ਮਾਯਾਂ ਨ ਸੇਵੇ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਵृਥਾਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਗਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵੇਦ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ; ਸ਼ੁਧ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਆਪ੍ਤੋ ਨਃ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਸੰਜਯ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇ ਸਖ੍ਯਂ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇऽਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਵਾਗ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇष ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਈਰ੍षੁਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਮਾਨੀ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਵਚਨਾਤਿਗਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਬੋਲਿਆ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਈਰਖਾ, ਮੰਦ ਦਿਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਮ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜੀਤਿਤੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਂ ਚ ਬਾਲਿਸ਼
ਸਰਤਾਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ੋਕੇਨ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ । ਨਿਹਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਤਿ ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ
ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਞ੍ਜਯੋ ਦੂਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ। ਸੰਜਯਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਾਨਾਤ੍ਯੇष ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਂ ਯਚ੍ਚ ਵੈ ਪਰਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਮੈਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਸਮਾਵृਤਾਃ । ਸਿਤਾ ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਯੇ ਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਧਨੈਃ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਤਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਮਮੂਢਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਧਨੇਤ੍ਰਾ ਯਥੈਵਾਨ੍ਧਾ ਨੀਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਏਕਾਯਨਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਤ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਞ੍ਜਤਿ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗ ਸਞ੍ਜਯ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਪਨ੍ਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਮ੍। ਯੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੰਜਯਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੋ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਨਾਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯੋਪਾਯੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਮਤ੍ਯਾਗੋऽਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਅਪ੍ਰਮਾਦੋऽਵਿਹਿਂਸਾ ਚ ਜ੍ਞਾਨਯੋਨਿਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਛੱਡਣਾ, ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ — ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕਾ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਯਮੇ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਰਾਜਨ੍ਨਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਾ ਚ੍ਯੁਵਤੁ ਨਿਯਚ੍ਛੈਨਾਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਰਹੋ; ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਡੋਲਣ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖੋ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਰੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਧਾਰਣਮ੍। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੋਕ; ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨृਭਿਃ। ਆਗਮਾਧਿਗਮਾਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ਵਸ਼ੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਅਭਿਆਸ, ਪਾਠ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਮੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਞ੍ਜਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਨਾਮਕਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਜਯਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਕਰਤਬ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਨੇऽਹਮਪ੍ਰਮੇਯੋ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁਭ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਹੈ।
ਵਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਸੁਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਵਯੋਨਿਤਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਵੇਦ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ।
ਮੌਨਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਯੋਗਾਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਦਿ ਭਾਰਤ ਮਾਧਵਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਲਯਾਚ੍ਚੈਵ ਮਧੁਹਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਚੁੱਪ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਲੈ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੈ।
ਕृषਿਰ੍ਭੂਵਾਚਕਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਗਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਵਾਚਕਃ। ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦ੍ਭਾਵਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕृष੍ਣੋ ਭਵਤਿ ਸਾਤ੍ਵਤਃ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਿ' ਸ਼ਬਦ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, 'ਗ' ਸੁਖ ਨੂੰ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਪਰਂ ਧਾਮ ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਤਦ੍ਭਾਵਾਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ੍ਯੁਤ੍ਰਾਸਾਜ੍ਜਾਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਥਾਂ ਪੁੰਡਰੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਯਤਃ ਸਤ੍ਵਂ ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਯਚ੍ਚ ਯਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਹੀਯਤੇ। ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸਾਤ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਰ੍षਭਾਦ੍ਵृषਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਤ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਣ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਹੈ; ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭੇਕਸ਼ਣ ਹੈ।
ਨ ਜਾਯਤੇ ਜਨਿਤ੍ਰਾऽਯਮਜਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਨੀਕਜਿਤ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ੍ਵਾਦ੍ਦਮਾਦ੍ਦਾਮੋਦਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਅਨੀਕਜਿਤ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਸੁਖਾਤ੍ਸੁਖੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਰੋਦਸੀ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਾਹੂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਘੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਜਾਤੁ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ। ਨਰਾਣਾਮਯਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਧੋਖਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰਣਾਤ੍ਸਦਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਤੋऽਸੌਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਸਤਸ਼੍ਚ ਸਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਸਦਾ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦਾ ਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ, ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯੋਪਿ ਨਾਮਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਸੱਚ ਦਾ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਓਪੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਣਾਦ੍ਦੇਵੋ ਜਯਨਾਞ੍ਜਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵੇਦਨਾਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਯ ਤੇ ਜਿਸ਼ਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਉਸਦੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।