ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਮੋਹਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਆਗਨ੍ਤਾ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ; ਮਹਾਬਾਹੂ, ਅਚਲ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਦਇਆ ਲਈ ਆਵੇਗਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤਾਂ ਵੈ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮੀਪੇ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਪਰੇਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਹੇ ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਈਰਯਨ੍ਤਂ ਭਾਰਤੀਂ ਭਾਰਤਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਰ੍ਚਨੀਯਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੀਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਮ੍। ਬੁਭੂषਦ੍ਭਿਰ੍ਗਰ੍ਹਣੀਯਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪਰਾਸੂਨਾਮਗ੍ਰਹਣੀਯਰੂਪਾਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ ਜੋ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਰੰਕਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਾਤ੍ਵਤਮੇਕਵੀਰਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਮृषਭਂ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍। ਨਿਹਨ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵੈ ਯਸ਼ਾਂਸਿ
ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਤੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾਰੋ ਹਿ ਕੁਰਵਸ੍ਤਂ ਸਮੇਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਬ੍ਰੁਹਣਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਵਾਚਮਨृਸ਼ਂਸਰੂਪਾਂ ਵृष੍ਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤਂ ਮਦੀਯਾਨ੍
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ।
ऋषਿਂ ਸਨਾਤਨਤਭਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਾਚਃਸਮੁਦ੍ਰਂ ਕਲਸ਼ਂ ਯਤੀਨਾਮ੍। ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਂ ਗਰੁਡਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਧਾਮ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਣ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਘੜਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਗਰੁੜ, ਸੁਪਰਨ, ਹਰੀ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣ- ਮਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕੀਰ੍ਤਿਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਤਾਰਮਜਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਿਰ੍ਮਾਣਕਰਂ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮਥ ਨਾਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਰਾਧਿਪਾਨਾਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਂ ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਸਞ੍ਜਯੇ ਸਾਧੌ ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਜਯ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਮਮ ਸਤ੍ਤਮ। ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਸਞ੍ਜਯੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਸੰਜਯ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮਸੈਨ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਵਿਰਾਟਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚੈਵ ਕੇਕਯਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਅਬ੍ਰੁਵੀਦੁਪਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਅਭਿਯਾਚਾਮਹੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦਮ੍
ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਕੇਕੈ ਦੇ ਮਹਾਂਯੋਧੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀਏ।
ਯਥਾ ਭੀष੍ਮੇਣ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਬਾਹ੍ਲੀਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਯੁਧ੍ਯੇਮਹਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਤਾਂ ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਬਾਹਲੀਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਏष ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਕਲ੍ਪ ਏਤਨ੍ਨਿਸ਼੍ਰੇਯ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਮਨਸਸ੍ਤੇऽਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹ ਰਾਜਾਨੋ ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮਰਾਃ। ਤਦਾ ਚ ਦੁਃਸਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਣਜਿੱਤ ਸੀ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਵੀਰਧ੍ਨਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲ । ਨ ਚ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਨ ਆਪਤ੍ਸੁ ਤਾਰਯੇਤ੍
ਇਹੀ ਸਮਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾ ਸਕੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਮਾਧਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਮੋਘਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸਮਨੁਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਹੇ
ਮਾਧਵ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਨਿਰਭੈ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਖੁਦ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਪਾਸਿ ਵृष੍ਣੀਨਰਿਨ੍ਦਮ੍। ਤਥਾ ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪਾਹ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭਾਰਤ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਖ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਕਲਂ ਕृष੍ਣ ਸਞ੍ਜਯੋ ਮਾਂ ਯਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮृਦੁਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾਮਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਮਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਮਾਧਵ । ਨ ਕਤृਂ ਨ੍ਯਾਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਰ੍ਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਵਯਮ੍
ਮਾਧਵ, ਅਸੀਂ ਨਰਮ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਵਰਤੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋऽਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਿਵृਤਾਨ੍ਤਰਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਦੂਤ ਆਚष੍ਟੇ ਵਧ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਨ ਖੁਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਹੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਮਾਰ੍ਗਤਿ। ਲੁਬ੍ਧਃ ਪਾਪੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਨਸਮਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨੇषੁ ਹ੍ਯੁषਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਛਦ੍ਮਨਾ ਸ਼ਰਦਂ ਚੈਕਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ।
ਸ੍ਥਾਤਾ ਨਃ ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨਾਹਾਸ੍ਮ ਸਮਯਂ ਕृष੍ਣ ਤਦ੍ਧਿ ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਗृਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਤ੍ਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਯਾਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਾਸਨਂ
ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਯੋਧਨਮਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਾਜਾऽਸ੍ਮਾਸੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਮਿਥ੍ਯਾਚਰਤਿ ਲੁਬ੍ਧਃ ਸਂਸ਼੍ਚਰਨ੍ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਰਾਇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦੁਃਖਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦਹਂ ਮਾਤਰਂ ਤਤਃ। ਸਂਵਿਧਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ?