ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਚੇष੍ਟਯਤਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਤ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਦਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤੇ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਜਗਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਯੁਗਚਕ੍ਰਂ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਆਤ੍ਮਯੋਗੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਯਤੇऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਸ੍ਯ ਚ ਹਿ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਜਙ੍ਗਮਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਈष੍ਟੇ ਹਿ ਭਗਵਾਨੇਕਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਕਾਲ, ਮੌਤ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਈਸ਼ਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਰਿਃ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਾਰਭਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕੀਨਾਸ਼ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਬਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨ ਵਞ੍ਚਯਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਮਾਯਾਯੋਗੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਯੇ ਤਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਤੇ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਧਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਕਥਮੇਨਂ ਨ ਵੇਦਾਹਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਞ੍ਜਯ
ਤੂੰ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੰਜਯ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਮ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਹੀਯਤੇ। ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਸ੍ਤਮੋਧ੍ਵਸ੍ਤੋ ਨਾਭਿਜਾਨਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ।
ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਾਤ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਕਰ੍ਤਾਰਮਕृਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਮ੍
ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਨਮਾ ਕਰਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਵਲ੍ਗਣੇऽਤ੍ਰ ਕਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਯਯਾ ਤ੍ਵਮਭਿਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਗਾਵਲਗਨ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਨਿੱਤ ਭਗਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ?
ਮਾਯਾਂ ਨ ਸੇਵੇ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨ ਵृਥਾਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇ। ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਗਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵੇਦ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਅਰਥ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ; ਸ਼ੁਧ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਆਪ੍ਤੋ ਨਃ ਸਞ੍ਜਯਸ੍ਤਾਤ ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਸੰਜਯ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇ ਸਖ੍ਯਂ ਨਾਹਂ ਗਚ੍ਛੇऽਦ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਵਾਗ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੇष ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਈਰ੍षੁਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਮਾਨੀ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਵਚਨਾਤਿਗਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਬੋਲਿਆ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਈਰਖਾ, ਮੰਦ ਦਿਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਮ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਸਨਾਤਿਗ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜੀਤਿਤੇ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਂ ਚ ਬਾਲਿਸ਼
ਸਰਤਾਜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ੋਕੇਨ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ । ਨਿਹਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਸ੍ਮਰ੍ਤਾਤਿ ਵਚਨਂ ਪਿਤੁਃ
ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰਿਯੋऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰ ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਞ੍ਜਯੋ ਦੂਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ। ਸੰਜਯਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਾਨਾਤ੍ਯੇष ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਂ ਯਚ੍ਚ ਵੈ ਪਰਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਮੈਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਤੋ ਭਯਾਤ੍
ਇਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਃ ਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਸਮਾਵृਤਾਃ । ਸਿਤਾ ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਯੇ ਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਧਨੈਃ
ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਤਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਮਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਮਮੂਢਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਨ੍ਧਨੇਤ੍ਰਾ ਯਥੈਵਾਨ੍ਧਾ ਨੀਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏष ਏਕਾਯਨਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਮਤ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਞ੍ਜਤਿ
ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗ ਸਞ੍ਜਯ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਪਨ੍ਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਮ੍। ਯੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੰਜਯਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸੋ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਨਾਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯੋਪਾਯੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਿਰਫ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮੁਦੀਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਮਤ੍ਯਾਗੋऽਪ੍ਰਮਾਦਤਃ। ਅਪ੍ਰਮਾਦੋऽਵਿਹਿਂਸਾ ਚ ਜ੍ਞਾਨਯੋਨਿਰਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਛੱਡਣਾ, ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ — ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੱਕਾ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਯਮੇ ਯਤ੍ਤੋ ਭਵ ਰਾਜਨ੍ਨਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਾ ਚ੍ਯੁਵਤੁ ਨਿਯਚ੍ਛੈਨਾਂ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਚੁਸਤ ਰਹੋ; ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਡੋਲਣ ਨਾ ਪਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਰੱਖੋ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਧ੍ਰੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਧਾਰਣਮ੍। ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਪੱਕੀ ਰੋਕ; ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਜਿਤੈਰ੍ਨृਭਿਃ। ਆਗਮਾਧਿਗਮਾਦ੍ਯੋਗਾਦ੍ਵਸ਼ੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਅਭਿਆਸ, ਪਾਠ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਮੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਞ੍ਜਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ। ਨਾਮਕਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਜਯਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਕਰਤਬ ਤੇ ਅਰਥ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਨੇऽਹਮਪ੍ਰਮੇਯੋ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁਭ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਹੈ।
ਵਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਸੁਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਵਯੋਨਿਤਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤੋ ਵੇਦ੍ਯੋ ਬृਹਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੈ; ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ।