ਏष ਏਕਾਯਨਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਤ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਞ੍ਜਤਿ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗ ਸਞ੍ਜਯ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਪਨ੍ਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਮ੍। ਯੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੰਜਯਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੋ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਨਾਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯੋਪਾਯੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਮਤ੍ਯਾਗੋऽਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਅਪ੍ਰਮਾਦੋऽਵਿਹਿਂਸਾ ਚ ਜ੍ਞਾਨਯੋਨਿਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਛੱਡਣਾ, ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ — ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕਾ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਯਮੇ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਰਾਜਨ੍ਨਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਾ ਚ੍ਯੁਵਤੁ ਨਿਯਚ੍ਛੈਨਾਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਰਹੋ; ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਡੋਲਣ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖੋ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਰੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਧਾਰਣਮ੍। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੋਕ; ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨृਭਿਃ। ਆਗਮਾਧਿਗਮਾਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ਵਸ਼ੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਅਭਿਆਸ, ਪਾਠ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਮੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਞ੍ਜਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਨਾਮਕਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਜਯਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਕਰਤਬ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਨੇऽਹਮਪ੍ਰਮੇਯੋ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁਭ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਹੈ।
ਵਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਸੁਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਵਯੋਨਿਤਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਵੇਦ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ।
ਮੌਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਯੋਗਾਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਦਿ ਭਾਰਤ ਮਾਧਵਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਲਯਾਚ੍ਚੈਵ ਮਧੁਹਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਚੁੱਪ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਲੈ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ।
ਕृषਿਰ੍ਭੂਵਾਚਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਗਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਵਾਚਕਃ। ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦ੍ਭਾਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕृष੍ਣੋ ਭਵਤਿ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਿ' ਸ਼ਬਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, 'ਗ' ਸੁਖ ਨੂੰ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਪਰਂ ਧਾਮ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਤਦ੍ਭਾਵਾਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ੍ਯੁਤ੍ਰਾਸਾਜ੍ਜਾਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਥਾਂ ਪੁੰਡਰੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਯਤਃ ਸਤ੍ਵਂ ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਯਚ੍ਚ ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸਾਤ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਰ੍षਭਾਦ੍ਵृषਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਤ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਹੈ; ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭੇਕਸ਼ਣ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਜਨਿਤ੍ਰਾऽਯਮਜਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਨੀਕਜਿਤ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ੍ਵਾਦ੍ਦਮਾਦ੍ਦਾਮੋਦਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਅਨੀਕਜਿਤ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਸੁਖਾਤ੍ਸੁਖੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਰੋਦਸੀ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਾਹੂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਘੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜਾਤੁ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ। ਨਰਾਣਾਮਯਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਧੋਖਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰਣਾਤ੍ਸਦਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤੋऽਸੌਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਸਤਸ਼੍ਚ ਸਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਸਦਾ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦਾ ਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ, ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯੋਪਿ ਨਾਮਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਸੱਚ ਦਾ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਓਪੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਜਯਨਾਞ੍ਜਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵੇਦਨਾਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਯ ਤੇ ਜਿਸ਼ਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਉਸਦੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਮੋਹਯਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਅਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਆਗਨ੍ਤਾ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ; ਮਹਾਬਾਹੂ, ਅਚਲ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਦਇਆ ਲਈ ਆਵੇਗਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤਾਂ ਵੈ ਸ੍ਪृਹਯਾਮਿ ਸਞ੍ਜਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮੀਪੇ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਪਰੇਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ
ਹੇ ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਈਰਯਨ੍ਤਂ ਭਾਰਤੀਂ ਭਾਰਤਾਨਾ- ਮਭ੍ਯਰ੍ਚਨੀਯਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੀਂ ਸृਞ੍ਜਯਾਨਾਮ੍। ਬੁਭੂषਦ੍ਭਿਰ੍ਗਰ੍ਹਣੀਯਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪਰਾਸੂਨਾਮਗ੍ਰਹਣੀਯਰੂਪਾਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ ਜੋ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਰੰਕਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਾਤ੍ਵਤਮੇਕਵੀਰਂ ਪ੍ਰਣੇਤਾਰਮृषਭਂ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍। ਨਿਹਨ੍ਤਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਂ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਣਾਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵੈ ਯਸ਼ਾਂਸਿ
ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਤੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਾਰੋ ਹਿ ਕੁਰਵਸ੍ਤਂ ਸਮੇਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਬ੍ਰੁਹਣਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਵਾਚਮਨृਸ਼ਂਸਰੂਪਾਂ ਵृष੍ਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮੋਹਯਨ੍ਤਂ ਮਦੀਯਾਨ੍
ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ।
ऋषਿਂ ਸਨਾਤਨਤਭਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਾਚਃਸਮੁਦ੍ਰਂ ਕਲਸ਼ਂ ਯਤੀਨਾਮ੍। ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਂ ਗਰੁਡਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਧਾਮ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਣ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਘੜਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਗਰੁੜ, ਸੁਪਰਨ, ਹਰੀ, ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣ- ਮਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕੀਰ੍ਤਿਮ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਤਾਰਮਜਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਰੇषਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਜਿਸਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਿਰ੍ਮਾਣਕਰਂ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮਥ ਨਾਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨਰਾਧਿਪਾਨਾਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ- ਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਂ ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਸਞ੍ਜਯੇ ਸਾਧੌ ਕੌਰਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਤਦਾ। ਕਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਜਯ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?