ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਪਾਪਮਾਹੁ- ਸ੍ਤਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇऽਪ੍ਰਵਣੇ ਪਾਪਲੋਕ੍ਯਮ੍। ਸਨ੍ਤੋऽਸਤਾਂ ਨਾਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤਿ ਚੈਤ- ਦ੍ਯਥਾ ਚੈषਾਮਨੁਕੂਲਾਸ੍ਤਥਾऽऽਸਨ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਾੜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਅਭੂਦ੍ਧਨਂ ਮੇ ਵਿਪੁਲਂ ਗਤਂ ਤ- ਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨੋ ਨਾਧਿਗਨ੍ਤਾ ਤਦਸ੍ਮਿ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਤ੍ਮਹਿਤੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਯੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਜੀਵਃ
ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਧਨੋ ਯੋ ਯਜਤੇ ਸੁਯਜ੍ਞੈ- ਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸੁ ਵਿਨੀਤਬੁਦ੍ਧਿਃ। ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਯੋਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਦਿਵਂ ਸ ਯਾਯਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਵੀਤਮੋਹਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਦਿष੍ਟਂ ਬਲੀਯ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ
ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਹਿ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾऽਪਿ ਦੁਃਖਂ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਨਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਬਲਵਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਸਂਜ੍ਵਰੇਨ੍ਨਾਪਿ ਹृष੍ਯੇਤ੍ਕਥਂਚਿਤ੍
ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾ ਗਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ।
ਦੁਃਖੈਰ੍ਨ ਤਪ੍ਯੇਨ੍ਨ ਸੁਖੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇ- ਤ੍ਸਮੇਨ ਵਰ੍ਤੇਤ ਸਦੈਵ ਧੀਰਃ। ਦਿष੍ਟਂ ਬਲੀਯ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਸਂਜ੍ਵਰੇਨ੍ਨਾਪਿ ਹृष੍ਯੇਤ੍ਕਥਂਚਿਤ੍
ਨਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣਾ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰਹੇ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਨਾ ਗਮ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਭਯੇ ਨ ਮੁਹ੍ਯਾਮ੍ਯष੍ਟਕਾਹਂ ਕਦਾਚਿ- ਤ੍ਸਨ੍ਤਾਪੋ ਮੇ ਮਾਨਸੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਧਾਤਾ ਯਥਾ ਮਾਂ ਵਿਦਧੀਤ ਲੋਕੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਥਾऽਹਂ ਭਵਿਤੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ
ਅਸ਼ਟਕਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਗਭਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ।
ਸਂਸ੍ਵੇਦਜਾ ਅਣ੍ਡਜਾਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਿਦਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ ਕृਮਯੋऽਥਾਪ੍ਸੁ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ। ਤਥਾਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤृਣਕਾष੍ਠਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿष੍ਟਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਭਜਨ੍ਤਿ
ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਕੀੜੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ — ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤਿ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਿਤ੍ਯਤਾਂ ਸੁਖਦੁਃਸ੍ਵਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਤਾਪਮष੍ਟਕਾਹਂ ਭਜੇਯਮ੍। ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਵੈ ਕਿਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਤਪ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨ੍ਤਾਪਂ ਵਰ੍ਜਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵਾਂ? ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਕੀ ਨਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਚੋਖਾ ਰਹਿ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵ੍ਰੁਵਾਣਂ ਨृਪਤਿਂ ਯਯਾਤਿ- ਮਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਵਪृਚ੍ਛਤ੍। ਮਾਤਾਮਹਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਯਥਾਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਾਤਾ-ਮਹਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'
ਯੇ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਧਾਨਾ- ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਯਂ ਚ ਕਾਲਂ ਯਥਾਵਤ੍। ਤਾਨ੍ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਥਾਵ- ਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਵਦ੍ਭਾषਸੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਭੋਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖੇਤਰ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਰਾਜਾऽਹਮਾਸਮਿਹ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮ- ਸ੍ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਮਹਤਸ਼੍ਚਾਜਯਂ ਵੈ। ਤਤ੍ਰਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਂ ਪਰਮਸ੍ਮ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪੁਰੀਂ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍। ਅਧ੍ਯਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਂ ਪਰਮਸ੍ਮ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਜਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ਲੋਕਪਤੇਰ੍ਦੁਰਾਪਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਂ ਪਰਮਸ੍ਮ੍ਯਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਚ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਵਸਂ ਯਥੇष੍ਟਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈ- ਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਦ੍ਯੁਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਥਾऽऽਵਸਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍। ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵਿਹਰਨ੍ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾ- ਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਗਾਨ੍ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਰੂਪਾਨ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਦੇਵ ਸੁਖੇषੁ ਸਕ੍ਤਂ ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਮਹਤਿ ਤਤੋऽਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍। ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਬ੍ਰਵੀਦੁਗ੍ਰਰੂਪੋ ਧ੍ਵਂਸੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਲੁਤੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਦੂਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ: 'ਗਿਰੋ!'
ਏਤਾਵਨ੍ਮੇ ਵਿਦਿਤਂ ਰਾਜਸਿਂਹ ਤਤੋ ਭ੍ਰष੍ਟੋऽਹਂ ਨਨ੍ਦਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਃ। ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਂਸ਼ਾਃ ਸ਼ੋਚਤਾਂ ਮਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਇਤਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ! ਫਿਰ, ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਗਿਰ ਕੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੂਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਨ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯੋ ਯਯਾਤਿਃ ਪਤਤ੍ਯਸੌ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਃ। ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਂ ਪਤਮਾਨਸ੍ਤਤੋऽਹਂ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਪਤੇਯਂ ਕਥਂ ਨੁ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ! ਯਯਾਤਿ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਹੁਣ ਪੂਣ ਮੁਕ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਕਿਹਾ: 'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤੈਰਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭਵਤਾਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੇਮਾਂ ਤ੍ਵਰਿਤਮੁਪਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ। ਹਵਿਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਦੇਸ਼ਿਕਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮੇ- ਰ੍ਧੂਮਾਪਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ। ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਠਦੇ ਧੂੰਏ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਯਦਾऽਵਸੋ ਨਨ੍ਦਨੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍। ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਤਯੁਗਪ੍ਰਧਾਨ ਹਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ?
ਜ੍ਞਾਤਿਃ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਜਨੋ ਵਾ ਯਥੇਹ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਵਿਤ੍ਤੇ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੈਰ੍ਹਿ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਸੇਸ਼੍ਵਰਾ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ, ਜਦ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ, ਜਦ ਪੂਣ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਂਮੁਹ੍ਯਤੇ ਮੇऽਤ੍ਰ ਮਨੋऽਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍। ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਕਸ੍ਯ ਧਾਮੋਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮੇ
ਉਥੇ ਪੂਣ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੌਣ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਖਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਾਲ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ।
ਇਮਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਲਲਾਪ੍ਯਮਾਨਾ ਨਰਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇ। ਤੇ ਕਙ੍ਕਗੋਮਾਯੁਬਲਾਸ਼ਨਾਰ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ
ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਰਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿਆਲਾਂ ਤੋਂ ਖਾਣ ਲਈ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪੂਣ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁष੍ਟਂ ਲੋਕੇ ਗਰ੍ਹਣੀਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ। ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭੂਯਸ਼੍ਚੇਦਾਨੀਂ ਵਦ ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਜੇ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ।
ਯਦਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵਿਤੁਦਨ੍ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਤਥਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਃ ਪਤਙ੍ਗਾਃ। ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਮਾਭਵਨ੍ਤਿ ਨ ਭੌਮਮਨ੍ਯਂ ਨਰਕਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਜਦ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਰਕ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੇਹਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣੋ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾ- ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨੁਸਂਚਰਨ੍ਤਿ। ਇਮਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉਘੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਥੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਥਾ ਅਸ਼ੀਤਿਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਣਿ। ਤਾਨ੍ਵੈ ਤੁਦਨ੍ਤਿ ਪਤਤਃ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਭੀਮਾ ਭੌਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਸੀ ਸਾਲ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੁਭਦੇ ਹਨ।
ਯਦੇਨਸਸ੍ਤੇ ਪਤਤਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤਿ ਭੀਮਾ ਭੌਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ। ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਮਾਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਂਭੂਤਾ ਗਰ੍ਭਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਅਸ੍ਰਂ ਰੇਤਃ ਪੁष੍ਪਫਲਾਨੁਪृਕ੍ਤ- ਮਨ੍ਵੇਤਿ ਤਦ੍ਵੈ ਪੁਰੁषੇਣ ਸृष੍ਟਮ੍। ਸ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾ ਰਜ ਆਪਦ੍ਯਤੇ ਵੈ ਸ ਗਰ੍ਭਭੂਤਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਤਤ੍ਰ
ਲਹੂ, ਵੀਰਯ, ਫੁੱਲ-ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ — ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਗਰਭ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।