ।
ਨ ਮਮੈਤਨ੍ਮਤਂ ਕृष੍ਣ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਯਾਃ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਸੁਯੋਧਨਃ ਸੂਕ੍ਤਮਪਿ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਰਾਏ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਿ ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਬੋਲੇਂ, ਸੁਯੋਧਨ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇਗਾ।
ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਾਵਤਰਣਂ ਤਵ ਕृष੍ਣ ਨ ਰੋਚਯੇ
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਯੋਧੇ ਦੁਰੀੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।