ਕਾਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਵਤਾ ਚੈਵ ਨਾਥੇਨ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵृਤਾ ਮਯਾ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਾਸੀ, ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਵਿਸ੍ਥਲਂ ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਮਾਕਨ੍ਦੀ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਅਵਸਾਨਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਂਚਿਦੇਵਾਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਮ੍
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਵਿਸਥਲਾ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ, ਮਾਕੰਦੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਨਸ੍ਤਾਤ ਦੀਯਨ੍ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵਾ ਨਗਰਾਣਿ ਵਾ। ਵਸੇਮ ਸਹਿਤਾ ਯੇषੁ ਮਾ ਚ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਸ ਸਕੀਏ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚ ਤਾਨਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿ ਮਤ੍ਵਾऽਸਾਵਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਂ
ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਗृਦ੍ਧ੍ਯਤਃ। ਲੋਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਮਾਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਾ ਹ੍ਰਿਯਂ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲੋਭ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਜ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਬਾਧਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਪੁਰੁषਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਧਂ ਵਧਃ
ਜਦ ਲਾਜ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਹੈ।
ਅਧਨਾਦ੍ਧਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸੁਹृਦੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਪੁष੍ਪਾਦਫਲਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਾਤ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਪਤਿਤਾਦਿਵ। ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸਤ੍ਵਾਦਿਵਾਸਵਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਾਗਲ, ਡਿੱਗੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕਾਂਚਿਦਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਤ੍ਰ ਨੈਵਾऽਦ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਧਨਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਧਨਿਨੋ ਲੋਕੇ ਮृਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਧਨਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਦੌਲਤ ਤੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਯੇ ਧਨਾਦਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਸ੍ਵਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇ ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਲਕੜੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕੇ ਮਰਣਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੈਕੇ ਵਨਾਯੈਕੇ ਨਾਸ਼ਾਯੈਕੇ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ; ਕੁਝ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਨ੍ਮਾਦਮੇਕੇ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਸ਼ਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਮੇਕੇ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰੇषਾਮਰ੍ਥਹੇਤੁਨਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਦੇਵਾਸ੍ਯ ਮਰਣਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ। ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਯੋਃ
ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਨਾਸ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਮਰਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਲੋਕਵਰ੍ਤ੍ਮਵਤ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨ ਤਦਤ੍ਯੇਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਤਥਾ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਜਨਃ। ਯਥਾ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਸੁਖੈਧਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਪਰਾਧੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਗਰ੍ਹਯਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ । ਸੋऽਭਿਕ੍ਰੁਧ੍ਯਾਤਿ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੁਰੇਵੈਤਿ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਪ੍ਰਮੁਹ੍ਯਤਿ। ਸ ਮੋਹਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿषੇਵਤੇ
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਮਤਯਾ ਚੈਵ ਸਙ੍ਕਰਂ ਤੇਨ ਪੁष੍ਯਤਿ। ਸਙ੍ਕਰੋ ਨਰਕਾਯੈਵ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੜਬੜ ਸਿਰਫ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਅੰਤ ਹੈ।
ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਨਰਕਾਯੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞੈਵ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਲਾਭੇ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਠਃ ਪੁਨਰ੍ਧਰ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਰੀਰਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਲਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨ੍ਹਿ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰਭਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਤਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਪੂਰੁषਃ
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਯੋਗਵਹਃ ਸਦਾ। ਨਾਧਰ੍ਮੇ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਚ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਅਹ੍ਰੀਕੋ ਵਾ ਵਿਮੂਢੋ ਵਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਨਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਨਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋ ਧਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬੇਲਾਜ ਜਾਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਮਾਨਵਤਿ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਨਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ। ਤੇਨਾਮृਤਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਮਯਿ ਤੇ ਦृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਸਾਮਿ ਵਸਤੀਰਿਮਾਃ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ: ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਦਾ ਵਾਸਤੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੇ ਵਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਾਤੁਮਲਂ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਅਤ੍ਰ ਨੋ ਯਤਮਾਨਾਨਾਂ ਵਧਸ਼੍ਚੇਦਪਿ ਸਾਧੁ ਤਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪੋ ਯਦ੍ਵਯਂ ਤੇ ਚ ਮਾਧਵ। ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਮਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਾਮਸ਼੍ਰੁਵੀਮਹਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਤਤ੍ਰੈषਾ ਪਰਮਾ ਕਾष੍ਠਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯਾ। ਯਦ੍ਵਯਂ ਕੌਰਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੁਮਃ
ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।