ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਖ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਕਲਂ ਕृष੍ਣ ਸਞ੍ਜਯੋ ਮਾਂ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਮਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਮਾਧਵ । ਨ ਕਤृਂ ਨ੍ਯਾਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਰ੍ਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਯਮ੍
ਮਾਧਵ, ਅਸੀਂ ਨਰਮ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋऽਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਵृਤਾਨ੍ਤਰਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦੂਤ ਆਚष੍ਟੇ ਵਧ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਹੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਮਾਰ੍ਗਤਿ। ਲੁਬ੍ਧਃ ਪਾਪੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਨਸਮਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇषੁ ਹ੍ਯੁषਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਛਦ੍ਮਨਾ ਸ਼ਰਦਂ ਚੈਕਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ।
ਸ੍ਥਾਤਾ ਨਃ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨਾਹਾਸ੍ਮ ਸਮਯਂ ਕृष੍ਣ ਤਦ੍ਧਿ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਗृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਯਾਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਾਸਨਂ
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਯੋਧਨਮਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਜਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਮਿਥ੍ਯਾਚਰਤਿ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਤਤਃ। ਸਂਵਿਧਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ?
ਕਾਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਵਤਾ ਚੈਵ ਨਾਥੇਨ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵृਤਾ ਮਯਾ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਾਸੀ, ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਵਿਸ੍ਥਲਂ ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਮਾਕਨ੍ਦੀ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਅਵਸਾਨਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਂਚਿਦੇਵਾਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਮ੍
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਵਿਸਥਲਾ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ, ਮਾਕੰਦੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਨਸ੍ਤਾਤ ਦੀਯਨ੍ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵਾ ਨਗਰਾਣਿ ਵਾ। ਵਸੇਮ ਸਹਿਤਾ ਯੇषੁ ਮਾ ਚ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਸ ਸਕੀਏ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚ ਤਾਨਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿ ਮਤ੍ਵਾऽਸਾਵਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਂ
ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਗृਦ੍ਧ੍ਯਤਃ। ਲੋਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਮਾਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਾ ਹ੍ਰਿਯਂ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲੋਭ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਜ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਬਾਧਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਪੁਰੁषਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਧਂ ਵਧਃ
ਜਦ ਲਾਜ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਹੈ।
ਅਧਨਾਦ੍ਧਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸੁਹृਦੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਪੁष੍ਪਾਦਫਲਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਾਤ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਪਤਿਤਾਦਿਵ। ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸਤ੍ਵਾਦਿਵਾਸਵਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਾਗਲ, ਡਿੱਗੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕਾਂਚਿਦਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਤ੍ਰ ਨੈਵਾऽਦ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਧਨਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਧਨਿਨੋ ਲੋਕੇ ਮृਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਧਨਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਦੌਲਤ ਤੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।
ਯੇ ਧਨਾਦਪਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਸ੍ਵਬਲਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤੇ ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਕਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤਿ ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਲਕੜੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਕੇ ਮਰਣਂ ਵਵ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ। ਗ੍ਰਾਮਾਯੈਕੇ ਵਨਾਯੈਕੇ ਨਾਸ਼ਾਯੈਕੇ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ; ਕੁਝ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਨ੍ਮਾਦਮੇਕੇ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਸ਼ਮ੍। ਦਾਸ੍ਯਮੇਕੇ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰੇषਾਮਰ੍ਥਹੇਤੁਨਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਗਲਪਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਪਦੇਵਾਸ੍ਯ ਮਰਣਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਗਰੀਯਸੀ। ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਯੋਃ
ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਦੀ ਨਾਸ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਮਰਣਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਲੋਕਵਰ੍ਤ੍ਮਵਤ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨ ਤਦਤ੍ਯੇਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਤਥਾ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਧਨੋ ਜਨਃ। ਯਥਾ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਯਾ ਹੀਨਃ ਸੁਖੈਧਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਤਦਾऽऽਤ੍ਮਾਪਰਾਧੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍। ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਗਰ੍ਹਯਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ । ਸੋऽਭਿਕ੍ਰੁਧ੍ਯਾਤਿ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਸੂਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਾ ਮਨ੍ਯੁਰੇਵੈਤਿ ਸ ਭੂਯਃ ਸਂਪ੍ਰਮੁਹ੍ਯਤਿ। ਸ ਮੋਹਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿषੇਵਤੇ
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕਰ੍ਮਤਯਾ ਚੈਵ ਸਙ੍ਕਰਂ ਤੇਨ ਪੁष੍ਯਤਿ। ਸਙ੍ਕਰੋ ਨਰਕਾਯੈਵ ਸਾ ਕਾष੍ਠਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੜਬੜ ਸਿਰਫ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਅੰਤ ਹੈ।