ਯੇ ਧਨਾਦਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਸ੍ਵਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇ ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਲਕੜੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕੇ ਮਰਣਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੈਕੇ ਵਨਾਯੈਕੇ ਨਾਸ਼ਾਯੈਕੇ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ; ਕੁਝ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਨ੍ਮਾਦਮੇਕੇ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਸ਼ਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਮੇਕੇ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰੇषਾਮਰ੍ਥਹੇਤੁਨਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਦੇਵਾਸ੍ਯ ਮਰਣਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ। ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਯੋਃ
ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਨਾਸ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਮਰਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਲੋਕਵਰ੍ਤ੍ਮਵਤ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨ ਤਦਤ੍ਯੇਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਤਥਾ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਜਨਃ। ਯਥਾ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਸੁਖੈਧਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਪਰਾਧੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਗਰ੍ਹਯਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ । ਸੋऽਭਿਕ੍ਰੁਧ੍ਯਾਤਿ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੁਰੇਵੈਤਿ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਪ੍ਰਮੁਹ੍ਯਤਿ। ਸ ਮੋਹਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿषੇਵਤੇ
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਮਤਯਾ ਚੈਵ ਸਙ੍ਕਰਂ ਤੇਨ ਪੁष੍ਯਤਿ। ਸਙ੍ਕਰੋ ਨਰਕਾਯੈਵ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੜਬੜ ਸਿਰਫ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਅੰਤ ਹੈ।
ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਨਰਕਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਲਾਭੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਠਃ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੀਰਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਲਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਹਿ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਤਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗਵਹਃ ਸਦਾ। ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਚ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਅਹ੍ਰੀਕੋ ਵਾ ਵਿਮੂਢੋ ਵਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਨਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋ ਧਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬੇਲਾਜ ਜਾਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨਵਤਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਨਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਤੇਨਾਮृਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਮਯਿ ਤੇ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਸਾਮਿ ਵਸਤੀਰਿਮਾਃ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ: ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਦਾ ਵਾਸਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਾਤੁਮਲਂ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਅਤ੍ਰ ਨੋ ਯਤਮਾਨਾਨਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਦਪਿ ਸਾਧੁ ਤਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਤੇ ਚ ਮਾਧਵ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਮਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਵੀਮਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਤਤ੍ਰੈषਾ ਪਰਮਾ ਕਾष੍ਠਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾ। ਯਦ੍ਵਯਂ ਕੌਰਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯੁਰਸਂਬਦ੍ਧਾ ਅਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਤੇषਾਮਪ੍ਯਵਧਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂਪੁਨਰ੍ਯੇ ਸ੍ਯੁਰੀਦृਸ਼ਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਅਣਜੋੜੇ, ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ।
ਜ੍ਞਾਤਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਸਹਾਯਾ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਤੇषਾਂ ਵਧੋऽਤਿਪਾਪੀਯਾਨ੍ਕਿਂ ਨੁ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਵੱਡੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਾਪਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਵਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧਵਃ। ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋऽਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਰਨ੍ਯਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵੈਸ਼੍ਮਾ ਵੈ ਪਣ੍ਯਜੀਵਿਕਾਃ । ਵਯਂ ਵਧੇਨ ਜੀਵਾਮਃ ਕਪਾਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਮਾਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਕਪਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਹਨ੍ਤਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਿ। ਸ਼੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਮੱਛੀ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਵੇਖੋ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਕृष੍ਣ ਕਲਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਬਲਂ ਤੁ ਨੀਤਿਮਾਧਾਯ ਯੁਧ੍ਯੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿਚ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਾਨਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਅਕਲ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ।
ਨਾਤ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਤਥਾ। ਨਾਪ੍ਯਕਾਲੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਵਾऽਪਿ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਏਕੋ ਹ੍ਯਪਿ ਬਹੂਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯੇਕਂ ਬਹਵੋऽਪ੍ਯੁਤ। ਸ਼ੂਰਂ ਕਾਪੁਰੁषੋ ਹਨ੍ਤਿ ਅਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਡਰਪੋਕ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਯੋ ਨੈਵੋਭਯੋਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨੋਭਯੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਯਃ। ਤਥੈਵਾਪਚਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਵ੍ਯਪਯਾਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਯੌ
ਜਿੱਤ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇੰਝ ਹੀ ਹਟਣ ਤੇ ਘਾਟ-ਵਾਧਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਖਰਚ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵृਜਿਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੋ ਧ੍ਨਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਤੇ। ਹਤਸ੍ਯ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸਮੌ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕੌਣ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁੜ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦਾ? ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਲਈ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।