ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਮਮ ਸਤ੍ਤਮ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਸਞ੍ਜਯੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਸੰਜਯ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮਸੈਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਿਰਾਟਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੈਵ ਕੇਕਯਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਬ੍ਰੁਵੀਦੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਅਭਿਯਾਚਾਮਹੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਕੇਕੈ ਦੇ ਮਹਾਂਯੋਧੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀਏ।
ਯਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਯੁਧ੍ਯੇਮਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤਾਂ ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਏष ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪ ਏਤਨ੍ਨਿਸ਼੍ਰੇਯ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤੇऽਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਰਾਜਾਨੋ ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮਰਾਃ। ਤਦਾ ਚ ਦੁਃਸਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਣਜਿੱਤ ਸੀ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਧ੍ਨਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲ । ਨ ਚ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਨ ਆਪਤ੍ਸੁ ਤਾਰਯੇਤ੍
ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਸਕੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਾਧਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਮੋਘਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਨੁਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
ਮਾਧਵ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਖੁਦ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਪਾਸਿ ਵृष੍ਣੀਨਰਿਨ੍ਦਮ੍। ਤਥਾ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪਾਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਖ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਕਲਂ ਕृष੍ਣ ਸਞ੍ਜਯੋ ਮਾਂ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਮਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਮਾਧਵ । ਨ ਕਤृਂ ਨ੍ਯਾਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਰ੍ਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਯਮ੍
ਮਾਧਵ, ਅਸੀਂ ਨਰਮ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋऽਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਵृਤਾਨ੍ਤਰਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦੂਤ ਆਚष੍ਟੇ ਵਧ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਹੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਮਾਰ੍ਗਤਿ। ਲੁਬ੍ਧਃ ਪਾਪੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਨਸਮਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇषੁ ਹ੍ਯੁषਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਛਦ੍ਮਨਾ ਸ਼ਰਦਂ ਚੈਕਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ।
ਸ੍ਥਾਤਾ ਨਃ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨਾਹਾਸ੍ਮ ਸਮਯਂ ਕृष੍ਣ ਤਦ੍ਧਿ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਗृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਯਾਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਾਸਨਂ
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਯੋਧਨਮਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਜਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਮਿਥ੍ਯਾਚਰਤਿ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਤਤਃ। ਸਂਵਿਧਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ?
ਕਾਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਵਤਾ ਚੈਵ ਨਾਥੇਨ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵृਤਾ ਮਯਾ
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਾਸੀ, ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਵਿਸ੍ਥਲਂ ਵृਕਸ੍ਥਲਂ ਮਾਕਨ੍ਦੀ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਅਵਸਾਨਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਂਚਿਦੇਵਾਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚਮ੍
ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਵਿਸਥਲਾ, ਵ੍ਰਿਕਸਥਲਾ, ਮਾਕੰਦੀ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਨਸ੍ਤਾਤ ਦੀਯਨ੍ਤਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾ ਵਾ ਨਗਰਾਣਿ ਵਾ। ਵਸੇਮ ਸਹਿਤਾ ਯੇषੁ ਮਾ ਚ ਨੋ ਭਰਤਾ ਨਸ਼ਨ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਸ ਸਕੀਏ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚ ਤਾਨਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਿ ਮਤ੍ਵਾऽਸਾਵਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਨੁ ਕਿਂ
ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਵਿਤ੍ਤੇषੁ ਗृਦ੍ਧ੍ਯਤਃ। ਲੋਭਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਮਾਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਾ ਹ੍ਰਿਯਂ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲੋਭ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਜ ਵੀ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਬਾਧਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮੋ ਹਨ੍ਤਿ ਹਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹਤਾ ਪੁਰੁषਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਧਂ ਵਧਃ
ਜਦ ਲਾਜ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਹੈ।
ਅਧਨਾਦ੍ਧਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਸੁਹृਦੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਅਪੁष੍ਪਾਦਫਲਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਥਾ ਕृष੍ਣ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਾਤ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਪਤਿਤਾਦਿਵ। ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸਤ੍ਵਾਦਿਵਾਸਵਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਾਗਲ, ਡਿੱਗੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀਂ ਕਾਂਚਿਦਵਸ੍ਥਾਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਤ੍ਰ ਨੈਵਾऽਦ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਜਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਧਨਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਧਨਿਨੋ ਲੋਕੇ ਮृਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਧਨਾ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਦੌਲਤ ਤੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੇ ਹਨ।