ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯੁਰਸਂਬਦ੍ਧਾ ਅਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਤੇषਾਮਪ੍ਯਵਧਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂਪੁਨਰ੍ਯੇ ਸ੍ਯੁਰੀਦृਸ਼ਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਅਣਜੋੜੇ, ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ।
ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਹਾਯਾ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧੋऽਤਿਪਾਪੀਯਾਨ੍ਕਿਂ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਵਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਵਃ। ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋऽਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਰਨ੍ਯਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵੈਸ਼੍ਮਾ ਵੈ ਪਣ੍ਯਜੀਵਿਕਾਃ । ਵਯਂ ਵਧੇਨ ਜੀਵਾਮਃ ਕਪਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਕਪਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਿ। ਸ਼੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮੱਛੀ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਵੇਖੋ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਕृष੍ਣ ਕਲਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਬਲਂ ਤੁ ਨੀਤਿਮਾਧਾਯ ਯੁਧ੍ਯੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਾਨਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਅਕਲ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ।
ਨਾਤ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਤਥਾ। ਨਾਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਵਾऽਪਿ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕੋ ਹ੍ਯਪਿ ਬਹੂਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯੇਕਂ ਬਹਵੋऽਪ੍ਯੁਤ। ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषੋ ਹਨ੍ਤਿ ਅਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਯੋ ਨੈਵੋਭਯੋਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨੋਭਯੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਯਃ। ਤਥੈਵਾਪਚਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵ੍ਯਪਯਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਯੌ
ਜਿੱਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇੰਝ ਹੀ ਹਟਣ ਤੇ ਘਾਟ-ਵਾਧਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵृਜਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਧ੍ਨਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ। ਹਤਸ੍ਯ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸਮੌ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੌਣ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦਾ? ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਪਰਾਜਯਸ਼੍ਚ ਮਰਣਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜਯਃ ਕृष੍ਣ ਤਸ੍ਯਪ੍ਯਪਚਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਹਾਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਤੋ ਦਯਿਤਂ ਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦਪ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਬਲਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਜੀਵਿਤੇ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ। ਯੇ ਹ੍ਯੇਵ ਧੀਰਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤ ਆਰ੍ਯਾਃ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਃ
ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ, ਲਜਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ।
ਤ ਏਵ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਵੀਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨਃ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਯਨੁਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਾਨਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਹੀ ਲੋਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਨੁਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਾਪੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸ਼ੇषੋ ਹਿ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼ੇषਮਨੁਸ਼ੇषਯੇਤ੍
ਇਥੇ ਪਾਪ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਕਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਸਰ੍ਵੋਚ੍ਛੇਦੇ ਚ ਯਤਤੇ ਵੈਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਵਿਧਿਤ੍ਸਯਾ। ਜਯੋ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸृਜਤਿ ਦੁਃਖਮਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਕੋਈ ਵੈਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਵੈਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਜਾਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਉਤ੍ਸਾਦਯਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸਾ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਨ ਹਿ ਵੈਰਾਣਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਧृਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕੁਲੇ। ਨ ਚਾਪਿ ਵੈਰਂ ਵੈਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਯੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵੈਰ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਹਵਿषਾऽਗ੍ਨਿਰ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਅਤੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅੱਗ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਅੰਦਰ, ਨਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਲਿਪ੍ਸਮਾਨਾਨਾਮਯਂ ਦੋषੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਃ । ਪੌਰੁषੇ ਯੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨਾਧਿਰ੍ਹृਦਯਬਾਧਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਮਰਣੇਨਾਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗਲਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਦਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮੂਲਘਾਤੇਨ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਫਲਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰਿਦ੍ਧਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਤਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਫਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਾ ਤੁ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦृਤੇ ਵਧ ਏਵ ਸਃ। ਸਂਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਤਦਿਚ੍ਛਾਮੋ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮਃ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਯਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸੈਵ ਗਰੀਯਸੀ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਨਤੀ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਯਤਮਾਨਾਨਾਮਯੁਦ੍ਧਮਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਹਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਨਾਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਹੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਚ੍ਛੁਨਾਮਿਵ ਸਂਪਾਤੇ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਚਾਲਨਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾ ਪ੍ਰਤਿਵਾਚੋ ਵਿਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਦਨ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਰਾਵਸ੍ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪੁੱਛ ਹਿਲਾਉਣਾ, ਗਰਜਣਾ, ਵਾਪਸੀ ਜਵਾਬ, ਮੂੰਹ ਮੋੜਨਾ, ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕृष੍ਣ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੋਤ੍ਤਿ ਤਦਾਮਿषਮ੍। ਏਵਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਥੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵੇਤਦੁਚਿਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲੇषੁ ਬਲੀਯਸਾਮ੍। ਅਨਾਦਰੋ ਵਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੀ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ: ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।