ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਨਰਕਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਲਾਭੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਠਃ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੀਰਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਲਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਹਿ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਤਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗਵਹਃ ਸਦਾ। ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਚ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਅਹ੍ਰੀਕੋ ਵਾ ਵਿਮੂਢੋ ਵਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਨਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋ ਧਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬੇਲਾਜ ਜਾਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨਵਤਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਨਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਤੇਨਾਮृਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਮਯਿ ਤੇ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਸਾਮਿ ਵਸਤੀਰਿਮਾਃ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ: ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਦਾ ਵਾਸਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਾਤੁਮਲਂ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਅਤ੍ਰ ਨੋ ਯਤਮਾਨਾਨਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਦਪਿ ਸਾਧੁ ਤਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਤੇ ਚ ਮਾਧਵ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਮਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਵੀਮਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਤਤ੍ਰੈषਾ ਪਰਮਾ ਕਾष੍ਠਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾ। ਯਦ੍ਵਯਂ ਕੌਰਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯੁਰਸਂਬਦ੍ਧਾ ਅਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਤੇषਾਮਪ੍ਯਵਧਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂਪੁਨਰ੍ਯੇ ਸ੍ਯੁਰੀਦृਸ਼ਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਅਣਜੋੜੇ, ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ।
ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਹਾਯਾ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧੋऽਤਿਪਾਪੀਯਾਨ੍ਕਿਂ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਵਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਵਃ। ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋऽਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਰਨ੍ਯਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵੈਸ਼੍ਮਾ ਵੈ ਪਣ੍ਯਜੀਵਿਕਾਃ । ਵਯਂ ਵਧੇਨ ਜੀਵਾਮਃ ਕਪਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਕਪਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਿ। ਸ਼੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮੱਛੀ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਵੇਖੋ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਕृष੍ਣ ਕਲਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਬਲਂ ਤੁ ਨੀਤਿਮਾਧਾਯ ਯੁਧ੍ਯੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਾਨਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਅਕਲ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ।
ਨਾਤ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਤਥਾ। ਨਾਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਵਾऽਪਿ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕੋ ਹ੍ਯਪਿ ਬਹੂਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯੇਕਂ ਬਹਵੋऽਪ੍ਯੁਤ। ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषੋ ਹਨ੍ਤਿ ਅਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਯੋ ਨੈਵੋਭਯੋਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨੋਭਯੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਯਃ। ਤਥੈਵਾਪਚਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵ੍ਯਪਯਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਯੌ
ਜਿੱਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇੰਝ ਹੀ ਹਟਣ ਤੇ ਘਾਟ-ਵਾਧਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵृਜਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਧ੍ਨਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ। ਹਤਸ੍ਯ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸਮੌ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੌਣ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦਾ? ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਪਰਾਜਯਸ਼੍ਚ ਮਰਣਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨੈਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜਯਃ ਕृष੍ਣ ਤਸ੍ਯਪ੍ਯਪਚਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਹਾਰ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਤੋ ਦਯਿਤਂ ਧ੍ਨਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦਪ੍ਯਪਰੇ ਜਨਾਃ । ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਬਲਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਜੀਵਿਤੇ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਪਜਾਯਤੇ। ਯੇ ਹ੍ਯੇਵ ਧੀਰਾ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤ ਆਰ੍ਯਾਃ ਕਰੁਣਵੇਦਿਨਃ
ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ, ਲਜਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹਨ।
ਤ ਏਵ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਵੀਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨਃ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਯਨੁਸ਼ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਾਨਪਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਹੀ ਲੋਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।
ਅਨੁਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਪਾਪੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸ਼ੇषੋ ਹਿ ਬਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼ੇषਮਨੁਸ਼ੇषਯੇਤ੍
ਇਥੇ ਪਾਪ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਕਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਸਰ੍ਵੋਚ੍ਛੇਦੇ ਚ ਯਤਤੇ ਵੈਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਵਿਧਿਤ੍ਸਯਾ। ਜਯੋ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਸृਜਤਿ ਦੁਃਖਮਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਕੋਈ ਵੈਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਵੈਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਜਾਤਵੈਰਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषੋ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਉਤ੍ਸਾਦਯਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸਾ ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਬੇਚੈਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਸ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਨ ਹਿ ਵੈਰਾਣਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਧृਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੈਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕੁਲੇ। ਨ ਚਾਪਿ ਵੈਰਂ ਵੈਰੇਣ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਯੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵੈਰ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।